[sf] Teeth #hongmark






I remember your smell when I touched you.





กลิ่นหอมๆของนาย



"มาร์ค นี่น้ำหอมยี่ห้ออะไรอ่ะ?"
ยางฮงวอนทำจมูกฟุดฟิดลงบนแผ่นหลังของมาร์คลีที่กำลังก้มหน้าเล่นเกมในมือถือ


"ไม่ใช่น้ำหอมนะ กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มต่างหาก"
คนถูกดมตอบแต่ไม่ได้หันไปหา ปล่อยให้คนถามนั่งดมต่อไปอย่างนั้น

"เออน่า นี่มันหอมดี..." คนพูดเริ่มเปลี่ยนท่าทางจากนั่งดมเป็นหันหลังมาพิงกับหลังของอีกคน
"ชอบ" ฮงวอนพูดเสียงแผ่วไม่ได้ศัพท์ ทำเอาคนถูกพิงขมวดคิ้ว หยุดเกม วางโทรศัพท์ในมือแล้วหันหน้ามาหา

"อะไรนะ?"

"ชอบ" ฮงวอนตอบเสียงดังขึ้นแล้วหลับตาลง มาร์คพยักหน้ารับแล้วก็หันกลับไปสนใจเกมต่อ



"ใช่ แม่ฉันก็ชอบ กลิ่นมันดูสะอาด" 


"อย่าโง่ ที่บอกว่าชอบน่ะหมายถึงนาย" คนหลับตาอยู่พูดใส่เสียงแบบทีเล่นทีจริง เลยโดนคนที่เล่นเกมกระทุ้งศอกใส่หนึ่งที


How you used to talk to me.


บทสนทนาที่เราเคยคุยกัน



"เบื่อกันบ้างมั้ย?" 

"หมายความว่าไง?"

"ก็บางทีฉันชอบทำตัวงี่เง่า"

"ไม่บางทีหรอก ฮงวอนก็งี่เง่าตลอดเวลา"

"ไอ้นี่..."

"ฮ่าๆๆ ไม่เบื่อหรอก ถ้าไม่มีนายอยู่ด้วยนั่นแหละฉันถึงจะเบื่อ"

"พูดจริง?"

"ไม่จริงมั้ง?"

"มาร์ค ลี..."

"ฮงวอน รักนะ"

"... รักเหมือนกัน"


It all hurts so much now.


นึกแล้วเจ็บชิบหายเลย


"ถ้าฉันหายไป นายจะตามหาฉันมั้ย?" ฮงวอนถามมาร์ค โดยปกติแล้วคนอย่างเขาจะไม่ค่อยพูดถ้าไม่จำเป็นจริงๆ 

แต่ฮงวอนเคยบอกกับใครซักคนว่า มาร์ค คือสิ่งจำเป็นต่อการใช้ชีวิตของเขา 

"ก็ไม่นะ" คนผมทองตอบในขณะที่สายตายังคงจดจ้องที่หน้าจอมือถือ เวลาเดียวกันนั้นคนที่ฟังอยู่ก็ยู่หน้าลงเมื่อได้คำตอบที่ไม่ถูกใจ

"เฮ้อ"

"เป็นอะไรอีกล่ะ?"

"นายไม่คิดจะตามหาฉันเลยนี่นา"

"หึ ก็ฮงวอนไม่เคยหายไปจริงๆซักทีนี่นา ที่เคยๆหายไปก็คือนายหนีไปซ่อนเอง" ฮงวอนเงยหน้าขึ้นมองคนพูดอย่างคาดไม่ถึง เขามองมาร์คอยู่หลายนาทีกว่าจะได้เอ่ยอีกคำถาม

"แล้วถ้าเกิดวันไหนฉันหายไปจริงๆล่ะ?"


"โอเค เดี๋ยวฉันจะหานาย"



How could I waste so much time on someone who doesn't even love me?

ทำไมฉันถึงยอมเสียเวลาตั้งมากมายไปกับคนที่ไม่ได้รักฉันเลยซักนิดกันนะ 



"ผมชอบคุณ"
คำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเด็กผู้ชายที่ไม่รู้จักทำให้ยางฮงวอนชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเดินออกไป แล้วหันกลับไปมองคนพูดด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ


"อะไรนะ?"
หรี่ตาถามเด็กผมทองที่น่าจะเป็นเจ้าของจดหมายที่ขอให้เขามาพบที่ดาดฟ้าหลังเลิกเรียน ตอนแรกคนอย่างฮงวอนคิดว่าคงมีคนนัดต่อยเลยแกล้งมาช้า 


แต่สรุปว่า พอมาถึงกลับเป็นเด็กเฉิ่มๆ ใส่แว่นหนาเตอะ เลยทำเอาเขาหมดมู้ด เจ้าเด็กนี่พอเห็นหน้าเขาแล้วก็ทำตัวแปลกๆ พูดอะไรพึมพำกับตัวเองจนคนถูกนัดทนไม่ไหวเลยจะเดินกลับบ้าน แต่สุดท้ายก็โดนคำพูดประโยคนั้นรั้งเอาไว้


"..."
ไม่มีคำตอบออกมาจากปากของเด็กที่ถูกเขาถามไปเมื่อซักครู่มีแค่สายตาที่มองมาที่ใบหน้าคนถามอย่างกล้าๆกลัวๆ และมีน้ำใสๆรื้นในดวงตาอันแดงก่ำของผู้มอง เหมือนกับลูกกวางที่กำลังจะโดนเสือขย้ำ



"ฉันถามว่า 'อะไร' "

"คือว่า..."
เสียงสั่นเครือติดอยู่ในปากเรียว คนถูกถามได้แต่ตัวสั่นสุดท้ายก็ทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อเห็นฮงวอนเดินเข้ามาใกล้ "ขอโทษครับ อึก.. ผมไม่ได้ตั้งใจ.. ขอโทษ ขอโทษจริงๆครับ.."


