ผู้ทำพล็อตเรื่องหล่นหายแล้วคิดจะตามหามัน
Chapter 2

คนเป็นอัลไซเมอร์ไม่ได้แค่ขี้ลืม...คุณรู้ไหม?

หมายถึงว่าเขาไม่ได้แค่ลืมว่าตัวเองกินข้าวหรือยัง กำลังจะทำอะไร กำลังหาของอะไรอยู่ บางทีพวกเขาถึงกับลืมภาษาพูด ลืมชื่อเรียกของสิ่งสิ่งหนึ่งซึ่งเรียกอยู่เป็นประจำ

สมัยยายของฉันยังอยู่ (แต่เป็นอัลไซเมอร์แล้ว) ยายบอกให้ฉันเอาขวดเป๊บซี่มาให้หน่อย เสร็จแล้วก็บอกว่า "เอามา...สิ" ซึ่งแหงแหละ ใครจะรู้ว่าจุดจุดจุดที่วางอยู่นั้นคืออะไร ฉันถามว่าเอามาทำอะไรนะ ยายก็บอกไม่ถูก สุดท้ายทำเหมือนนึกหาอะไรบางอย่างแต่มันหล่นหายไปแล้วไปลับ ไม่กลับมาอีก...แล้วอีกหลายปีหลังจากนั้นยายก็ไปแล้วไปลับไม่กลับมาอีกเหมือนกัน

ฉันจำได้ว่าวันก่อนตัวเองยังจะตามหาพล็อตเรื่องที่นึกได้ตอนหลับฝัน และมันหายไปจนถึงวันนี้...วันที่ 2 แล้ว จำได้แค่มันดีมากและมันหายไป วันนี้ตอนเช้าก็พยายามจะนึกขึ้นมาอีกแต่กลายเป็นปวดหัวไปแทน เหมือนร่างกายไม่อนุญาตให้ทำอะไรยากๆ แบบนั้น หรือปีศาจเล็กๆ (ต้องย้อนไปอ่านรายละเอียดใน Chapter 1 แล้วละ โทษที ฉันคุ้นว่าเล่าไปแล้วในนั้น แต่ตอนนี้ก็เริ่มจำไม่ได้ว่ามันยังไงกันแน่ หวังว่าฉันจะเขียนถึงพวกมันไปแล้วจริงๆ ไม่งั้นคนอื่นกลับไปย้อนอ่านคงเสียเวลาเปล่า ขอโทษอีกทีด้วย ก็ฉันลืมจริงๆ นี่นา ไอ้ครั้นจะกลับไปอ่านทวนบทที่แล้ว แล้วมาอธิบายใหม่ในนี้ ก็กลัวว่าขณะอ่านบทนั้นอยู่ ก็จะลืมไปอีกว่าที่จริงวันนี้ตั้งใจจะเขียนอะไร /// นี่ฉันต้องเพ่งสมาธิมากๆ นะ ถึงกับต้องพักพิมพ์คีย์เวิร์ดในย่อหน้าถัดๆ ไปเตรียมไว้ก่อน) พวกนั้นอาจโดนอะไรบางอย่างแกล้ง ถูกปิดกั้น ไม่ให้ฉันช่วยพวกมันได้ (เป็นพล็อตประมาณนี้ละมั้ง...ใช่มั้ย ที่ว่าถ้าช่วยพวกมันไม่ได้แล้วอะไรรอบๆ จะมืดลงๆ น่ะ)

สรุปแล้วฉันก็เลยยังนึกไม่ออกว่าพล็อตที่หายไปคืออะไร เหมือนต่อๆ จิ๊กซอว์อยู่จนเต็มภาพ แต่พอจะเอากล้องมาถ่ายรูปเก็บไว้ก็มีลมพัดมาจนที่ต่อไว้ทั้งหมดพังกระเจิง ฉันตะครุบไว้ได้แค่สองตัวก็สุดกำลัง พวกที่เหลือหายไปไม่กลับมาอีก...

