"แกกลับมาเพื่อถามในสิ่งที่ฉันพยายามบอกแกมาตลอด"
                        "ถ้าฉันชอบผู้หญิง แกว่ามันแปลกป่ะ"                                           "จะมีคำถามทำไม แค่รู้สึกมันก็พอแล้วป่ะวะ" ท่ามกลางเสียงดนตรีและหลากกลิ่นอวลของควันนิโคติน
นี่เป็นครั้งแรกใน 5 ปีหลังจากเรียนจบ ที่เพื่อนไม่สนิทสองคนได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง

"ตั้งแต่ปัจฉิมก็ไม่คิดว่าจะได้คุยกับแกอีก" ผู้หญิงที่ตอนม.ปลายเคยน่ารักแบบไหน ตอนนี้ก็ยังน่ารักเหมือนเดิมส่งแก้วที่มีของเหลวสีเข้มให้ฉัน
"ก็ได้คุยแล้วไง"
"เป็นไร ทำไมอยู่ดีๆ ก็กลับมา"
รอยยิ้มของเธอยังเหมือนเดิม ฉันมองแล้วสงสัยว่าตอนนี้จะมีใครเป็นของรอยยิ้มนี้แล้วหรือยัง
"ฉันเพิ่งคบกับใครบางคน"
"..." หน้าเธอเหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด เรียบเฉยแต่แววตาบอกถึงความรู้สึกทั้งหมด
"เขาเป็นผู้หญิงว่ะ"

สีหน้าของว่าที่สถาปนิกทำให้ฉันนึกไปถึง วันที่เราได้เจอกันเป็นครั้งสุดท้ายในงานปัจฉิมของโรงเรียน และฉันรู้ว่าเธอก็น่าจะกำลังนึกถึงวันนั้นเหมือนกันกับฉัน

"จำได้ว่ามีคนบอกว่าเรียนหญิงล้วนไม่มีผลทำให้ชอบผู้หญิง" 
"เออ แต่คนนี้ แพ้ยับเลยว่ะ"
"ก็ดีแล้ว" แก้วของเธอว่างเปล่าไปแล้ว "ดีแล้ว"
ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งที่ปกติแล้วติดจะพูดมาก แต่กับเรื่องตอนนี้ฉันกลับไม่รู้ที่จะพูดอะไรอีก
"แกยังไม่ได้บอกเลยว่ากลับมาหาฉันทำไม"
"เรื่องนี้ทำให้ฉันคิดถึงแก ตอนนั้นทำไมแกถึงชอบฉัน ทำไมแกถึงคิดว่ามันจะเป็นไปได้"
"แกกลับมา เพื่อถามฉัน ในสิ่งที่ฉันพยายามบอกแกมาตลอด" เธอกำลังไม่พอใจ 
"ฉันสับสน"
"แกคบกับเขาไปแล้ว ยังจะมาสับสนอะไรอีก"
"เขาบอกว่าเขาเป็นผู้ชาย แต่ฉันรู้ว่าเขาเป็นผู้หญิง"

"แกไม่เคยเจอกัน ?"
"อืม"
"ยังอยู่ในโลกออนไลน์ครึ่งตัวเหมือนเดิม" นั่นเหมือนเธอพูดกับตัวเองมากกว่า

"แกรู้หลังจากที่คบแล้วว่าเขาเป็นผู้หญิง ก็เลยผิดหวังและสับสนหรือไง"
"ไม่ ฉันรู้มาตั้งแต่ก่อนจะสนิทกับเขา พอรู้ตัวว่าชอบเขาฉันก็แย่ๆ ว่ะ ฉันรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้"
"แกกลัวว่าจะมีแค่แกที่รู้สึกจริงอยู่ฝ่ายเดียวใช่มั้ย ?"
"อือ แต่พยายามถามเขาแล้ว ว่าเขารู้สึกเหมือนฉัน มันไม่ใช่สิ่งที่เขาพยายามสร้างขึ้นใช่มั้ย"
"แล้วเขาว่าไง"
"เขารู้สึก"
"แต่แกก็คิดมากอยู่ดี" เธอถอนหายใจ "แต่เข้าใจแกนะ ...อิจฉาเขาจังวะ"
"อิจฉาบ้าอะไร รู้จักเขาเหรอ"
"อิจฉาที่แกชอบเขา ทั้งที่เขาเป็นผู้หญิง"
"ไม่นอยนะเมียจ๋า" ฉันแกล้งเข้าไปกอดเพื่อให้บรรยากาศไม่นอยจนเกินไป
"พอเลย" มันฝรั่งทอดถูกปาใส่หน้าฉันอย่างหมั่นไส้ "แต่แกแน่ใจแล้วเหรอว่าแกชอบเขาเพราะเป็นเขา ไม่ใช่ว่าชอบเขาในฐานะที่เขาเป็นผู้ชาย เป็นคาแรคเตอร์ที่เขาสร้างขึ้นมาบอกแก"
"ฉันบอกตัวเองว่า ตอนนี้ไม่ว่าเขาจะเป็นใครเป็นยังไง ฉันก็ชอบ"
"พล็อตนักเลงคีย์บอร์ดโคตร"

