ฤดูเหมันต์อันแสนอบอุ่น
เธอมองไปนอกหน้าต่างเห็นปุยนุ่นสีขาวกำลังตกลงมาจากฟากฟ้า วันนี้จะเป็นวันดีอีกวันหนึ่ง เพราะอากาศที่เย็นมากประจวบกับหิมะที่ท่วมท้องถนน เธอจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ไม่ต้องรู้สึกผิด ทันใดนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอกดรับอย่างรวดเร็ว

"สวัสดี จะมากินข้าวเที่ยงด้วยกันไหม" เสียงที่เธอคุ้นเคยกล่าวถาม
"ได้เลย เดี๋ยวชั้นออกไป สักสิบห้านาที" วางหูเสร็จเธอรีบแต่งตัว สวมกางเกงเล็กกิ้งส์สีดำตัวเก่ง เสื้อถักไหมพรมสีครีม และรองเท้าบู๊ต โดยไม่ลืมแจ็กเกตตัวหนาไปด้วย จากนั้นก็เดินออกจากบ้าน เธอรู้ดีเขาไม่ชอบคนมาสาย เพราะฉะนั้นเธอจึงต้องรีบเร่งเป็นพิเศษ

สิบห้านาทีผ่านไป เธอเห็นเขานั่งอยู่ตรงม้านั่งนั้นตัวสั่นเล็กน้อยจากความหนาวเย็นที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ เธอโบกมือให้เขา พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

"เราไปหาอะไรกินกันเถอะ เราเริ่มหิวแล้ว" เขากล่าวอย่างไม่รอช้า
"ไปร้านหัวมุมดีมั้ย ชั้นอยากกินราเม็งพอดีเลย" อากาศอันหนาวเหน็บทำให้เธอรู้สึกว่าบะหมี่ร้อนๆ สักชามคงจะดีไม่น้อย

ในร้านที่ตกแต่งสไตล์โมเดิร์น มีกรงจกเงาอยู่บนเพดาน พร้อมกับเพลงสไตล์เค-ป็อปที่คลออยู่เบาๆ ทำให้เธอรู้สึกราวกับอยู่ในดินแดนกิมจิยังไงยังงั้น เธอชอบที่นี่มาก มันทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับไปเยี่ยมบ้านทุกๆครั้งที่มา

ทั้งสองสั่งเมนูโปรดเป็นราเม็งรสเผ็ด ก่อนจะเริ่มชิมน้ำซุปและเส้นหมี่ไปพร้อมๆกัน

"อากาศวันนี้หนาวมากเลย ไม่อยากออกไปไหนเลย" เธอพูดพลางคีบชิ้นเนื้อหมูเข้าปาก
"ก็ไม่แย่มากนะ ไว้เดี๋ยวเราหาอะไรทำกันดีกว่า ไปเดินเล่นร้านหนังสือมั้ย" เขากล่าวตอบอย่างเรียบๆ เขารู้ดีว่าเธอชอบร้านหนังสือมาก

หลังจากทานข้าวกลางวันเสร็จ เธอและเขาก็จูงมือกันไปยังร้านหนังสือ สถานที่โปรดของทั้งคู่ เธอรู้สึกดีที่ได้มีเขาอยู่ข้างๆ แม้จะแค่ไปดูหนังสือก็เถอะ

จะว่าไปแล้วฤดูหนาวนี้ก็อบอุ่นได้จากไออุ่นของคนที่เรารัก คนที่คอยอยู่เคียงข้างเรา ทำสิ่งเล็กๆที่มีความหมายมหาศาล อันทำให้ความหนาวกายมลายไปพร้อมกับหัวใจที่อบอุ่น
SHARE
Writer
Merideth_Roma
Writer, dreamer
a restless nomad in a journey called "life"...

Comments