M IND
ไม่คาดหวัง ไม่ผิดหวัง
คำนี้มีคนเคยบอกเราไว้ เมื่อสักวันหนึ่งที่เรากำลังรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรง

มือที่กำลังสั่นเทา จิตใจกำลังว้าวุ่น กระวนกระวาย สมองคิดวนหาทางแก้ไขสถานการณ์
ภายในร้อนรน แต่ภายนอกนิ่งเฉย
เจ้าตัวพยายามควบคุมร่างกายและสีหน้าให้ปกติที่สุด
เพื่อแสดงให้เห็นว่า เรื่องผิดหวังเล็กๆน้อยๆนี้ ทำอะไรเขาไม่ได้

แต่อากัปกริยาที่วุ่นวายอยู่ภายในนั้น มันรุนแรงเกินกว่าจะควบคุมไหว
ร่างกายเขาพยายามฟ้องอยู่เรื่อยๆ ว่าภายในเขานั้นเป็นเช่นไร
มือที่ดูเกะกะไม่รู้จะวางไว้ที่ใด
ปากที่เม้มเข้าหากันเป็นช่วงๆเหมือนพยายามจะปกปิดบางสิ่งเอาไว้
ลมหายใจที่ดูสับสนจนดูเหมือนเจ้าตัวหอบอยู่ตลอดเวลา
ดวงตาที่กลอกไปมา ไม่รู้จะจับสายตาตัวเองไปวางไว้ตรงไหน
แต่สุดท้าย ปากของเขาก็ทำได้แค่เอ่ยออกไปสั้นว่า
"ไม่เป็นไร เราเข้าใจ"

นี่ไม่ใช่ความผิดหวังครั้งแรกของการมีชีวิตหรอก
มันเป็นครั้งที่เท่าไรไม่อาจนับได้
คนเราพบเจอเรื่องผิดหวังมามากเหลือเกิน
ยิ่งโตแค่ไหน ยิ่งเจอมากขึ้นเท่านั้น
หลายคนอาจท้อถอยล้มลงกลางหนทางแห่งชีวิต
หลายคนอาจแค่สะดุดแล้วก้าวเดินต่อไป
หลายคนอาจเรียนรู้ที่จะหลบหลีกแล้วพาตัวเองผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่น
แต่สุดท้ายแล้ว
- เราต้องผ่านมันไปให้ได้ -

เมื่อเราลุกขึ้น เราย่อมหยิบ "ความหวัง"และ "ความคาดหวัง" อันใหม่ขึ้นมาด้วย
ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าความคาดหวังอันนี้ จะสามารถทำให้เราประสบความสำเร็จได้หรือไม่
เราไม่มีทางรู้ว่าใครจะมาทำลายความหวังของเราให้หายไปอีกหรือเปล่า
แต่เรามีความคาดหวังติดมาด้วยเสมอ
ซึ่งไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราต้องมีสองสิ่งนี้เสมอ

"งั้นเราไปก่อนนะ"
เขาพยายามยกยิ้ม เพื่อแสดงถึงความ "ไหว" ของจิตใจและร่างกาย
ซึ่งแท้จริงแล้วเขานั้นแทบ "ไม่ไหว"
อะไรก็ตามที่ฝืนทำ มันย่อมออกมาประหลาดอยู่เสมอไป
รอยยิ้มครั้งนี้ก็เช่นกัน

"ถ้าไม่ไหว ก็นั่งก่อนไหม เราคุยกันได้เรื่อยๆนะ"
อีกฝ่ายที่ดูปกติสุข เอ่ยถามขึ้นมาด้วยความห่วงใย
คนที่ถูกถามมองอย่างลังเลก่อนที่จะนั่งลงอย่างช้าๆ
เพราะหัวใจของเขานั้นกำลังบอกว่า
- ตอนนี้ เราไม่ไหว -

มือหนึ่งยกแก้วขึ้นมาจรดริมฝีปาก ก่อนที่จะซึมของเหลวสีน้ำตาลนั้นเข้าสู่ร่างกาย
สายตาเหลือบมองคนตรงข้ามอยู่ครั้งหนึ่ง
หัวใจกระตุกขึ้นเล็กน้อยและห่อเหี่ยวลงอย่างไว
"เรานี่โชคร้ายนะ เจอแต่เรื่องผิดหวังตลอดเลย"

"ก็อย่าคาดหวังสิ จะได้ไม่ผิดหวัง"
คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเปล่งเสียงออกมา
หัวใจของคนฟังเต้นแรงอยู่ครู่หนึ่ง
สายตามองร่างตรงหน้า ทั้งคู่สบตากันอย่างรู้ใจ

