My Role Model
ผู้หญิงคนนี้แข็งแกร่งที่สุดในใจเรา...แม่

วันนี้เป็นวันที่แม่เข้าผ่าตัดเพื่อรักษามะเร็งเต้านม ระยะเริ่มแรก ช่วงเช้าแม่ต้องอัลตราซาวน์ก่อน เพื่อดูจุดที่จะผ่าตัด และมาร์กจุดไว้ พอเข้าช่วงเที่ยงครึ่งห้องผ่าตัดมารับแม่ไป ตอนนั้นเราทำตัวไม่ถูกเลย น้าปูเลยให้เราลงไปกินข้าวก่อน เราเลยลงไปกินแซนวิชกับชาดำเย็นแก้วนึง แล้วก็นั่งคิดอะไรต่อนิดหน่อย เสร็จแล้วก็ขึ้นไปรอแม่ที่หน้าห้องผ่าตัด

การรอที่หน้าห้องผ่าตัดใหญ่ เป็นประสบการณ์ที่เราไม่เคยเจอ เรารู้ว่าแม่อยู่กับหมอแล้ว แต่มันก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้ เราเลยปล่อยให้มันรู้สึกไป เพราะเราคิดว่ามันจะจบก็ต่อเมื่อเราได้เห็นแม่ฟื้นตัวหลังการผ่าตัดแล้ว การเผชิญหน้ากับความกังวลไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เคยคิดไว้ คงเพราะเรารู้ว่ามันจะจบตอนไหนมั้ง
มันเป็นการรอคอยที่เรารู้สึกว่ามันโคตรนาน การรอคนที่เรารักให้กลับมาอีกครั้ง นี่มันโคตรทรมานเลย รู้สึกว่าเวลานี่ก็เดินช้าไปอีก (แม่เข้าห้องผ่าตัดรวมเวลารอผ่าแล้วประมาณสี่ชม.) เรากังวลแต่เราก็เชื่อว่าแม่เราจะปลอดภัย เพราะแม่เราเก่ง ฮ่าๆๆ

โมเมนท์ที่พยาบาลเรียกญาติคนไข้ และแม่ออกมาจากห้องผ่าตัด พ่อวิ่งไปหาแม่ ตอนนั้นแม่สลบอยู่เลย พ่อเอามือจับหน้าผากแม่ แล้วตัวติดเปลตลอดจนถึงห้องพักเลย ตอนนั้นเราเองรู้สึกโล่งมาก ยิ่งพอเจอแม่รู้สึกตัวแล้ว ยิ้มได้แล้ว ความกังวลที่สะสมมาทั้งหมดมันโล่งเลย เราโล่งใจ เราร้องไห้และขอบคุณทุกอย่าง ขอบคุณแม่ที่เข้มแข็ง ที่ดูแลตัวเองอย่างดี ขอบคุณหมอ ขอบคุณพยาบาล ขอบคุณทุกคนที่มาเยี่ยมแม่ ขอบคุณทุกอย่างที่ช่วยให้แม่ปลอดภัย

เราอยากดูแลแม่ให้ดีเท่าที่เราจะทำได้ เราจะลองดู แค่เพราะความสุขใจของคนๆ นี้ เราจะพยายาม แค่แม่ยังอยู่กับเราตอนนี้มันก็ดีที่สุดแล้ว เราจะลองพยายามในสิ่งที่เราไม่เคยทำ ในสิ่งเราคิดว่าเราทำไม่ได้ ในสิ่งที่เราคิดว่าเราไม่ถนัด เพื่อแม่ เราอยากพยายาม

แม่เป็นผู้หญิงที่โคตรเข้มแข็งมาก ทั้งร่างกาย ทั้งจิตใจ เรารู้สึกชื่นชมแม่มากจริงๆ และอดคิดไม่ได้ว่าเราจะสามารถทำได้อย่างแม่ไหม

อีกคนนึงคือ 'น้า' การได้ฟังเค้าคุยกับแม่ ฟังที่เค้าสอน เราไม่เข้าใจมันทั้งหมด เราจำมันไม่ได้ทั้งหมดหรอก แต่เรารู้สึกดีขึ้น ระยะที่เคยคิดว่ามันห่างมาก มันก็น้อยลง จริงๆเค้าก็ไม่ได้ใจร้าย ไม่ได้ดุอย่างที่เราคิดไปเองเลย อีกอย่างนึงที่ประทับใจเลยคือ เค้าคอยอยู่ข้างแม่ตลอด อาจจะไม่ได้พูดให้กำลังใจแบบหวานๆ แต่ก็คอยคุยกับแม่ให้แม่สบายใจ ตอนที่แม่เข้าผ่าตัด น้าคอยอยู่รอด้วยตลอด จนแม่ออกแล้วฟื้นตัวดีแล้ว น้ารอ กว่าจะกลับบ้านเย็นมากแล้ว มันทำให้เราเห็นอีกมุมของเค้า มุมของการดูแลเอาใจใส่ อาจจะไม่ค่อยพูด แต่น้าปูคอยอยู่ใกล้ๆ ตลอดเลย ประทับใจนะ รู้สึกดีด้วย น้าเราคนนี้ก็เป็นอีกหญิงแกร่งคนนึงเลยนะ

วันนี้มันเป็นวันที่ดี เรายิ้ม เราหัวเราะได้บ้างแล้ว การได้ดูแลกัน เหมือนเราได้ใกล้แม่มากขึ้น มันเป็นโอกาสดีๆนะ มันทำให้เรารู้ว่าเราสามารถปรับตัวเองให้ทำในสิ่งที่เราไม่เคยทำได้ ถ้าเราพยายาม อาจจะผิดบ้าง โก๊ะบ้าง แต่เราก็จะฝึกแล้วสึดท้ายเราก็จะชำนาญ

ขอบคุณสำหรับวันนี้ ขอบคุณทุกคน ขอบคุณทุกอย่าง แล้วก็ขอบคุณตัวเราเองที่อดทน และผ่านมาได้นะ

เรื่องเล่าของวันนี้ เมื่อปีทีี่แล้ว
ขอบคุณนะที่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี :)
SHARE

Comments