วันนี้กับเขา ปัจจุบันที่ดีที่สุดของเรา
อดีตคือพื้นที่ว่างเปล่าซึ่งถูกบรรจุด้วยความทรงจำ ยึดพืื้นที่ในสมอง หรือบางครั้งในหัวใจอย่างสิ้นเปลือง กินพื้นที่แต่ตั้งอยู่อย่างมั่นคง ไม่เคยขยับเขยื้อนอีกเลยนับตั้งแต่เวลาเดินไปข้างหน้า แม้จะบรรจุความทรงจำแต่กลับเล่นตลกกับความจำอย่างที่เขาชอบว่ากัน บางอย่างอยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ

อนาคตคือพื้นที่ซึ่งมีธรรมชาติไม่แน่นอน คาดเดาได้ยาก บางครั้งน่ากลัว บางครั้งน่าเฝ้ารอ ยังไม่มีข้อสรุปเพราะหลายครั้งที่มันถูกกล่าวหาว่าไร้การควบคุม แต่ก็มีผู้กล้าหาญนับไม่ถ้วนเชื่อมั่นในการควบคุมมันด้วยความฝัน ความมุ่งมั่นและการวางแผน

สุดท้ายเราเรียกพื้นที่ซึ่งเวลากำลังก้าวขา และหยุดค้างอย่างไม่มีใครจับตาทันว่า 'ปัจจุบัน' ธรรมชาติของปัจจุบันมักอ่อนโยน แม้จะเป็นเพียงพื้นที่เล็กๆ ที่กินเวลาชั่วครู่ แต่กลับแปรเปลี่ยนไปตามการตัดสินใจและการควบคุมของสิ่งมีชีวิตผู้ตกอยู่ใต้เงื่อนไขของเวลา แต่ปัจจุบันก็น่าสงสารไม่น้อย เพราะมักถูกเปรียบเทียบกับอดีตในฐานะผู้เข้าแข่งขันที่ไม่มีวันชนะ และถูกผลักไสอย่างไร้หัวใจเพียงเพื่อจะก้าวไปพบกับอนาคต

เราเป็นคนหนึ่งที่เคยลำดับความสำคัญของวันพรุ่งนี้หรือเมื่อวานไว้ก่อนปัจจุบันเสมอ แต่แล้วเหตุการณ์หนึ่งในชีวิตก็สั่งสอนเราอย่างเข้มงวด

ในช่วงชีวิตวัยรุ่นอายุขึ้นเลขสอง เป็นช่วงเวลาที่เด็กมุทะลุกับความฝันอย่างเราเอาแต่วิ่งไปข้างหน้าอย่างไม่เสียดายปัจจุบัน กระทั่งคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเราเริ่มไม่สบาย

ในเวลาเพียงไม่นานการเปลี่ยนแปลงเริ่มยึดพื้นที่ปัจจุบันของเขาและเรา เริ่มด้วยการที่เขาค่อยๆ แตกต่างไปจากที่เคยเป็น โดยไม่ทันรู้ตัวเขาก็ไม่มีตรงไหนเหมือนภาพจำที่เรามีต่อเขาเลย

เขาเคยรักการออกไปข้างนอก ทำงานแทบไม่มีวันหยุด ขับรถซิ่งที่สุด ถูกใจเราที่สุด ขยันสรรหาร้านอาหารอร่อยๆ สั่งห่อใส่กล่องมาวางไว้ตรงที่นั่งข้างคนขับ และเหยียบคันเร่งรถคันเก่งของเขากลับบ้านให้ไว เพื่อให้กล่องอาหารถึงมือเรา เขามักมีบทสนทนาที่เราเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง บทเรียนชีวิตเท่าที่เขาจะนึกออกถูกมอบให้เรานับไม่ถ้วน เป็นช่วงเวลาที่มีความหมาย ไม่ได้มากมายแต่เป็นอย่างนี้เสมอมา

