วุฒิภาวะและอารมณ์
เราเคยด่าคนด้วยอารมณ์ เคยต่อยตี เคยขึ้นไอ้เหี้ยมึงกูไอ้สัตว์ และสารพัดคำหยาบที่ฟังดูถ่อยกับคนอื่นที่เราไม่พอใจ

แต่นั่นแหละ เมื่อโตขึ้น

เราใช้คำพวกนั้นเพื่อสบถกับตัวเอง ระบายความชังกับตัวเอง ใส่อารมณ์กับตัวเอง แต่ไม่เอาไปเป็นอารมณ์กับคนที่เราบาดหมางด้วย

ไม่ใช่เพราะคิดได้ หรือเป็นคนดี ไม่เลย

แค่เรามีวิธีพูดมากมายโดยไม่จำเป็นต้องหยาบ ถ่อย หรือสถุล เราไม่จำเป็นต้องสร้างภาพลักษณ์แย่ๆ เพื่อข่มใคร มันมีทางออกที่ฉลาดกว่าการสาดคำพูดที่ผ่านไขสันหลังไม่ผ่านสมองเยอะแยะมากมาย

ใช่ เราไม่ได้กลายเป็นคนที่ดีกว่าคนเดิมเมื่อก่อนนั้นเท่าไหร่หรอก ไอ้คนที่เคยใช้อารมณ์เป็นหลักนั่นน่ะ

แต่เราแค่รู้จักวิธีจัดการกับอารมณ์ การใช้เหตุผล และการเลือกใช้คำพูดที่แสดงออกซึ่งวุฒิภาวะมากขึ้นก็เท่านั้น

ซึ่งนั่นมันก็เป็นแบบที่ควรจะเป็นแล้ว... ไม่ใช่เหรอ?

(แต่ถ้าพูดกันตามตรง เราก็แค่รู้สึกว่าการด่าแบบไม่มีคำแสลงมันทำให้คุณเจ็บลึกมากกว่าการพ่นคำหยาบคายบาทสองบาทน่ะนะ และนั่นก็ไม่ใช่นิสัยที่น่ารักเลย... อื้อ เรารู้ แต่ถามว่าเราแคร์ไหม? อืมม.. คุณคิดว่ายังไงล่ะ?)
SHARE
Written in this book
Shades of Emotions
Writer
Z_Twinz
an ordinary man
welcome to my little weird world. | I'm human in gray-scale.

Comments