งั้นฉันเล่าเรื่องความจำเสื่อมต่อแล้วกัน พอดีวันนี้นึกถึงหนังเรื่องนึงขึ้นมาได้ (ส่วนพล็อตเรื่องแฟนตาซีกับปีศาจน้อยๆ ฉันอาจแต่งใหม่ หรือถ้าพวกมันมาเข้าฝันในวันหลังฉันก็จะพยายามลุกขึ้นมาจดไว้ทันทีที่ตื่น) เรื่อง Still Alice คุณเคยดูหรือเปล่า? ที่ดาราผู้หญิงผมแดงดังๆ คนนึงเล่นเป็น Alice น่ะ

ในเรื่อง Alice เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย มีครอบครัวอบอุ่น แฮปปี้ เป็นเวิร์กกิ้งวูเม่นที่ประสบความสำเร็จ แล้ววันนึงก็พบว่าเกิดเรื่องแปลกๆ เธอวิ่งออกกำลังกายไปในที่ที่คุ้นเคย แต่อยู่ดีๆ ก็เกิดหลงทาง จำไม่ได้ว่าที่นี่ที่ไหน หลังจากนั้นมีเรื่องอื่นๆ อีก เช่นเธอจำวิธีทำขนมที่ทำบ่อยๆ ไม่ได้ ลืมนั่นลืมนี่ เธอไปหาหมอ หมอวินิจฉัยว่าเป็นความจำเสื่อมชนิดเฉียบพลันรุนแรง เป็นโรคถ่ายทอดทางพันธุกรรม

แรกๆ Alice พยายามชลออาการตัวเอง ด้วยการลองเขียนคำศัพท์ยากๆ ใส่โพสต์อิทแล้วไปแปะคว่ำไว้ จากนั้นก็ไปทำอย่างอื่น แล้วก็หวนมานึกใหม่ว่าตัวเองเขียนศัพท์อะไรไปแล้วบ้าง 

...

หนังมันทำให้เห็นว่า...ถึงทำอะไรไปมากมายสุดท้ายก็เอาชนะโรคภัยไข้เจ็บไม่ได้อยู่ดี

Alice ความจำเสื่อม และหนังก็ตัดต่อให้ทุกคนได้เห็นว่าคนความจำเสื่อมจำเหตุการณ์อะไรไม่ได้ปะติดปะต่อ สิ่งที่พวกเขาได้รับรู้คือท่าทีของคนรอบข้างต่างหาก แรกๆ เธอได้รับความเห็นใจ กำลังใจ ได้รับการดูแล แต่หลังๆ แววตาของคนใกล้ชิดก็เปลี่ยนไป บางคนมองเธออย่างหวาดๆ ไม่กล้าให้ทำอะไรสำคัญ

Alice งงว่าทำไมมองเธอแบบนั้น เพราะเธอลืม...ว่าก่อนหน้านั้นทำอะไรไปบ้าง

แต่ที่ว่ามานี่ฉันไม่ได้จะให้เห็นใจเฉพาะคนเป็นอัลไซเมอร์ แล้วจะเรียกร้องให้คนดูแลต้องพยายามทำตัวเป็นมิตร อย่าถือสา โกรธเคือง หรืออย่าแสดงกิริยาเบื่อรำคาญคนเป็นอัลไซเมอร์หรอกนะ

เพราะในฐานะที่เคยดูแลคนเป็นอัลไซเมอร์มา...ฉันรู้ว่าคนเป็นอัลไซเมอร์ไม่ได้แค่ขี้ลืม คราวหน้า (ถ้าไม่ลืม) จะมาเล่าต่อว่าพวกเขามีอาการอะไรอื่นอีก

ปล. และฉันก็ไม่ลืมด้วยว่าตัวเองกำลังหาอยู่ว่าพล็อตที่หายไปนั่นมันเป็นเรื่องยังไง ระหว่างนี้ฉันจะพยายามนึกให้ออก
SHARE
Written in this book
Project เพี้ยนๆ
Writer
FishingCat
Editor
FishingCat เป็นมนุษย์ขี้บ่นและขี้รำคาญ ส่วนมากรำคาญคนอื่น โดยเฉพาะเรื่องเล็กๆ น้อย เช่นบางวันได้ยินเสียงเพื่อนร่วมงานเคาะกระดาษกับโต๊ะ เพื่อให้กระดาษทั้งปึ๊งเป็นระเบียบเสมอกัน ก็รำคาญแล้ว วันดีคืนดียังพาลมารำคาญตัวเองอีก

Comments