เพราะโลกมันเป็นแบบนั้น
หากจะถามหาความเท่าเทียม ความยุติธรรมจากโลกใบนี้
ผมคิดว่ามันไม่มีจริง
สิ่งที่มีจริงมีเพียงแค่สิ่งที่ผู้คนคิดว่ามีจริง
มันคือความใกล้เคียงความเท่าเทียมเท่านั้น

ความยุติธรรม สันติภาพ ความเท่าเทียม ความดีงาม ความชั่ว
ไม่มีอยู่จริงบนโลกนี้
ผู้คนต่างเชื่อว่า 'สิ่งนั้น' หรือ 'สิ่งนี้' เป็นสิ่งที่ตรงกับความเชื่อของเขา

ผมคิดว่า พวกสัตว์ชนิดอื่นคงรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมที่สัตว์เลี้ยงขนฟูผู้น่ารัก อย่างสุนัขและแมวจะเป็นที่รักของมนุษย์ แต่ในขณะเดียวกันสัตว์บางจำพวกอาจโดนรังเกียจ เช่น หมู งู แมลง หรือไก่

สัตว์ที่เป็นอาหารของมนุษย์อาจจะคิดว่า ทำไมนะ ทำไมเจ้าสัตว์พวกนั้นถึงไม่โดนมนุษย์เชือดกินบ้าง ทั้งๆที่มีกระดูก กล้ามเนื้อ สมองเหมือนกันแท้ๆ ทำไมสุนัขและแมวถึงไม่ถูกมาทำฟาร์มปศุสัตว์แบบบหมูหรือไก่?

เหตุผลมีได้ร้อยแปดพันเก้า เพราะสุนัขและแมวน่ารัก เนื้อของสุนัขและแมวไม่อร่อย หมูเป็นสัตว์สกปรก ซึ่งเป็นความจริงทั้งหมด
แต่ความรู้สึกของหมูและไก่ก็คงคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย จู่ๆเกิดมาไม่ได้รับความรักแบบสัตว์พวกนั้นแถมยังโดนฆ่าเป็นอาหารอีก

ถึงผมจะคำนึงถึงความรู้สึกเรียกร้องความยุติธรรมของสัตว์ที่เป็นอาหาร ถึงกระนั้นผมก็ยังกินพวกมันอยู่ดี แถมยังเลิกไม่ได้ด้วย

คนรวยกับคนจน
คนจนต่างก็ดิ้นรนปากกัดตีนถีบ ไม่มีที่ดินเป็นของตัวเอง วันไหนจะโดนไล่ที่ก็ไม่รู้ ทำงานตั้งแต่ตีห้าถึงสองทุ่มยังได้เงินเพียงแค่วันละสามร้อยบาท ได้แต่นั่งมองพวกคนรวยหรือคนดังในโทรทัศน์ที่ทำเงินได้เป็นพันถึงแสนบาทต่อวัน รำพันกับโชคชะตาว่ามันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

คนรวย สมมติว่าเป็นนักธุรกิจใหญ่ยักษ์ ทำเงินได้เฉลี่ยสองหมื่นบาทต่อชั่วโมง (ผมไม่มีความรู้ด้านเศรษฐศาตร์ ดังนั้นก็สมมติเอาลอยๆ) นั่งมองเห็นคนจน เห็นลูกจ้างลำบาก ได้เงินต่างกันเป็นร้อยเท่าพันเท่า อาจจะมีความรู้สึกสงสารเกิดขึ้นบ้าง และคิดว่าโลกนี้มันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย แต่เขาก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ - เพราะโลกมันแบบนั้น

ต่อให้มีมหาเศรษฐีร่ำรวยที่สุดในโลก แจกเงินให้ทุกคนบนโลกให้ไม่มีคนจนอีกต่อไป ผ่านไปสองสามวันยังไงก็มีคนจนเกิดขึ้นอยู่ดี - เพราะโลกมันเป็นแบบนั้น

ในชีวิตเราคาดหวังจะได้รับความรักของทุกคนรอบๆตัวอย่างเท่าเทียม คาดหวังว่าเขาจะปฏิบัติกับเราดีที่สุด - หรืออย่างน้อยก็เท่าๆกับที่เราปฏิบัติแก่เขา
นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ มนุษย์เราไม่สามารถปฏิบัติกับใครให้เท่าๆกันได้

เราหวังว่าแม่ของเพื่อนจะปฏิบัติต่อเราเหมือนกับลูกแท้ๆ - นั่นเป็นไปไม่ได้ เพราะเราไม่ใช่ลูกของเขา
เราหวังว่าหัวหน้าชาวเยอรมันจะชื่นชมเราพอๆกับลูกจ้างคนโปรดของเขา - นั่นเป็นไปไม่ได้ เพราะในสายตาของเขา เราดีไม่พอ

เห็นอะไรไหม?

มนุษย์นั้นมีหน่วยวัดคุณค่าของสิ่งรอบตัวในตัวเอง เลือกที่จะให้ความรัก ความภักดีและความรู้สึกบวกต่างในสิ่งที่หน่วยวัดคุณค่าของเขาบอกว่า 'ดีพอ'
แถมเจ้าหน่วยวัดที่ว่านั้นมันยังไม่เหมือนกันเลยสักคนอีก บางครั้งมันทำให้ผมเจ็บปวดที่จะตระหนักว่า คุณค่าของผมที่มีต่อคนอื่น และคุณค่าของคนอื่นที่มีต่อผมมันช่างแตกต่างกันเสียเหลือเกิน

ถึงแม้ผมจะตระหนักถึงเรื่องนั้น ผมก็ปฏิบัติกับทุกคนให้เท่าเทียมกันไม่ได้อยู่ดี เพื่อนคนนี้กับเพื่อนคนนั้น ญาติคนนั้นกับญาติคนนี้ คุณค่าเองก็แตกต่างกัน ผมเปลี่ยนอะไรไม่ได้เพราะ - โลกมันเป็นแบบนี้ - มนุษย์มันเป็นเช่นนี้ - ผมเองก็เป็นมนุษย์


สิ่งที่แย่ที่สุดก็คือ โดนกำหนดคุณค่า ถูกตัดสินโดนที่ไม่รู้จักกันเลยสักนิด
แม้อีกฝ่ายไม่พูดอะไร แต่จิตใต้สำนึกของพวกเขามันทำงานไปเรียบร้อย
คนทำสีผม คนที่สัก คนที่แต่งตัวโป๊ คนที่ไว้หนวดเครารุงรัง คนผิวดำ เพศที่สาม
ในระดับสติสัมปชัญญะของคนอาจไม่ได้รู้สึกเหยียดหยามอะไร แต่จิตใต้สำนึกพวกเขานั้นทำงานไปแล้ว แล้วจิตใต้สำนึกเหล่านั้นจะค่อยๆรั่วไหลออกมาโดยที่ไม่รู้สึกตัว

ผมรู้ เพราะผมเองก็เป็น ทุกคนก็เป็น
 - แล้วผมเองก็แก้ไขอะไรไม่ได้
 - เพราะโลกมันเป็นแบบนี้
 - เพราะมนุษย์มันเป็นแบบนี้

SHARE
Writer
ravenman
ไม่ได้เป็นใคร
ไม่รู้จะอยู่ที่นี่ได้ถึงเมื่อไร

Comments