ปั่นป่วน
ฉันยืนอยู่ตรงนี้
ตรงหน้าผาสูงชัน ไอน้ำเจือความเค็มจากทะเลเบื้องหน้าซัดมาแตะจมูก
ฉันค่อยๆสูดหายใจลึก ให้เต็มปอดที่สุด
 เงีียบเชียบที่สุด

ฉันพร้อมจะกระโดดลงไปได้ทุกเมื่อ 
แม้ว่าจะว่ายน้ำไม่เป็น
ความกลัวกัดกินหัวใจ 

น้ำทะเลนั่นคงเย็นเยียบ บาดขั้วหัวใจ
ซัดสาดเข้าหน้าจนชา แล้วเบียดกันทะลักเข้าปอด
สุดท้ายก็จะดึงฉันลงสู่ความมืดมิดใต้ล่าง 
ฉันหายใจไม่ออก ทั้งจากความมืดและสิ้นหวัง



ถึงกระนั้นฉันก็ยังพร้อมจะกระโดดลงไป
เพียงเธอบอกให้ฉันทำ
ฉันคิดถึงตอนจมน้ำทะเลนั่นเป็นร้อยรอบ
เตรียมใจเอาไว้ดีแล้ว
แต่เธอไม่เคยพูดเลย เธออาจไม่สนใจด้วยซ้ำว่าฉันยืนอยู่ริมหน้าผานี้
เธอเดินเข้ามายิ้มให้เป็นบางครั้ง
พอฉันแน่ใจว่าเธอคงไม่ใส่ใจ จะกระโดดลงไป
เธอก็จะกลับมายิ้มให้อีก
ฉันไม่อยากกระโดดนะ
 ถ้าเธอบอกว่าอยากให้ฉันอยู่
หรือถ้าเธอบอกให้ฉันไปฉันก็พร้อมจะไป
ถึงมันจะทรมานแค่ไหน
แต่ฉันก็เตรียมใจไว้แล้ว

ขอเพียงอย่าปล่อยให้ฉันปั่นป่วนแบบนี้

การอยู่โดยรอเธอมายิ้มให้
ขณะรอนั้นฉันคิดถึงตอนจมน้ำไม่รู้จบ
เธอไม่ดึงมือฉันไว้
หรือผลักฉันลงไป 
ทำเพียงแค่ผ่านมายิ้ม

ขอเพียงเธอบอกมาคำเดียว
ให้ฉันจมลงไปเพียงครั้งเดียว
หรือเดินออกมาจากหน้าผานั้นเลย 

จะได้ไหม 

SHARE
Writer
Singkling
Wanderer
เหมือนไดอารี่ที่เก็บไว้ให้คุณอ่าน แทนที่จะเป็นตัวฉันเอง

Comments