แด่  คำขอโทษที่เราไม่เคยมีให้กัน
อ่ะแฮ่ม จะเริ่มละนะ 

คิดจะเขียนตั้งหลายวันแล้ว แต่ยังไม่มีเวลา ตอนนี้ทุกคนที่บ้านนอนกันหมดแล้ว
บรรยากาศเงียบสงัดรอบข้างช่างเป็นใจให้ศิลปินเอาแต่ใจประจำบ้านคนนี้เสียจริง..

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราเดินห่างจากกันไกลมากขึ้นทุกที 
แต่ความรู้สึกมันยังติดค้างอยู่ในใจ
หากได้พูดออกไป
น่าจะเบาสบายทั้ง จิต และ ใจ มากขึ้น

ใครคนนึงติดค้างคำขอโทษเราไว้ เมื่อชาติเศษที่แล้ว จนวันนึงวันที่ความรู้สึกที่เหมือนชนักติดหลังมันยังคงอยู่ จะทำอะไร ก็คงเหมือนรถที่ลากเศษอะไรสักอย่างพ่วงท้ายมาด้วย ระหว่างที่เรากำลังไถทวิตเตอร์ศูนย์รวมคนบ้า คนจน คนโสด คนอกหักที่ฝันเฟื่อง สายตาสะดุดทวิตๆ นึงที่สะกิดนิ้วให้จิ้มไปที่ปุ่มหัวใจอย่างแรง และมันหมายถึงเธอนั่นแหละคนชนักติดหลัง

เหมือนมีคนรู้ตัวว่าถูกนินทาในหัวใจ แถบแจ้งเตือนด้านบนเด้งเสียงดังพอให้เราตกใจ
คนมีชนักติดหลังเอ่ยเรียกชื่อเราเพียงสั้นๆ และเงียบไปสักพัก
เราไถทวิตต่อไป ไม่รู้ว่าเธอคนนั้นจะมาไม้ไหน 

ร้อยพันถ้อยคำที่เรียบเรียงมา 
ส่งมาหาเราทีละนิด ช้าๆ ขัดเกลา สละสลวย และจริงใจ
เรากล้ากดเข้าไปอ่าน แน่ใจแล้วว่ามาดี

คำขอโทษที่ส่งออกมา แสนช้าเหลือเกิน
แต่มันก็ออกมา 


เราพิมกลับไปสุดเชื่องช้า
ทั้งจิตและใจ คิดไปเสียทุกอย่าง ประมวลผลช้ายิ่งกว่าเจอข้อสอบแคลคูลัส
เธอเร่งเร้าให้เราตอบกลับบ้าง หัวใจเธอเริ่มจะเกร็ง

'5555555'

แม้เราจะไม่หัวเราะอย่างที่สื่อ แต่มุมปากเรากระตุกอยู่หน่อยๆ
บรรยากาศเริ่มดีขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ 
เพราะเลข 5 ที่เราผลัดกันส่งไปมา
บทสนทนาที่เราจิกกัดกันอยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องคิดอะไรให้มากมาย
เราคุยกันอยู่เนิ่นนานที่สุด เท่าที่จะทำได้ในรอบปี
สัพเพเหระไปเรื่อย บางเรื่องที่คิดว่าจำ กลับลืม

ก่อนจากลาคนมีชนักติดหลังพยายามกล่าวคำขอขมาอย่างเป็นทางการทุกวิถีทางท่ีเขาพอจะทำได้

บางทีคนมีชนักติดหลังอาจไม่ได้มีเพียงคนเดียว
ที่ผ่านมาเราอาจมองไม่เห็นชนักข้างหลังเราเอง
แต่พอช่วยเธอดึงออก กลับเพิ่งมองเห็นของตัวเอง
ชนักข้างหลังเธอ เรามองเห็นใหญ่เบอเร่อ 
แต่ของเราเอง เราเห็นเพียงปลายหาง จึงคิดว่านิดเดียว

เราคลายชนักให้ตัวเองเช่นกัน
รู้สึกเบาหัวใจ และ ไม่หนักหลังอีกต่อไป


เราบอกให้ไปนอนได้แล้ว 'เหมือนที่เคยบอก'
เธอส่ง .gif กลับมา 'ดั่งที่เราชอบ'


เสียงปิดหน้าจอดังกริ๊ก 
ท้องฟ้ามืดสนิท กับ แสงไฟริมทางด่วน
เคลื่อนผ่านไป ไม่ไว ไม่ช้า 
เสียงเพลงของพระจันทร์ กังวาลในหู

เราพึงหัวแนบกับกระจกรถ
แสงไฟสาดผ่านหน้าเราไป ดวงแล้ว ดวงเล่า
เราไม่โกธรที่แสงไฟแยงตาเราอีกต่อไป
วันนี้ แสงไฟนวลตาด้วยซ้ำไป




.
.
.
หายกันแล้วนะ.



25/6/2017

อยากจะเขียนบนโซฟาที่เราเคยนั่งด้วยกัน 
แต่วันนี้เราเขียนบนโซฟาสีแดงที่นั่งคนเดียวแล้วสุดสบาย

SHARE

Comments