โรคกลัวการมองหน้าจอ
ให้ฉันตกหลุมรักเธอ
ในยุคที่ยังไม่มีสมาร์ทโฟน
และฉันจะเขียนจดหมายถึงเธอ

เมื่อเธอเปิดอ่าน
มันจะกลายเป็นไปข้อความที่ไม่ถูกตอบกลับ
ก็ยังดีกว่าที่ต้องให้ฉัน
มานั่งดูเธอพิมพ์ข้อความในมือถือของเธอถึงใครอีกคน

อะไรจะอ่อนไหวขนาดนั้น
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่พิมพ์อยู่นั่นเธอคุยอะไร

สีของแชทระหว่างเธอกับเขามันจ้าาาซะเหลือเกิน
สีฟ้าแรงๆแบบไม่สบายตานั่น
กลายเป็นสีที่ฉันเกลียดที่สุดไปแล้ว

โรคกลัวการมองหน้าจอมือถือ
ฉันคิดว่าฉันกำลังเป็นโรคนี้
ในทางการแพทย์คงไม่มี
แต่มันคงเป็นโรคของพวกอ่อนไหว กลัวการเสียใจในเรื่องเดิมๆ หรืออาจเป็นแค่โรคของพวกขี้แพ้ก็ได้

ฉันจับมือถือเธอคว่ำจอเอาไว้ ทุกครั้งที่เธอเสียบชาร์จมันเอาไว้ใกล้ๆสายตา
และเมืิ่อเธอบอกให้ฉันดูอะไรในมือถือเธอ
ฉันจะพยายามดูให้มันเร็วที่สุด 
ภาวนาว่าระหว่างนั้นอย่าให้มีใครแชทมา

ไร้สาระ จะมองแบบนั้นก็ได้
เพราะคนเราใช้ใจกับเรื่องแต่ละเรื่องไม่เท่ากันอยู่แล้ว

น้องสาวฉันชอบบอกว่า

ฉันยังดีกว่าเขาที่ไม่มีแฟน
เพราะอย่างน้อย
ฉันยังได้อยู่ใกล้ๆคนที่ฉันรัก
แม้ว่าระหว่างเราจะเป็นไปไม่ได้

ก็คงเหมือนๆกับที่ฉัน อิจฉาเขาอยู่ตลอด
ที่ถึงแม้คนที่เขารักมีเจ้าของอยู่แล้ว
และนานๆครั้งจะแวะมาทำให้รู้สึกดีๆ

ก็คงจะดีกว่าฉัน
ที่เนื้อแทบจะประสานกัน
แต่กลับไม่เคยได้ใกล้หัวใจ

iPhone 5s สั่นแรงมากกกก
แต่คงไม่แรงไปกว่าหัวใจฉันที่มันสั่นอยู่เหมือนกัน
เวลามีข้อความเข้ามา

ฉันเล่นเกมส์กับหน้าจอของเขา
ถ้าหากว่าสายตาฉันมองผ่านไปแล้วยังไม่พ้น
นั่นคือฉันแพ้
และเมื่อแพ้ ฉันต้องรู้สึกจิ๊ดหัวใจไปอีกหนึ่งที

และมันจะawkward moment มากๆ
ถ้าหากว่าตอนที่เขาโชว์คลิปเจ้าตูบแสนน่ารักอยู่
มีข้อความจากใครส่งเข้ามา

เขาจะรีบเลื่อนมันเก็บเอาไว้เสมอ
เพราะเขารู้ว่าฉันจะเป็นยังไง
ส่วนฉันรีบผละออก
เพราะฉันก็รู้โดยสัญชาตญาณ
เหมือนฉากๆหนึ่งในหนัง

ฉากที่ฉันเกลียดมันที่สุดแต่กดข้ามไม่ได้

แม้ฉันจะรู้ดีว่า
มันไม่ได้เกี่ยวกับข้อความที่ส่งเข้ามา
ไม่ว่ามันจะเป็นข้อความจากใคร
และมีใจความว่าอย่างไร

อาจเป็นการถามไถ่ 
กินข้าว อาบน้ำ เข้านอนตอนไหน
วันนี้ไปทำอะไรมาบ้าง
บอกคิดถึงบอกรัก
บอกฝันดี
แบบที่คนรักทั่วๆไปเขาทำกัน

แต่มันเกี่ยวกับที่เขารู้สึกต่อคนๆนั้น
คนที่ไม่ใช่ฉัน

ตอนเราห่างกัน
ฉันมักคุยกับเขาเป็นชั่วโมงๆโดยไม่มีdead air

หน้าจอของเขาคงโชว์รูปของฉัน
พร้อมกับนาทีที่เดินหน้าไปเรื่อยๆ

นั่งคงเป็นตอนที่ฉันชอบสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอของเขาที่สุด

ฟังดูตลก
ที่เรื่องแค่นี้มีผลต่อใจคน
ฉันก็ตลก 
เพียงแค่ฉันไม่เคยทำให้มันเป็นเรื่องตลกจริงๆได้เลยสักครั้ง
เพราะทุกครั้ง
ฉันรู้สึก

เกลียดแชทสีฟ้าสะท้อนแสงนั่น
เกลียดโลกของการติดต่อสื่อสารไปชั่วขณะ
เกลียดเสียงสั่นแบบไม่สั่น เพราะมันยังคงดังรบกวนจิตใจฉันเสมอ

ฉันเคยลองฝึกจิตใจ 
มองไปหาเขาที่กำลังนั่งพิมพ์อยู่ตรงนั้น
ให้เหมือนกับฉันนั่งมองดูเพื่อนคนหนึ่งเล่นมือถือ

แต่มันไม่สำเร็จ
เพราะเขาที่อยู่ตรงหน้านั้น
ฉันไม่เคยคิดกับเขาแค่เพื่อน

ฉันบอกน้องสาวของฉันว่า
การอยู่ไกลกันจากคนที่เป็นไปไม่ได้
ระยะเวลาและระยะทางจะทำให้ทุกอย่างบางเบาลงไปได้
อาจจะต้องต่อสู้กับความคิดถึงบ้าง
บางครั้งอาจเล็กน้อย
และบางครั้งมากหน่อย ก็อาจจะต้องมีน้ำตา

ส่วนฉันไม่มีเวลาแม้แต่จะร้องไห้
ไม่มีที่ตรงไหนให้ฉันไปซุกตัวเมื่อมีเรื่องรบกวนจิตใจ

นอกจากในนี้

ฉันยังคงใช้สายตาต่อสู้กับหน้าจอของเขาอยู่
และเมื่อไหร่ที่มันผ่านสายตาเข้ามาทำร้ายหัวใจ

ฉันก็คงจะมาเข้าในนี้ ในcomfort zone ของฉัน

หน้าจอของฉัน 







SHARE
Writer
Tobeloved
Student
สวัสดีเธอผู้ไม่เคยพบปะ

Comments

SmileyUglyface
1 year ago
ผมเป็นเหมือนคุณเลยครับ ตัวอยู่ใกล้กัน
แต่หัวใจเธอคนนั้นกลับอยู่หางไกลซะจนเอื้อมไม่ถึง

Reply
Tobeloved
1 year ago
ขอให้คุณหลุดพ้นเร็วๆนะคะ :)