ฮงวอนเอามือมาจับไหล่คนที่กำลังฟูมฟายไว้ ก่อนจับใบหน้าของอีกคนเงยขึ้นมาสบตากับเขา
"ไอ้ซอฮยอนมันสั่งมาใช่มั้ย?"


"..ฮือ. ไม่รู้ครับ.. เขาเผากระเป๋าผมไปแล้ว ฮึก.."

"ตัวสูงๆ หัวเกรียนๆ"

"ชะ.. ใช่.. "

"ขี้มูกไหล ทุเรศ"
ดันหัวเด็กทีี่เพิ่งหยุดร้องไห้เมื่อกี้ให้ไปไกลๆจากตัว ฮงวอนเหลือบเห็นรอยยิ้มเล็กๆจากคนตรงหน้า ถึงแม้มันจะเป็นช่วงเวลาไม่ถึงสามวินาทีก่อนที่ยิ้มนั่นจะหายไป แต่คนได้เห็นกลับมีความต้องการนับล้านที่โหยหาจะได้เชยชมมันอีกครั้ง
"นายชื่ออะไร?"


"ครับ?"

"ชื่อ"


"...มาร์ค"


Even though all the time I spent, its just worthless.

เอาเถอะ ถึงช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกันกับนายมาทั้งหมดดูแล้วมันจะไร้ค่าซักแค่ไหน


-ครบรอบ 1 ชั่วโมง ที่ยางฮงวอนเลิกกับมาร์คลี-


Now I feel like I don't even wanna live anymore.

พอขาดมันไป ฉันกลับไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกแล้ว


-ยางฮงวอนจมอยู่กับห้วงความคิด-


-ยางฮงวอนพยายามทำความคิดให้ว่างเปล่า-


-ยางฮงวอนบอกกับตัวเองว่าจะไม่คิดถึงคนคนนั้นอีก-


-พยายามลบคนคนนั้นออกไปจากความทรงจำ-


-สมองส่งภาพช่วงเวลาดีๆกับใครซักคนเข้ามา-


-ยางฮงวอนทึ้งหัวตัวเอง-


"มาร์ค นายช่วยหายไปจริงๆได้มั้ย..."


-ยางฮงวอนน้ำตาคลอเป็นครั้งแรก-


-ปิดตาลง-


"อย่ามาซ่อนตัวอยู่ในใจฉันแบบนี้นะ"



Save me.


ช่วยฉันที



"กระเป๋านั่นมีของมีค่าอะไรเยอะมั้ย?"

"...หนังสือเรียนแล้วก็กล่องดินสอ ... มันอาจจะดูไม่มีค่าแต่กระเป๋าใบนั้นเป็นกระเป๋าที่แม่ผมซื้อให้"

"เดี๋ยวไปทวงกับพวกมันให้"

"...แต่เขาเผาไปแล้วนะ"

"..ให้มันชดใช้ไง"

"อย่ามีเรื่องกันเลยครับ... แจ้งตำรวจดีกว่านะ"

"ได้ไง ตำรวจแหละพ่อมัน"

"แต่ผมไม่อยากให้คุณมาเจ็บเพราะผม"

"... ผิดแล้ว ต้นเหตุที่ทำให้กระเป๋านายถูกเผาก็คือฉัน"

"ก็เลิกๆกันไป จะได้ไม่ต้องมีฝ่ายไหนเจ็บตัวอีกไง"

"อะไรของนายเมื่อกี้ก็ร้องไห้ พอตอนนี้ทำเป็นเก่ง"

"เปล่านะ แค่เป็นห่วงคุณ"

"ห่วงฉันก็มาอยู่่กับฉันสิ"

"..."

"..."

"จะบ้าเหรอ ผมไม่ได้ชอบผู้ชาย"

"ไม่ได้ชอบเหมือนกัน"

"..."

"..."

"แล้ว..."

"ตอนนี้นายคงเป็นต้นเหตุแล้วล่ะ มาร์ค"













เนื้อเพลงจาก Teeth ของ XXXTENTACION 
ช่วงนี้ติดเพลงนี้ของXมากเลยค่ะ ถ้าดูตามความหมายที่น้องสื่อในเพลงจะรู้สึกหดหู่มาก

เนื้อเรื่องงงเช่นเคย แต่งสนองนี้ดตัวเองอีกแล้วนะคะ 
คิดถึงฮงมาร์คตลอดเวลาเลย ฮือ


SHARE
Written in this book
ความขี้ชิปของหนู
ชิปอะไรเว่อวังขนาดนี้อ่า
Writer
badlittlegirl
Reader/Shipper
งอแงอ่ะ

Comments