"ความจริงเรื่องที่แกรู้สึกไม่ใช่ประเด็นหรอกว่ะ ฉันรู้ว่าถ้าแกรักใครมากพอแกจะละลายทุกสีของตัวเองเพื่อให้ได้ไปต่อกับเขา"
"..."
"แต่แก... มันแฟร์แล้วเหรอวะที่ขณะที่แกยอมรับเขาได้ทุกอย่าง แต่เขากลับไม่ยอมรับอะไรกับแกเลย"
"..."
"แกอาจจะคิดว่าสักวันเรื่องของพวกแกมันจะจริงขึ้นมาได้ แต่แกคิดไว้บ้างหรือเปล่าว่าบางทีเขาอาจจะอยากเป็นตัวละครผู้ชายของเขาตลอดไป"
"..."
"ไม่ได้อยากออกมาเจอแกในโลกจริงๆ นี่"
"อืม... ตอนนี้เขาอาจจะรู้สึกกับฉัน แต่ความจริงแล้วเขาก็อาจจะกำลังรอผู้ชายของเขาก็ได้"
"เหมือนฉันรอแก" เธอหัวเราะ "ลองชอบฉันดูมั้ย ไหนๆ ก็ลองชอบผู้หญิงแล้ว"

บทสนทนาจบลงที่หัวเราะแห้งๆ ของเราทั้งสองคน ฉันกับเธอยังคงนั่งข้างกันเงียบๆ เกือบชั่วโมง
แล้วฉันก็ปลีกตัวออกมา ความทรงจำห้าปีก่อนหมุนวนเข้ามาอีกครั้งขณะที่ขับรถกลับ

"ถ้าฉันชอบผู้หญิง แกว่ามันแปลกป่ะ"
"จะมีคำถามทำไม แค่รู้สึกมันก็พอแล้วป่ะวะ"
"งั้นถ้าฉันชอบแก แกว่ามันแปลกป่ะ"
"..."
"..."
"แก ฉันไม่ชอบผู้หญิง"

ตอนนี้ถึงฉันจะยอมรับที่จะชอบผู้หญิง แต่สิ่งสำคัญที่สุดก็คือมันไม่ใช่ผู้หญิงคนไหนก็ได้ 
เพราะฉันชอบเขา และถ้าไม่ใช่เขา ฉันก็ไม่รู้สึก

Ps. พล็อตชีวิตเหมือนไปลอกเพลงนี้มา https://www.youtube.com/watch?v=ll1K7abe-ek โคตรปวดใจ
SHARE
Writer
foschia
the fool
Did your wish ever come true?

Comments

mental
2 years ago
มันยากจริงๆที่จะออกมาจากโลกออนไลน์ เราเองก็ทำไม่ได้ T^T
Reply
foschia
2 years ago
ยากจริงๆ เนอะ เราก็ได้แต่รอและภาวนาให้เขาอยากออกมาหาเรา 55 
mental
2 years ago
ขอให้เค้าออกมาหาคุณนะคะ เอาใจช่วยค่ะ
Reply
mental
2 years ago
ขอให้เค้าออกมาหาคุณนะคะ เอาใจช่วยค่ะ
Reply
phonncx
2 years ago
นึกถึงบอทเลยค่ะ 555+
Reply
foschia
2 years ago
ประมาณนั้นค่ะ 55