คิดมาก... แด่ความน้อยใจที่มักจะคอยกัดกินหัวใจ
     การบังคับตัวเองให้ไม่คิดอะไรเลย คงเป็นเรื่องที่ยากนัก.... โดยเฉพาะในจังหวะที่มีอารมณ์ผิดหวัง เศร้าใจ หรืิอน้อยใจ ซึ่งความรู้สึกอันเกิดจากการคาดหวังกับผู้อื่นมากเกินไป                         (มักจะแอบคิดว่าทำไมคนอื่นไม่เข้าใจฉันเลย เฮ้อ...😤😣😭)

        ความคิด ณ ขณะหนึ่ง ดิ่งลงลึกราวตกอยู่ในห้วงมหาสมุทร ต่อให้โกหกตนเองอย่างไร แต่ความรู้สึกนั้นยังคงอยู่ แม้จะมีเพียงสายลมกระทบ ความรู้สึกฉันราวกับมีพายุพัดในใจ

      
ความรู้สึก ณ ตอนนั้น ฉันบ้าไปแล้ว ทำอย่างไรก็ไม่หาย นอนก็คิด ดูหนังก็คิด ฟังเพลง อ่านหนังสือ ทำอย่างไรก็แล้ว ใครบอกวิธีแก้เครียด ไม่เห็นมันจะหายไปเลย ยิ่งคิดมากเรื่อยๆ นี่สินะ ที่เรียกว่า หนีปัญหา 
   ความคิิดของฉันนี่สิ ทีี่่่่่แปลกประหลาด ต้้้้นตอของความทุกข์ทั้งปวง ไม่ใช่เพื่อนหรืิอคนอื่นๆที่ทำให้เกิดปัญหา

 ... ฉันทุุุุุุุุุกข์์์์์เพราะฉันคิด คิด คิด แล้้้้้้้วก็คิด วนไปเรื่อยๆ คนอื่นๆไม่ได้ทุกข์กับสิ่งที่่่่่่่่่่ฉันคิดเลย 

... มีแค่ตัวฉันเองที่่่่่่สร้างขึ้นมา โง่จริง! มิ้นเอ๋๋ย หนีปัญหาก็ทุกข์นะจ๊ะ เอาใหม่ ฉันต้้้้้้้องอยู่กับปัญหาให้ได้ เชืื่อสิ มีความทุกข์ -> ทุกข์ -> สุดท้าย ความทุกข์ก็หายไป 

...พูดง่ายดี แต่ทำยากจัง ไม่รู้สินะ ความทุกข์หายไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีตอนนี้ก็เฉยๆ เรียกว่า มีความสุขก็คงได้อยู่

...เอ ฉันเป็นมนุษย์ ที่ย้อนแย้งความรู้สึกและความนึกคิดเสียจริง

.......แล้วคุณล่ะ ความทุกข์ของคุณหายไปตอนไหน หายไปได้ยังไงนะ ทันได้สังเกตุตัวเองไหมคะ. 

Give yöu five🌎
SHARE
Written in this book
ณ. วันหนึ่ง

Comments