เธอคือคุณแกตสบี้ของฉัน --Dear Mr.Jay Gatsby
คุณเคยอ่านนิยายเรื่อง The Great Gatsby ของ F. Scott Fitzgerald ไหมคะ?
 หรือดูภาพยนตร์ก็ได้ คุณคิดว่าอะไรที่ทำให้นักต้มตุ๋นผู้มีจุดจบน่าสังเวชคนนี้กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ 
หรือชื่อนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงirony เป็นการประชดประชันถึงความผิดฝาผิดตัวเมื่อตัวเอกของเรื่องไม่ได้ยิ่งใหญ่ และไม่ได้ชื่อแกตสบี้ด้วยซ้ำ (แท้จริงเขาคือชาวนาชื่อ เจมส์ แกตส์ ผู้ทำธุรกิจผิดกฎหมายจนร่ำรวย) แต่ฉันว่าเขามีความยิ่งใหญ่พิสดารในแบบของเขานะ 
พอถึงคราวที่ต้องพรีเซ้นท์อะไรก็ได้จากนิยายเรื่องนี้ ก็เลยเลือกหัวข้อนี้ขึ้นมา หัวข้อที่หากเทียบกับเพื่อนๆก็คงปฏิเสธไม่ได้ว่าช่างหลักลอย ไม่เชื่อมโยงกับบริบททางสังคมอะไรทั้งสิ้น แต่อีความยิ่งใหญ่(great)ของแกตสบี้ผู้น่าสงสาร(poor)เนี่ย คิดไว้แล้วว่ายังไงก็ขอให้ได้พูดออกไปสักครั้ง (เกลียดตัวเองที่ช่างอินง่ายเสียเหลือเกิน!) เป็นบรรณาการแด่น้ำตาที่เสียไปตอนอ่าน 
เป็นบรรณาการแด่คนๆหนึ่งที่ทำให้ฉันเข้าใจว่า 
"รอยยิ้มที่เข้าใจคุณเท่าที่คุณปรารถนาให้ใครสักคนเข้าใจ รอยยิ้มที่ศรัทธาในตัวคุณอย่างที่คุณปรารถนาจะศรัทธาในตนเอง" 
ที่นิคได้รับจากแกตบี้มันคืออะไร ฟังดูเหลือเชื่อนะ แต่มันจริง มันส่งผลต่อฉันมากๆ แม้มันจะเป็นของหลอกลวง เป็นของย้อมแมวขาย แกตสบี้ไม่ใช่แค่คนหลอกลวงที่อยากทำให้คนอื่นกลายเป็นคนโง่ เขาโง่กว่านั้นเสียอีกตรงที่คิดว่าภาพลวงตาของเขาเป็นสิ่งจริง และวิธีคิดที่หลุดมาจากอุดมคติของเขามันฉายแสงออกมาทางรอยยิ้มนั้น มันทำให้ภาพลวงตาของเขาดูสมจริง และแม้กระทั่งกลายเป็นของจริงสำหรับผู้ที่ได้รับมัน --นิค และฉัน--
 
