เชื่อแล้วว่ายิ่งโต ก็ยิ่งชินชา
วันนี้เป็นวันลงทะเบียนเรียนครั้งสุดท้ายของชีวิตมหาวิทยาลัย แอบตกใจอยู่เหมือนกันที่เหลือวิชาให้ลงได้แค่วิชาเดียว คือ “ฝึกงาน”

ก็ได้แต่คิดในใจว่านี่เราเดินมาไกลขนาดนี้แล้วเหรอเนี้ย เกือบสุดท้ายแล้วจริงๆนะ เอาจริงก็ไม่เคยลองจินตนาการตัวเองตอนใส่ชุดครุยในวันเรียนจบหรอกนะ แต่พอลงเบียนเรียนเสร็จแล้วมาเห็นตารางเรียน มันโล่งแล้วแก มันไม่บอกห้องเรียน ไม่บอกชื่ออาจารย์ที่สอนแล้ว มันมีแต่ช่องโล่งๆกับความคิดของเราแค่ว่า เรากำลังจะโตแล้วนะ ไม่รู้สิ พอใกล้ถึงวันฝึกงานมากขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกว่ามันมีหน้าที่และความรับผิดชอบอีกเยอะแยะเลยนะที่ต้องทำ แล้วไหนจะชีวิตหลังฝึกงานอีกอะ นี่มันชีวิตจริงเราเลยนะเว้ย  ใครๆก็กลัวอนาคตแหละ ใจหายเนอะ บรรยากาศในห้องเรียน มาม่ามนุษย์ ไส้กรอกร้านป้าพิศ เฉาก๊วยนมสดซุ้มนิติ ทางเดินบาร์ใหม่ที่เดินผ่านอยู่ทุกวัน อดคิดถึงไม่ได้จริงๆ 

พูดถึงยิ่งโต ก็ยิ่งชินชา
เราว่ามันจริงนะ จากที่เมื่อก่อนเราเคยตื่นเต้นกับการลงทะเบียนเรียน ตื่นเต้นกับการประเมินอาจารย์ เพราะถ้าไม่ประเมินจะดูเกรดไม่ได้ เราเลยกระตือรือร้นกับมันมากๆ แต่พอมาปีท้ายๆ เราเริ่มลืมเวลาลงทะเบียน ต้องมาลงตอนกลางคืนแทน เริ่มขี้เกลียดประเมินอาจารย์ในรอบแรก จนเขาปิดให้ประเมิน แล้วเปิดให้ประเมินรอบสองใหม่ เหมือนเรารู้ว่ายังไงเรายังมีโอกาสอีก เราเลยไม่ใส่ใจ จนเป็นความชินชา เราว่าพฤติกรรมนี้มันไม่ดีเลย แม้กับตัวเองและคนรอบข้าง มันเหมือนเราไม่ใส่ตัวเองและคนอื่น มองข้ามความรู้สึก ความสำคัญของหลายๆอย่างไป ยิ่งโต ยิ่งชินชาจริงๆด้วยแหะ

ชีวิตมหาวิทยาลัยมันร้ายมาก ทั้งด้วยเรื่องเกรด เรื่องเพื่อน เรื่องความกดดัน ใครมันจะไปรู้ว่าคนร่าเริงอย่างเราต้องร้องไห้เพราะเรื่องเรียนอยู่แทบทุกเทอม นั้นแหละ ถึงเราจะโดนทำร้ายจิตใจมามากแค่ไหน แต่เราก็ดีใจนะที่เราผ่านเรื่องแย่ๆเหล่านั้นมาได้ เราว่ามันไม่ได้มีแต่เรื่องแย่ๆหรอก อย่างน้อยเราก็มีความสุขที่ได้ไปเรียนวิชาเราชอบ ได้ไปกินโกโก้ ได้ไปเจออะไรบ้าๆบอๆ เรามีความสุขจริงๆนะแก



...... นิสิตฝึกงาน สาขาจิตวิทยาพัฒนาการ



SHARE

Comments