กรุงโรมที่กลับมาเพราะความคิดถึง
เครื่องคืนหนังสืออัตโนมัติกำลังทำงานด้วยความเชื่องช้า เสียงสายพานข้างในกำลังหมุนด้วยเสียงครืดๆ ผมหวังให้มันหมุนแบบนั้นตลอดไป เพราะตอนนี้ คนที่ผมอยากหลบหน้ามากที่สุดในชีวิตกำลังนั่งอ่านหนังสืิออยู่ที่โต๊ะข้างหลังผม 
ให้ตายเถอะทำไมต้องมานั่งอ่านตรงนี้ในวันนี้
แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า โต๊ะตัวนี้เราก็เคยมานั่งอ่านด้วยกันบ่อยๆ 
เธอยังไม่เปลี่ยนที่อีกเหรอวะ ผมนึกในใจ
เอาเข้าจริงผมก็ไม่ค่อยแน่ในว่าเราเลิกกันไปนานเท่าไหร่แล้ว มันดูผ่านไปแปปเดียว แต่ความจริงมันก็นานพอควร เพราะการที่เรายึดติดกับอดีตเลยทำให้ความรู้สึกมันคิดไปเองว่าเวลามันเดินช้าล่ะมั้ง ทุกๆอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและจบลงอย่างรวดเร็ว เราสองคนสร้างกรุงโรมแห่งความรักขึ้นมาในชั่วข้ามคืน แสงไฟในเมืองโชตช่วง กำแพงเมืองถูกสลักจารึกด้วยลวดลายสวยงาม ประตูเมืองบานใหญ่งามสง่า แต่ทั้งหมดก็ล่มสลายลงในคืนต่อมา ส่วนเหตุผล ผมลืมมันไปแล้ว ว่าอะไรที่มาทำลายกรุงโรมของเรา
เป็นไปได้ว่าเวลาที่ผ่านมานานค่อยๆทำลายความทรงจำของผมเกี่ยวกับเธอ แต่ก็ดีที่มันทำลายแค่ความทรงจำแย่ๆ เหลือไว้แต่ความทรงจำดีๆที่ให้จดจำ คงจะพูดได้ว่า เรื่องที่เกิดขึ้นแล้วเป็นเรื่องที่ดีเสมอเมื่อได้คิดถึง
ผมยืนอยู่ตรงนี้มานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ยังดีที่หน้าจอยังขึ้นว่ากำลังทำงาน 
ถ้ามันเสร็จเมื่อไหร่ผมจะรีบเดินออกไปจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้ซักที 
ผมไม่รู้ว่าเธอจะเห็นผมหรือเปล่า
หวังว่าเธอจะมองไม่เห็น
เพราะที่ผ่านมาเธอก็เมินผมมาตลอด
ทั้งๆที่บอกเลิกเองแท้ๆ
คนที่ต้องเมินน่ะมันคนทางนี้ต่างหาก
แต่ก็ช่างเถอะ ใครจะบอกเลิกมันก็ไม่สำคัญหรอก 
เอาเป็นว่าให้เราออกไปจากตรงนี้ซักที
คืนหนังสือไม่สำเร็จ กรุณาลองใหม่อีกครั้ง
"บ้าเอ้ย!"
SHARE
Writer
SpocK
นักบินอวกาศ
ชอบถ่ายรูปไปเรื่อย เก็บไว้เป็นความทรงจำ ชอบมองท้องฟ้า ชอบกลิ่นฝน ชอบเธอ

Comments

larieberry
1 year ago
“คืนหนังสือไม่สำเร็จ” ขำ5555555
Reply