นี่เป็นอีกอย่างที่ทำให้เพื่อนคนนี้คล้ายคลึงกับคุณแกตสบี้ เทคนิคการตบแต่งลวงตาของเขานั่นล่ะ หลายๆคุณลักษณะที่เขาครอบครอง ที่ทำให้ฉันทำทุกอย่างเพื่อจะเป็นแบบเขา เขาไม่ได้ครอบครองมันจริงๆด้วยซ้ำ และมันตลกตรงที่เขาเองเชื่อว่าเขามีมันจริงๆ ทุกอย่างกระจ่างชัดในวินาทีที่ฉันมองดูท่าทีโกรธขึ้งปนอับอายสุดแสนของเขายามความจริงปรากฏตรงหน้าว่าเขาอ่อนแอเช่นไร เขาคนที่แสดงออกว่าเข้มแข็งนักหนา เข้มแข็งจนน่าอิจฉา เข้มแข็งจนสามารถจะดูแลฉันผู้อ่อนแอป่วยไข้
 เขาทำอย่างนั้นเพื่อหักลบกลบความอ่อนแอของตน ผลักฉันให้กลายเป็นคนอ่อนแอแทน แต่ทั้งที่รู้เช่นนั้น ฉันไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกสงสารเขา หรือโกรธเคือง หรือยิ่งสรรเสริญเขามากขึ้นไปอีก
 คืนหนึ่งบนหลังมอเตอร์ไซค์เก่าคร่ำ ท่อนแขนฉันเกาะเกี่ยวเอวเขาแน่น ฉันกระซิบบอกเขาว่า เธอเป็นคนแบบที่สูงส่งกว่าคนอื่นอยู่เสมอ เขาไม่เข้าใจ เขาค่อนแคะฉันเรื่องพูดจาภาษากวีเพ้อเจ้อ แต่ฉันหาคำที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ หรือมันไม่มีอยู่ก็ไม่รู้ ท่าทีเมตตาที่เขาแสดงออก น้ำใจเล็กๆน้อยๆที่เคยได้ บ่าไหล่อบอุ่นแข็งแกร่งที่เคยซบฝังใบหน้า ต่อให้พยายามชดใช้ให้เสียมากมาย ต่อให้พยายามใช้ชีวิตด้วยวิธีที่มีเกียรติมากกว่าเขา เพื่อที่จะได้รู้สึกเท่าเทียมกับเขาบ้าง แต่ก็ไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นสักที 
เขาทำแบบนี้ได้โดยไม่ต้องมีอะไรเลย ไม่ได้มีสมองที่ฉลาดกว่าฉัน ไม่ได้เป็นคนดิ้นรนทรนงแข็งแกร่งแบบที่เขาเคยแสดงออก มีแค่คำพูดกลวงเปล่า รอยยิ้มงดงาม และร่างกายอบอุ่นก็เพียงพอ ความรู้สึกท่วมท้นที่มีต่อเพื่อนคนนี้ หากจะตีความเป็นความรักชอบพอแบบที่หลายๆคนเข้าใจมันก็ไม่ใช่ 
แต่มันเหมือนหนามที่ปักทิ่มปอด คอยรบกวนทุกชั่วขณะของชีวิต ทำให้หายใจไม่สะดวก แต่ถ้าขืนดึงทิ้งสุ่มสี่สุ่มห้าก็คงจะตาย 
ทุกครั้งที่ถูกเขาชมก็ตัวพองลอยแทบจะติดเพดาน สายตาพร่าพรายไปหมด พอถูกเขาว่าให้ก็กลับมานอนร้องไห้ร้องห่ม แต่บางทีก็นึกสมเพชวิถีชีวิตของเขาเสียเต็มประดา
ฉันพูดถึงแต่แกตสบี้โดยไม่ได้พูดถึงแกนหลักของความฝันของเขาเลย --เดซี่ 
อาจเพราะคุณแกตสบี้ของฉันยังไม่มีเดซี่เป็นของตัวเอง บางทีฉันก็นึกอยากเป็นเดซี่ของเขา 
เพื่อจะได้มีอิทธิพลต่อเขาอย่างที่เขามีต่อฉันบ้าง 
ใช่ค่ะ ฉันไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะรักหรือเกลียด แต่เขาก็มีอิทธิพลต่อฉันเสียมากมาย
แม้กระทั่งกลายมาเป็นหัวข้อที่นึกถึงตอนทำพรีเซนเทชั่น!
ราวกับนิค แคร์ราเวย์ในวันที่ยืนต่อหน้าหลุมศพของเจย์ แกตสบี้ เขาไม่แน่ใจในหลายๆสิ่ง แต่ที่แน่ใจคือเขาเห็นอะไรมากมายในตัวของแกตสบี้ --นักต้มตุ๋นผู้ไร้เดียงสา-- อย่างที่คนอื่นไม่เคยและไม่มีวันได้เห็น

สิ่งที่ฉันเห็นในตัวเพื่อนคนนี้ ไม่ว่าดีหรือร้าย ฉันก็ไม่เสียใจที่ได้เห็นมัน โอบรับมันมาเป็นส่วนหนึ่งของตัวฉัน

ในอนาคตหากนึกย้อนมาถึงความทรงจำในช่วงเวลาสองสามปีนี้ ก็คงมีเขาเป็นเหมือนหมุดหมาย เป็นสัญลักษณ์แห่งช่วงชีวิตที่ฉันอุทิศเวลาให้ไปกับการดิ้นรนเพื่อให้ตนเองมีค่าทัดเทียมกับคนหลอกลวงคนหนึ่ง น่าขัน --แต่ก็ไม่ได้ไร้ความหมาย--
ยังไงก็ขอบคุณนะคะ คุณนักต้มตุ๋น คนเป็นคนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งที่ฉันเคยรู้จัก
SHARE
Writer
Manifesto
a tofu
เต้าหู้ไข่ไม่นอน

Comments