Dear Simon
ผมถูกทิ้ง

ผมถูกทิ้งให้อ้างว้างท่ามกลางเหล่าคนมากมาย

เห็นทีไซม่อนคงจะไม่ใยดีผมอีกต่อไป

ไซม่อนคนนั้น

ไซม่อนเพื่อนที่แสนดีของผม

แต่ผมเริ่มไม่เชื่ออีกต่อไปแล้ว

แล้วพบกันใหม่


ไซม่อนมักจะกล่าว

แต่ผมเริ่มจะไม่เชื่ออีกต่อไปแล้ว...


ผมเบิกตากว้าง

พยายามจดจำชื่อของไซม่อน

ผมกลัวเหลือเกินว่าถ้าหากตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่

ผมจะลืมชื่อของเขา

ผมจึงพยายามที่จะจดจำ...

ไร้ประโยชน์

หญิงสาวกล่าว

วันหนึ่งก็ต้องลืม

หญิงสาวข้างกายผมกล่าว

ผมพยายามถามไซม่อน จริงหรือ?

ผมต้องลืมเขาในสักวันหนึ่งจริงๆหรือ

...ความเงียบ...

ความเงียบคือคำตอบของไซม่อนอย่างนั้นหรือ

หรือเพราะไซม่อนลืมผมไปแล้ว

ผมเริ่มจะไม่เชื่อ...

ผมแค่อยากเข้าใจว่าเหตุใดผมจึงถูกทิ้ง

ถูกทิ้งท่ามกลางผู้คนมากมาย

ในชุดดำ

ป้ายหินสูงต่ำรายล้อมรอบผม

ท้องฟ้าส่งเสียงดังครืนๆ

ผมยืนตรงหน้าไซม่อน

ผมแค่อยากจะเข้าใจ

ผมเพียงแค่อยากจะเข้าใจไซม่อน

แล้วพบกันใหม่
เสียงกระซิบจากไซม่อน

ไม่สิ

เสียงกระซิบจากจิตใต้สำนึกของผมเอง

ไร้ประโยชน์

หญิงสาวข้างกายผมกล่าวทั้งน้ำตา

เพราะในความจริงแล้ว

เราก็ต่างรู้กัน

ว่ามีแค่ความเงียบงันเท่านั้น

ที่ตอบกลับมา
SHARE

Comments