นักเรียนปลายแถว
เมื่อการเป็นนักเรียนปลายแถว ทำให้ผมพลาดโอกาสหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต 

อยากแชร์ประสบการณ์การเป็นนักเรียนปลายแถวของผมเอง หรือที่ถูกต้องกว่า คือ การเป็นนักศึกษาปลายแถวนั่นเอง

ด้วยเหตุผลอะไรก็ตามแต่ ที่ทำให้ผมต้องกลายเป็นนักศึกษาปลายแถว มันส่งผลไปถึงความมั่นใจในการทึ่จะคว้าโอกาสดีๆ ในชีวิตเป็นอย่างมาก


"เราจะทำได้หรอ?"

"มันคงยากเกินไป สำหรับคนอย่างเรา"


อารมณ์ และความรู้สึกตัดพ้อทำนองนี้คงไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวผมคนเดียวแน่ เพราะคำว่า "ปลายแถว" มันทำให้เกิดความกลัว และความกลัวนี่เองที่ผมไม่สามารถจัดการกับมันได้ ส่งผลให้ผลของการกระทำนั้นๆ เปลี่ยนไปจากที่คาดการณ์เอาไว้


โอกาสดีๆ มากมายจึงหลุดลอยไป


กระทั่งไม่กี่สัปดาห์ก่อนนี้ ผมค้นพบและตระหนักได้ว่า จริงๆ แล้วความสามารถที่ผมมีอยู่ ก็ไม่ได้ด้อยหรือน้อยกว่าคนอื่นๆเท่าไรนัก มีเพียงก็แต่ "ความกลัว" ที่คอยสะกิดใจ ให้คิดว่า ผมทำนั่นไม่ได้ โน่นไม่ได้ นี่ไม่ได้ หรือในอีกแง่นึง คือ ประเมินตัวเองต่ำเกินไป ทำให้พลาดอะไรๆ หลายๆอย่างที่ผ่านมา



ครั้งหนึ่งระหว่างบทสนทนากับรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกัน เกี่ยวกับ "เส้นทางชีวิตข้างหน้าว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป"


พี่บอกผมว่า
"ต่อไปมึงอาจจะไปทำอะไรๆ ที่ดีกว่ากูก็ได้ ใครจะไปรู้"



ผมตอบไปว่า
"ผมทำอะไรก็ไม่เป็นเลย ไม่รู้จะไปทำอะไรได้บ้าง"



พี่ก็สวนกลับทันทีว่า
"มึงเลิกพูดสักทีเหอะ กะไอ้คำว่า ทำอะไรไม่เป็น นี่กูให้มึงทำอะไร มึงก็ทำให้กูได้หมด"


จากตรงนี้ มันทำให้ผมย้อนกลับมาคิดได้ว่า "หรือจริงๆ แล้วเราก็ทำได้ เพียงแต่ชอบคิดว่าทำไม่ได้"


กอปรกับพักหลังมานี้ ได้มีโอกาสคลุกคลี พูดคุยกับคนวัยเดียวกันที่มาจากหลายๆ สถาบัน ต่างที่มาต่างสาขาวิชา ทำให้รู้และคอยย้ำเตือนตัวเองว่า


"คนอื่นก็ไม่ได้เก่งกว่าเรามากมายอะไร เพียงแต่เขาไม่ได้ประเมินตัวเองต่ำกว่าความเป็นจริง และเขาก็ได้คว้าโอกาสดีๆ มากมาย"



ใครที่เผชิญกับความรู้สึกแบบนี้ อยากให้คิดเสียใหม่ ประเมินตัวเองให้เหมาะสม เข้าข้างตัวเองนิดหน่อย อย่ามากเกินไป จงกล้าที่จะคว้าทุกโอกาสที่เข้ามา และใช้โอกาสนั้นให้เกิดประโยชน์สูงสุดกับตัวเอง
SHARE
Writer
Proud_dcc
reader
ฉันโง่ ฉันเขลา

Comments