For me, in this past
       ในวัยเด็ก ฉันเป็นเด็กดื้อเงียบ และซนมาก จำได้ว่า วิ่งไล่แตะเพื่อนผู้ชายเป็นประจำ แต่พอเข้าสู่เป็นวัยรุ่นจากเด็กหญิงแสนซนและพูดมาก กลับเป็นคนเงียบ และอาจดูเรียบร้อยในสายตาคนอื่น จากที่เคยสนิทเพื่อนทุกคนในห้อง เมื่อเปลี่ยนสถานที่เรียนชั้นม.ปลาย ความรู้สึกแปลกๆ ก็เริ่มขึ้น.... 

      ความเงียบเป็นสิ่งที่ฉันมักแสดงออกกับคนแปลกหน้า ฉันเริ่มหาพื้นที่ปลอดภัยให้กับตัวเอง (comfort zone) ไม่ค่อยเข้าสังคม อยู่กับตัวเอง โดยเฉพาะโลกของฉันที่มีหนังสือหรือนิยายเป็นเพื่อน ทำให้บางครั้งเกิดข้อเสียจากการที่ไม่รู้จะปฏิบัติตนกับคนอื่นๆอย่างไรดี และทุกครั้งมักจะเกรงใจกับคนอื่นเสมอ ใครมีอะไรให้ช่วยเหลือ ก็ทำตามคนอื่น จนบางครั้งอาจจะเกินกำลังของตัวเอง....

        คงเป็นเพราะเมื่อเจอปัญหาและเรื่องรางต่างๆที่ทำให้ตนเองบาดเจ็บภายในจิตใจ ฉันก็เริ่มรับรู้ และเข้าใจว่า "ไม่มีสิ่งใด ไม่เปลี่ยนแปลง" ทุกคนต่่างต้องเจอความสุขและทุกข์ที่มีในใจ ... วันที่มีความสุข มักจะลืมไปว่าความสุขนั้นไม่ยั่งยืน อยากให้มีความสุขตลอดไปเหมืืือนในนิยาย 

      And right now, I'm trying to go öut side of my black böx.... :) 
SHARE
Written in this book
ณ. วันหนึ่ง

Comments