...คำขอโทษที่ไม่ได้เอ่ยออกไป...
แสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้วแต่หญิงสาวยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

หยาดน้ำค้างที่ตกกระทบพราวตามขอบกระจกของรถไฟฟ้าทำให้หญิงสาวอดรู้สึกใจหายไม่ได้

ไม่ใช่เพราะว่าวันนี้เป็นวันที่เขาจากไป
แต่วันนี้เป็นวันที่เธอทำผิด...

ผิดทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำอะไรผิด
ผิดทั้งๆที่ไม่รู้ตัว
ผิดทั้งๆที่...ไม่ได้เอ่ยคำขอโทษ

หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้า ไอร้อนระอุจากมือยังคงติดอยู่ราวกับกรุ่นกลิ่นจางของความทรงจำที่ใครบางคนลืมทิ้งไว้

หยดน้ำใสอุ่นไหลคลอดวงตาคู่สีน้ำตาลเข้มจนกลบนัยน์ตาคู่เคยสดใส เคยร่าเริง แต่บัดนี้มันกลับหม่นราวกับท้องฟ้าเปลี่ยนสี
บ่อยครั้งที่คนเราทำผิดโดยไม่รู้ตัว แต่นั่นทำให้เรารู้ว่าคนรอบข้างเสียใจแค่ไหน
รถไฟฟ้าแล่นตามรางไปเรื่อยๆ ราวกับใครบางคนลากรอยแผลไว้กลางดวงใจของหญิงสาว

เจ็บที่ยังรัก หรือเจ็บที่ยังจำ?

สถานีสุดท้ายปลายทางมาถึง หญิงสาวก้าวลงจากรถเดินลงบันได มือสองข้างปาดน้ำตาป้อยๆ ราวเด็กน้อยไร้เดียงสา

เสียงข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์มือถือของเธอ...เสียงไลน์นั่นเอง

ไม่ใช่เขาที่โทรมา
หากแต่เป็นบิดาของเธอ!!!

"กลับถึงบ้านยังครับ" ข้อความที่เป็นเพียงตัวอักษรสั้นๆ  แต่กลับกินใจจนน้ำตาที่ไหลหยุดไว้เพียงหยดสุดท้าย

หญิงสาวยิ้มออกมาทั้งน้ำตาแล้วเดินออกจากประตูทางออกรถไฟฟ้าไป
เธอยิ้มเพียงเพราะคนรอบข้างใส่ใจ     แต่ไม่ได้ยิ้มเพียงเพราะว่าสนใจ        สนใจและใส่ใจต่างกันที่ความรัก
แล้วรักแบบไหนละที่คุณต้องการ
**ปรารถนาสร้างสรรค์สังคม และจินตนาการใครก็ได้ด้วยงานเขียน ***

ขอบคุณที่ติดตาม

#ดวงดาหลา



SHARE
Written in this book
diary of Duangdala
พื้นที่ความคิดของดวงดาหลา
Writer
Duangdala
A little girl
ปรารถนาสร้างสรรค์สังคม หรือ จินตนาการของใครก็ได้ด้วยงานเขียน ^^

Comments

PGMs
2 years ago
ขอโทษและขอบคุณ
Reply