สงครามส่วนสูงภาคสอง: เงาของวรรณ (3)
เป้าหมาย 170 เซนติเมตร 

ช่วงเรียน ม.1 ผมเริ่มเก็บข้อมูลเรื่องส่วนสูงของนักแสดง-นักร้องหญิงจำนวนมาก

แน่นอน เด็กเสียงแตกกำลังเติบโตเป็นหนุ่มอย่างผมย่อมต้องให้ความสนใจกับบรรดาผู้หญิงสวยๆ ในวงการบันเทิง

แต่อีกด้าน เป็นเพราะตอนนั้น ผมยังสูงแค่ 160 ต้นๆ อยู่ จึงไม่รู้ว่าจะเก็บข้อมูลของพวกพระเอกที่สูง 175-180 ซม. ไปทำไม ให้ตนเองหมดความมั่นใจเปล่าๆ

“เอาแค่สูงกว่าพวกนางเอก-นักร้องหญิงให้ได้ก่อน ก็แจ๋วแล้ว” ผมคิด

เวลานั้น ส่วนสูงของผู้หญิงในแวดวงบันเทิงไทยน่าจะมีอยู่ 2-3 กลุ่ม

กลุ่มแรก คือ พวกที่สูง 150 ปลายๆ ถึง 160 ต้นๆ ซึ่งผมในวัย 13 ปี กำลังเริ่มตัวสูงแซงหน้าดารากลุ่มนี้ไปแบบไม่ลำบากยากเย็น

กลุ่มต่อมา ที่เริ่มมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คือ ดาราหญิงที่สูง 168-170 ซม. ซึ่งนับว่าตัวสูงมากๆ แล้ว สำหรับมาตรฐานของสังคมไทยยุคกลางทศวรรษ 2530 บางคนของกลุ่มนี้เป็นลูกครึ่งฝรั่ง แต่หลายคนก็เป็นนักแสดงเชื้อสายไทยนี่แหละ

ส่วนอีกกลุ่มที่ยังมีไม่เยอะ ได้แก่ พวกที่สูง 170 กว่าๆ ไปจนถึงประมาณ 175-176 ซม. ซึ่งส่วนมากของคนกลุ่มนี้จะเป็นนางงามหรือนางแบบ

คู่แข่งขันที่ผมหมายเผด็จศึก ก็คือ ดาราหญิงกลุ่มสอง

“ตอนนี้ เราสูง 162 แล้ว ถ้าช่วง ม.2 ม.3 เป็นจังหวะยืดตัว ก็คงสูงถึง 170 ได้ไม่ยาก ดังนั้น ภายในปีสองปีนี้ เราต้องตัวสูงเท่าหรือตัวสูงกว่าพวกดาราหญิงที่สูง 160 ปลายๆ ถึง 170 ให้ได้!!!”  

ผมแอบตั้งปณิธานสูงส่งไว้ในใจ  
SHARE
Written in this book
"สงครามส่วนสูง" : ผมกับวรรณ
นิยายว่าด้วยการแข่งขันและมิตรภาพในวัยเยาว์ ผ่านประเด็นใจกลางอย่างเรื่อง "ส่วนสูง"

Comments