เราเสียเขาไป เราเสียมันไป
แม้เขาจะยังอยู่ตรงนี้ แต่กลับถูกแทนที่ด้วยเขาคนที่ใช้day offจากนี้และตลอดไป คนที่ไม่ขับรถเองและย้ายมานั่งที่นั่งข้างคนขับ คอยหงุดหงิดคนอื่นที่ขับช้า ไม่มีกล่องอาหารอร่อยจากเขาแล้ว ถึงแม้เขาจะพยายามหาวิธีใหม่ๆ เพื่อให้เราได้กินอะไรดีๆ แต่ก็ไม่มี เสียงรถสีฟ้าคันเก่ง ไม่มีเสียงอวดอ้างสรรพคุณอาหารที่เขานำกลับมา และบทเรียนชีวิตเหล่านั้น แม้เขาจะพูดมาเป็นร้อยครั้งแต่บางเรื่องเขาก็จำไม่ได้อีก

ช่วงแรกๆ ที่เขาไม่สบาย เด็กมุทะลุคนนั้นก็ยังมิวายจะฝันถึงอนาคต ฝากความหวังไว้ที่มัน ว่ามันจะพาเขาคนเดิมกลับมา พาช่วงเวลาดีๆ เหล่านั้นกลับมาให้ แต่สิ่งที่ปรากฎกลับเป็นหน้าหนึ่งของบทเรียนที่ลืมไม่ลง

เขาต้องไปหาคุณหมอบ่อยกว่าเดิม ใช่ เขาคงจะไม่หายดีอีก ความเปลี่ยนแปลงที่เราเคยคิดว่ามากแล้วกลับมากขึ้น เขาออกห่างจากภาพจำของเราไปทุกที และสิ่งที่น่าโมโหคือ คนโง่อย่างเราเอาแต่คิดถึงเมื่อวาน เมื่อวานที่เขาก็ไม่ได้ออกไปทำงาน ไม่มีคำคม ไม่มีเสียงหัวเราะ เมืื่อวานที่เขาก็ไม่สบาย เมื่อวานที่ไม่ใช่เขาคนเดิม แต่ก็ยังดีกว่าวันนี้มาก เราคิดถึงอย่างนั้น

เมื่อเราไม่เรียนรู้อะไรเลย บทเรียนถัดมาจึงเป็นความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวลามันทำแบบเดิมกับเราซ้ำๆ จนเราไม่กล้าฝากความหวังไว้ที่อนาคตอีก และเจ็บปวดกับการที่รู้ว่าอดีตจะไม่มีทางกลับมาแล้ว มันสอนเราพร้อมๆ กับที่ เขา คนสำคัญแสนรักของเรามีแต่เปลี่ยนแปลงไปทุกวัน

เราสอบตกในบทเรียนเดิมซ้ำๆ เห็นเขาแย่ลงเรื่อยๆ แล้วก็ได้แต่คิดว่า ถ้าพรุ่งนี้เขาเป็นอะไรไป เราคงจะคิดถึงวันนี้มาก วันนี้จะกลายเป็นอดีตที่เราถวิลหา คิดถึงช่วงเวลาที่เขายังอยู่ตรงนี้ แม้บางครั้งเราจะคุยกันแทบไม่รู้เรื่อง แม้บางครั้งเขาทำให้ทุกๆ คนเหนื่อย แม้บางครั้งเขาไม่มีอะไรเหมือนเดิมเลย มันไม่เหมือนเมื่อวานแต่มันอาจจะดีที่สุดแล้วก็ได้

ช่างโชคดีที่วันนี้ยังไม่ผ่านไป ช่วงเวลาที่อาจจะดีที่สุดของเราจึงหมายถึงตอนนี้
ปัจจุบัน กับเขา









........
แด่

คนสำคัญของฉัน

ให้เราได้มีวันนี้ร่วมกันไปเรื่อยๆ นะพ่อ หนูคิดถึงวันเก่าๆ ของเรา แต่ก็เชื่อว่าวันนี้พวกเราจะไม่เป็นไร :)









SHARE

Comments