บันทึก 17 เรื่องเล็กน้อย จนกลายเป็นปกติ
ก็คงไม่มีใครสมบูรณ์แบบ...
ทุกคนต้องคิดถึงแต่ตัวเองก่อนอยู่แล้ว

การมีน้ำใจกับการแสร้งทำเป็นมีน้ำใจมันต่างกัน
เลือกตัวเองก่อน...ค่อยพูดดีให้ทุกคน
ดูคล้ายว่าเป็นห่วง...

ก็อย่างว่า...
ฉันไม่ค่อยพอใจเท่าไร

เมื่อเวลา 16.24 น.
ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนแรกที่มายืนรอที่ป้ายรถเมย์
ไม่นาน เหล่าพวกที่พึ่งเลิกงานก็มายืนรอเช่นกัน 5-6 คน หนึ่งในนั้นคือแม่ลูกอ่อน
รอแล้วรอเล่า มีรถทัวร์บ้าง และรถตู้บ้าง
แต่ต่างก็ไม่ใช่ที่เป็นเป้าหมายของฉัน

เวลา 16.52 น.
รถตู้คันหนึ่งเตาะไฟเลี้ยวเเล้วมาหยุดรถที่ป้ายรถเมย์

อ่า~~ คันนี้แร่ะ รถเป้าหมาย

และเป็นเป้าหมายของคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน
ผู้โดยสารทุกคนที่มายืนรอต่างเร่งฝีเท้าไปเปิดประตูรถ
โอเคร ไปเลย ขึ้นไปให้หมด
โชคดีที่แม่ลูกอ่อนมีฝีเท้าไว ได้ขึ้นเป็นคนที่ 2
บ้างึนยืนอยู่เกือบหลังๆ ต่างเร่งรีบวิ่งมาเพื่อมาอยู่ข้างหน้า

ตามสบาย~

แต่ไม่โอเคอะ!
มีตาลุงคนหนึ่งที่มาทีหลังรีบวอ่งแซงฉันขึ้นมา
สายตาสอดส่องว่าที่นั่งพอมั้ย
'พอรึป่าว โอ้ เหลือเยอะอยู่ๆ' (เหลือเยอะแล้วไง แต่ลุงแซงคนอื่นอะ)
'พอใช่มั้ย' ป้าคนหนึ่งพูดขึ้น
โอเค ก็ถือว่าโชคดีที่ในรถตู้คันนี้มีที่นั่งพอสำหรับทุกคน แค่ฉุนนิดหน่อยที่เห็นคนนิสัยไม่ดี ไม่เป็นสุภาพบุรุษที่พยายามทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ
ขนาดวันไหนที่ฉันรู้ตัวว่ามารอทีหลังยังรอให้คนที่มารอก่อนขึ้นก่อนเลยอะ เพราะฉันรู้ดีต่างคนก็แยากกลับบ้านทั้งนั้น แต่บางครั้งคนเราก็ต้องมีกฎกติกาในตัวเอง
แล้วตาลุงคนนี้คืออะไร????
แม้เรื่องแบบนี้มันจะกลายเป็นเรื่องที่ปกติโดยทั่วไป ที่มนุษย์โลกทำจนเป็นเรื่องเคยชิน เพราะไม่มีบัตรคิวให้ยืนรอตามลำดับ
แต่สำหรับในความเป็นมนุษย์แล้ว ก็ควรมีจิตใต้สำนึกมั้ย!
 

อย่างคราวก่อน
สงสารป้าคนหนึ่งสุดๆ
'ไปลงไหนหนู'
'อรัญค่ะ แล้วป้าละค่ะ'
'ท่าเกษม ....ไม่มีรถเลย ป้ามารอนานแล้ว'
'อื้มมม ค่ะ แดดก็ร้อนด้วยเนาะวันนี้'
'ใช่' ป้าตอบแล้วยิ้มแห้งๆ
สักพักก็มีรถมา
ป้าเดินดุ่ยๆ ไปถามคนขับ
'ไปลงท่าเกษม'
'ระยะสั้นรถไม่จอดครับ รอคันหลังนะครับเดี๋ยวก็มีมา'
ฉันฟังนี้อึ้งเลย อะไรวะ ทั้งที่ที่นั่งก็ว่าง ไหงกลับปฏิเสธผู้โดยสารแบบนี้
รอก็นาน ร้อนก็ร้อน
คิดในใจ โห แบบนี้ก็ได้เหรอ?
ไอ้ฉันนี้ก็ทำอะไรไม่ได้เลย
ได้แต่ขึ้นรถแล้วมานั่ง
คิดอยากให้ตัวเองมีพลังความกล้ามากพอที่จะทำอะไรเพื่อคนอื่นได้บ้าง เกลียดตัวเองช่วยช่วยเหลือใครไม่ได้
ทั้งที่สามารถทำได้!

สรุปวันนั้นและวันนี้ต่างก็มีเรื่องน่าฉุนใจ
แต่คนละแบบกัน

โลกมนุษย์ต่างก็หมุนวนไปเรื่อยๆ ตามวัฏจักร
แต่ยิ่งนานวัน จิตใจมนุษย์ก็ยิ่งแย่ลงไปเรื่อยๆ เช่นกัน

สิ่งแวดล้อม สื่อ และเทคโนโลยีต่างๆ แม้จะพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว
แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ด้อยพัฒนาลงไปทุกทีก็คือ จิตใจ

ทุกคนคิดถึงแต่ตัวเอง มากกว่าคิดถึงคนอื่น
เห็นแก่ตัวมากขึ้น มีกิเลสมากขึ้น แต่สิ่งที่ไม่เคยมีมากขึ้นตามเลยก็คือ ความดี!


SHARE
Written in this book
บันทึกลับชั่วร้ายของสายลมเหนือ
เป็นบันทึกเก่า 1-8 ที่เขียนไว้ในโน๊ตบุค..และเกรงว่าจิโดนไวรัสรับประทานเครื่อง จึงย้ายถ่ายโอนที่อยู่มาไว้ในนี้ดีกว่า...พื้นที่ส่วนตัว อย่าดราม่า!
Writer
Northwind
สายลมเหนือ
ธรรมชาติ สงบ

Comments