Understand, but...

"ผมอยู่กับคุณแล้วผมเป็นตัวของตัวเอง" เขากล่าว
"ทุกครั้งที่ได้ใช้เวลาร่วมกับคุณผมไม่ต้องพยายามอะไรเลย"

เธอยิ้มตอบเล็กน้อย

"คุณเข้าใจ และไม่เคยเซ้าซี้ ผมสามารถคุยกับคุณได้ทุกเรื่องโดยที่ไม่ต้องคอยรักษามาดของตัวเอง"

เธออมยิ้มพร้อมพยักหน้าเข้าใจคำพูดของเขา

"แต่... ผมเป็นตัวเองทั้งก่อนและหลังจากที่พบคุณ คุณไม่เคยขอร้องให้ผมพยายามทำอะไรสักอย่างเพื่อคุณ คุณเข้าใจในทุกการกระทำและรับได้ในทุกพฤติกรรมของผม เพราะแบบนั้น ผมถึงไม่เคยรู้สึกว่ามันใกล้เคียงกับความรักที่ผมตามหา ถึงแม้การอยู่กับคุณจะทำให้ผมสบายใจและมีอิสระ แต่ผมไม่เคยรับรู้ถึงคุณค่าของความรักที่ผมมีกับคุณเลย คุณเข้าใจผมใช่ไหม?"

ดวงตาของเธอหม่นแสงลง แต่ยังคงมีรอยยิ้มจางประดับอยู่บนใบหน้า "ค่ะ... ฉันเข้าใจ"

เขามองหน้าเธอนิ่ง สีหน้าคล้ายจะผิดหวังกับคำตอบ "เพราะคุณเป็นแบบนี้ไง เพราะคุณเข้าใจทุกอย่างแบบนี้... ผมถึงไม่คิดว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนเป็นความรัก" เขาสบตาเธอชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เธอยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กับรอยยิ้มบนใบหน้าที่ยังไม่เลือนหาย ผิดกับประกายสายตาที่ไร้ชีวิตชีวาอย่างเคย... 

"ค่ะ ฉันเข้าใจดี" เธอพึมพำตอบ
SHARE
Written in this book
Shades of Emotions
Writer
Z_Twinz
an ordinary man
welcome to my little weird world. | I'm human in gray-scale.

Comments