"มันอาจจะฟังเห็นแก่ตัวนะ แต่สำหรับเธอ มันเป็นเหมือนการป้องกันตัวเอง รู้ไหม"
คนที่เพิ่งทำลายความหวังเขาไปเมื่อครู่ พูดออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจริงใจ
ชั่วครู่หนึ่งที่ประโยคเหล่านั้นถูกเปล่งออกมา
เขารู้สึกเหมือนถูกเผาด้วยความร้อนบางอย่างภายในตัว
จนสายตาเขาแปรเปลี่ยนดูเหมือนไม่พอใจกับโลกใบนี้และคนตรงหน้า

คนที่ทำร้ายจิตใจเหมือนจะจับสัมผัสนั้นได้
เขายิ้มตอบและยันกายให้ลุกขึ้น
สองขายืนเหยียดตรง มือเก็บเกี่ยวของใส่ลงกระเป๋า
สายตาถูกวางไปยังร่างที่อยู่ตรงหน้า
อาการร้อนรนยังไม่หายไป รังสีของความผิดหวังแผ่ซ่านออกมาเต็มที่
คนเบื้องหน้าไร้สมรรถภาพในการควบคุมอารมณ์ไปเสียสิ้น

"ตอนนี้เธอยังไม่ต้องคิดอะไรหรอก ไว้จิตใจปกติ ก็เก็บเอามาคิดใหม่"
สองมือยกขึ้นสางผมอย่างลวกๆ พลางดันแว่นตาให้เข้าที่
"ว่าที่เราพูดไปน่ะ มันจริงไหม"
เก้าอี้ถูกเลื่อนให้เกือบชิดโต๊ะ เงินถูกวางลงข้างแก้วเครื่องดื่มอย่างเป็นระเบียบ
"ก่อนที่จะกล่าวโทษสิ่งใดกับใคร ลองใช้สติ มาพิจารณาให้ถี่ถ้วนเสียก่อน"
สายตาผู้พูดจับจ้องไปยังผู้ฟังที่นั่งอยู่ไม่ห่างกันนัก อาการของผู้ฟังตอนนี้ดูเย็นลงมาสักขีดหนึ่ง
ลมหายใจที่สับสนตอนนี้เบาลงไปเยอะแล้ว
มือที่เคยดูเกร็งๆนั่นก็ผ่อนคลายลงไปมาก
สายตาที่วุ่นวายนั่นก็ดูสงบไปพอควร
"ส่วนผลลัพธ์ว่าเธอจะพิจารณาได้เช่นไร อันนั้นก็ขึ้นอยู่กับอคติในใจเธอ"

ผู้ฟังขยับกายให้สบายขึ้นมาหน่อย สายตาถูกปรับเปลี่ยนให้มาจับจ้องที่ผู้พูดอย่างชัดเจน
แววตานั้นไร้อารมณ์ใดๆหรือบางทีเขาอาจจะทำสำเร็จ
เขาสามารถเก็บความวุ่นวายภายในใจลงได้
"อาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่เพื่อประโยชน์ต่อจิตใจเธอเอง"
ผู้พูดหายใจเข้ายาวเฮือกหนึ่งแล้วพ่นออกมา
รวบรวมความกล้าเพื่อบอกสิ่งที่จำเป็นต่อจิตใจของคนตรงหน้า
ที่จิตใจของเขาบอบบางกว่าผู้อื่นอยู่มากนัก
เพื่อให้เขาได้มีเกราะ สามารถก้าวเดินไปได้ดีกว่าที่เป็นอยู่
"ถ้าเธอไม่คาดหวัง เธอก็จะไม่ผิดหวัง"

"ก็ไม่ได้บอกให้ทิ้งความหวังตัวเองนะ แต่การเอาความคาดหวังของตัวเองไปให้คนอื่นแบกรับโดยที่เขาไม่เต็มใจ"

"ลองคิดดูนะ คนที่เห็นแก่ตัวคือใคร คนที่ทำลายความคาดหวังนั้น"

"หรือคนที่เอาความคาดหวังไปให้คนอื่นโดยไม่ถามความสมัครใจ"

ภายในจิตใจของทั้งคู่เป็นเช่นไร ตอนนี้ยากคาดเดาและรับรู้
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นแน่นอนแล้วนั่นคือ
การสนทนานี้จบลงแล้วอย่างสิ้นเชิง
SHARE
Writer
FNHR
Over thinking
I'm living in my own little world.

Comments