Run me to U(niversity)
สัปดาห์แรกของการเรียนในมหาลัยผ่านไปแล้ว
มัน .. ผ่านไปแล้วจริงๆน่ะเหรอ

ยังคงไม่ชินกับอะไรหลายๆอย่าง มันเป็นสิ่งที่แปลกไปจากการใช้ชีวิตปกติของเรา
จากกระโปรงนักเรียนที่มีกระเป๋ากระโปรงด้วย กลายมาเป็นกระโปรงนักศึกษาจีบรอบยาว 28 นิ้วที่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีซิป ไม่มีที่ให้ใส่ผ้าเช็ดหน้าและโทรศัพท์มือถือเพราะมันไม่มีกระเป๋ากระโปรง ให้ตายเถอะ คิดถึงกระเป๋ากระโปรงจัง
จริงๆแล้วยังไม่ถึงเวลาเปิดเทอมใช่ เราเปิดเทอมเดือนสิงหาคม แต่ตอนนี้ใกล้จะสิ้นเดือนกรกฎาคมแล้ว เดือนกรกฎาคมที่เป็นเดือนแห่งการเริ่มต้นครึ่งหลังของปีไงล่ะ และนอกจากนี้ยังเป็นการเริ่มต้นวันเรียนของเราด้วย

เรียนวันแรกน่ะ ไม่สนุกเหมือนที่คิดไว้เลย เนื้อหาวิชามันยากมาก เรียน 3 วิชาเรารู้สึกเหมือนเรียนไปแล้ว 3 วัน นี่แค่ปรับพื้นฐานที่เป็นการสรุปเนื้อหาทั้งหมดของม.ปลาย ยังกระอักเลือดขนาดนี้ ฟิสิกส์ที่เรียนเรื่อยๆตอนม.ปลายและคิดว่าเป็นวิชาที่ชอบมากๆยังรู้สึกไม่โอเคตอนที่เรียนปรับพื้นฐานนี้เลย ทำให้คิดได้ว่า เราอาจจะเข้าใจตัวเองผิดมาตลอด ความจริงเราไม่ได้ชอบมันหรอก ในตอนนั้นเราแค่ทำมันได้ดี แค่นั้นเอง แล้วที่ว่าทำได้ดีน่ะ ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งเล็กๆของวิชา พอเจอของจริงขึ้นมาเราก็ไปไม่เป็น เหมือนกับไม่เคยเรียนมาก่อน
พอคิดได้แบบนี้แล้วเขวไปเลยเหมือนกันนะ คณะที่คิดไว้มาตลอดการเรียนในชีวิตม.ปลายมันเกี่ยวข้องโดยตรงกับการเรียนวิชานี้ซะด้วย ถึงตอนนี้จะไม่ได้อยู่ในคณะนั้นก็เถอะ ยังเคยคิดอยู่เลยว่าถ้าซิ่ว เราก็คงจะซิ่วไปในคณะที่อยากเข้านี้ แต่ตอนนี้คงไม่แล้วล่ะ 


ความแน่วแน่ในการตัดสินใจมันค่อยๆแผ่วลงเรื่อยๆ ไม่รู้สิ บางทีสิ่งที่คิดในตอนนี้กับสิ่งที่คิดในวันนี้ของปีหน้ามันอาจจะต่างกันโดยสิ้นเชิงก็ได้ ไม่อยากจะตัดสินใจด้วยอารมณ์และความรู้สึก (ที่ยังลังเลและไม่มั่นคง) ในตอนนี้เท่าไหร่ ได้ก็ได้ ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร คิดแบบนี้แล้วกัน

อีกอย่างคือเรื่อง ' เพื่อน ' ยากมากก สำหรับเราที่เป็นคนไม่ชอบคุยผ่านตัวอักษร ยังไงก็ชอบเจอตัวจริงมากกว่า 
ต่อให้เทคโนโลยีพัฒนาการคุยผ่านทางไกลได้ดีขนาดไหนเราก็ยังยืนยันที่จะชอบการคุยที่ได้อยู่ตรงหน้า ได้มองแววตาของอีกฝ่ายในระหว่างที่คุยกันโดยไม่ผ่านเลนส์กล้อง เป็นความรู้สึกที่สัญญาณเสียงให้เราไม่ได้
ได้เจอคนหลากหลายแบบ บางนิสัยที่รับรู้ได้จากการเจอกันเพียงครั้งเดียว เราว่าคนเรามีเสน่ห์ที่ต่างกันออกไปและเฉพาะตัวมากๆ บางนิสัยที่ถ้าเป็นคนนี้เราจะรู้สึกเฉยๆ แต่ถ้าเป็นอีกคนเราจะรู้สึกสนใจ ของแบบนี่มันลอกกันไม่ได้จริงๆ 
ก็โอเค ค่อยๆปรับตัวหากันไป เพิ่มลดอย่างละนิดอย่างละหน่อยจนกว่าจะลงตัว
เป็นตัวของตัวเองแต่ก็ปรับตัวเข้าหาคนอื่นด้วย ปรับชนิดที่ว่า เราก็ยังเป็นเรา แต่ก็เป็นเราที่อยู่ร่วมกับคนอื่นได้อย่างไม่อึดอัด


SHARE
Written in this book
RUN ME TO U(NIVERSITY)
ชีวิตมหาลัยมีอะไรให้น่าจดจำเยอะแยะไปหมด มิตรภาพของเพื่อน ผู้คนที่พบเจอระหว่างทาง ความรู้สึกมากมายนั้นเราจะบันทึกมันไว้ที่นี่นะ 💌
Writer
moonshy
Me, little moon
บางทีเราก็สับสนในตัวเอง ไม่เข้าใจเลยจริงๆ

Comments