ฉันอยู่บนความฝันลำดับที่ 4
ทางเดินในโรงพยาบาลร้างผู้คน ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูตัวเลขบนหน้าจอ 'เพิ่งจะสามทุ่มเอง...คนอื่นกลับบ้านกันหมดแล้วมั้ง'

บรรยากาศออกจะวังเวง ได้ยินเสียงรองเท้าส้นเตี้ยของตัวเองดังกระทบพื้นหินอ่อน...อย่างน้อยทางเดินนี้ก็ไม่เงียบเกินไปนัก


นี่ไม่ใช่เรื่องเล่าสยองขวัญในโรงพยาบาลแต่อย่างใด เป็นเรื่องหดหู่เบาๆช่วงสอบมากกว่า

ฉันเดินผ่านตึกคอนกรีตเก่าทาสีเหลืองไข่อย่างไม่มีสตินัก เวลาผ่านไปทั้งวันแล้ว
เฮ้อ...ความรู้สึกใจหายนี้ บอกไม่ถูกว่าชอบหรือไม่ชอบ

ยิ่งกลับบ้านดึก ยิ่งแปลว่าคืนนี้อ่านหนังสือได้เยอะขึ้น
'ดีมาก'
ฉันพยายามชมตัวเอง แม้จะรู้สึกว่างเปล่าอยู่ลึกๆ ใจหาย...ที่ทุกวันนี้มองเห็นแค่ดวงอาทิตย์ขึ้นตอนเดินเข้าตึกเรียน และกลับบ้านเมื่อฟ้ามืด

ถูกขังอยู่ในวงจรชีวิตซ้ำๆ ตื่น-เรียน-นอน

พอรู้ตัวอีกที ก็พบว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน
ทั้งๆที่ฉันมีความฝันหลายอย่างยังไม่มีเวลาให้เริ่มเสียด้วยซ้ำ...ฉันกลัวว่าจะวิ่งตามความฝันไม่ทัน


ไม่รู้ว่าความตั้งใจมันหมดอายุเร็วไปหรือบางทีขีดความตั้งใจของฉันอาจจะต่ำกว่าเพื่อนๆในคณะ ถึงได้หมดไฟกับการเรียนบ่อยๆ...วันนี้ก็เช่นกัน

หลังจากอดหลับอดนอนมาหลายคืน ฉันอยากโยนหนังสือทิ้งแล้วรีบกลับไปนอนพัก อยากกลับบ้านต่างจังหวัดไปกอดพ่อแม่เติมพลังก่อนสอบ อยากดูหนังที่ชอบสักเรื่อง

แต่ทั้งหมดนั้น...ฉันทำไม่ได้ จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ในเมื่อวันนี้เป็นอีกครั้งที่ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณลุงในข้อสอบเก่าเป็นโรคอะไรมา

ถ้าเป็นชีวิตจริง เขาอาจโชคร้ายที่มาเจอฉัน


ฉันนึกถึงเรื่องราวเมื่อปี 2 ตอนที่บ่นกับรุ่นพี่คนหนึ่ง เขาเป็นพี่ที่เข้าใจเอาใจใส่คนอื่นเสมอ จนฉันรู้สึกได้ว่า ในอนาคตเขาต้องเป็นหมอที่ดีแน่ๆ

'ว่าไงเรา จะสอบแล้วนี่ เหนื่อยไหม'
'ก็มีบ้างค่ะ แต่เหนื่อยใจมากกว่า เหมือนไม่มีความสุข'

'ทำไมถึงไม่มีความสุขล่ะ'
'หนูรู้สึกว่า...มีหลายอย่างที่อยากทำ แต่ทำไม่ได้'

'เช่น...?'
'เช่น? เช่น ไปเที่ยว กลับไปอยู่บ้านกับพ่อแม่ เขียนหนังสือ เรียนดนตรี หัดทำขนม'
ฉันหัวเราะเบาๆ รู้สึกเขินนิดๆที่อยู่ดีๆก็ร่ายลิสท์สิ่งที่อยากทำให้คนอื่นฟัง

'ทำไมถึงทำไม่ได้ล่ะ'
คำถามนั้นทำให้ฉันคิด และเริ่มรู้สึกตัว... รุ่นพี่จะเห็นฉันเป็นคนไข้ที่มาปรึกษาปัญหาสุขภาพจิตหรือเปล่านะ

'เพราะต้องเรียนน่ะสิ อยากทำแต่ไม่มีเวลา ต้องอ่านหนังสือ เวลาเห็นคนอื่นทำอะไรที่ชอบได้ หนูอิจฉามากเลยนะ'

'แสดงว่าที่เรียนอยู่ไม่ชอบหรอ?'
'ไม่ชอบที่ต้องเรียนหนักมากกว่า ไม่มีเวลาไปทำอย่างอื่นเลย'

'แล้วการเป็นหมอเป็นความฝันของเราหรือเปล่า'
'อืม...เป็นสิ แต่ไม่ใช่ความฝันอันดับแรกหรอกนะ หนูมีความฝันอีกเป็นสิบอย่างที่อยากทำตอนนี้'...ถ้าให้เทียบ ก็เหมือนการเป็นหมอก็อยู่ลำดับที่ 4 แน่นอนว่าสำคัญ แต่ยังมีอีกหลายอย่างที่ฉันอยากทำ

'บางครั้งเราก็เลือกทำตามความฝันได้ไม่กี่อย่าง และการเรียนหมอก็เป็นสิ่งที่น้องเลือกเองเหมือนกันนะ'

เขาพูดถูก... ฉันมีความฝันหลายอย่าง ฉันฝันไว้มากเกินกว่าที่ตัวเองจะทำได้หมด

บางที ชีวิตเราก็ไม่ได้เปิดโอกาสให้คว้าทุกฝัน ฉันแค่ต้องมั่นใจว่า ตัวเองเลือกความฝันที่ถูกต้องแล้วเท่านั้นเอง


SHARE
Writer
blitunv
Dreamchaser
dream chaser | life learner | gastronomer

Comments