ไม่ใช่แค่เราที่ต้องการ...เพราะถ้าเค้าไม่ต้องการ
เวลาที่เราอยากอยู่กับใครซักคนนี่มันอยากเหมือนกันนะ
มันไม่ใช่แค่เราที่อยาก...เพราะถ้าเค้าไม่อยาก เราก็ไม่ได้อยู่
ความห่างไกลทำให้เราได้แต่นั่งเหม่อ แล้วก็คิดขึ้นมาว่า เรายัดเยียดตัวเองเข้าไปในชีวิตเค้าอยู่รึป่าว? เราทำให้เค้าลำบากมั้ย? หรือว่าจริงๆแล้วเค้าอยู่ตรงนั้นแบบไม่มีเรามันสบายกว่ามั้ย? นี่คิดว่าคำตอบคือ ใช่ 


เราเอาตัวเองเข้าไปหาเค้าแต่แรกเลย แบบสูตรเดิมที่ทำมาตลอด อยากอยู่กับใครแล้วเค้าไม่มาอยู่ด้วยก็ยัดตัวเองเข้าไปในวงจรชีวิตเค้าเสียดื้อๆแม่งแบบนั้นแหละ

เค้าเคยพูดครั้งนึงนะว่า “ใครมันจะง่ายๆแบบเธอล่ะ เรียกปุ้ปมาปั้ป” มันฟังแล้วสะอึกเหมือนกันนะ เพราะสิ่งที่แสดงออกมันทำให้คนอื่นคิดแบบนั้น แต่ความจริงในสมองเราคือ รอเวลาที่เค้าต้องการแล้วรีบพุ่งตัวไปหาเพราะเราต้องการมีเค้าอยู่ด้วยตลอดเวลาอยู่แล้ว ซึ่งมันเป็นอะไรที่เป็นไปไม่ได้ไง เลยต้องรอเวลาที่เค้าเรียกหา

ความพอดีมันอยู่ตรงไหนวะ ในเมื่อกูอยากมีเค้าอยู่ในชีวิตตลอด แต่อีกคนคือยังไงก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือไม่น่าจะเหมือนกัน เฮ้อ...

อยากรู้สึกแบบตอนนั้นอีกจัง ความรู้สึกที่เลิกงานแล้วอยากรีบกลับ”บ้าน”อะ แม่งโคตรมีความสุข เวลาที่ยืนเบียดๆบนรถไฟฟ้า แต่แค่คิดว่าเดี๋ยวกลับไปถึงก็จะเห็นพี่เค้านั่งอยู่ตรงนั้น แม่งก็แบบ โอเค-กูยอมโดนอัดเป็นปลากระป๋องในรถไฟเหี้ยนี่ก็ได้วะ ยังไงก็ได้ให้แม่งถึงเร็วๆอะ อยากเห็นหน้า อยากเจอ อยากกอด อยากเล่านั่นเล่านี่ให้ฟัง อยากเห็นเวลาได้กินของกินที่หิ้วกลับมาฝาก อะไรพวกนั้นมันทำให้มีความสุขมากๆเลยนะ

แต่ทุกวันนี้ก็... เอาเหอะ อดทนไว้

กลัวนะ...กลัวว่าวันนึงเค้าจะบอกว่าเค้าอยู่ตรงนั้นแบบไม่มีเราก็สบายใจดี เลยไม่ต้องมีเราก็ได้

โคตรกลัวเลย

ก็ยัดเยียดตัวเองเข้าไปตั้งแต่แรกนี่หว่า...รู้ตัวแหละ


แต่รักไง
SHARE
Written in this book
รักระยะไกล
Writer
MoonHill
Watercolorist, illustrator
I'm an artist who is a broken-hearted girl.

Comments