นางลอย
เธอให้ลูกกวาดจำนวนเอกพจน์สีเขียวใส่ในมือของเขา
เขาไม่ทราบว่าเธอต้องการที่จะสื่อถึงอะไร
เธอพูดพึมพำเป็นประโยคที่ไม่สามารถจะจับใจความได้
ก่อนที่เธอจะนำพาลูกกวาดสีเขียวบนอุ้งมือของเขา เข้าในปากของเขาเสียเอง
เขากลืนมันลงคอ หลังจากนั้นสรรพสิ่งที่อยู่รอบข้างเขาก็แปรเปลี่ยน
เท้าของเขาไม่ได้อยู่บนพื้นอีกต่อไปแล้ว
ณ ตอนนี้เท้าของเขากำลังลอย

ลอย...


คงไม่ใช่แค่เท้าของเขาที่กำลังลอยอยู่
แต่รวมไปถึงร่างกายของเขาเช่นกันที่กำลังลอย
เขากำลังลอยอยู่
ณ ที่ที่ไม่สามารถระบุได้
เขาไม่รู้ เธอไม่รู้ สถานที่นิรนาม
หรือจะเป็นห้วงมิติอื่น
ห้วงมิติที่มีเพียงเขาและเธอ


ใจของทั้งสองขยับเข้าชิดกันมากขึ้นทุกช่วงขณะ
ทั้งเธอและเขากำลังลอย
ลอย ไร้ซึ่งจุดหมายปลายทาง
เขาประหลาดใจกับความรู้สึกของตัวเอง
ความรู้สึกอันแปลกพิลึกกรูกันเข้าไปในต่อมรับความรู้สึกของเขา
ความรู้สึกที่ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดคำอ่านได้
หรือเธอกำลังเล่นกับความรู้สึกของเขาอยู่กันแน่
เหมือนกับที่เขาเคยเล่นกับความรู้สึกของเธอ


ไม่ทุกข์ ไม่สุข แต่หดหู่


เขากำลังลอยกับอารมณ์เหล่านั้น
ลอย อย่างไร้ซึ่งจุดหมายปลายทาง



เชิดคลิน



SHARE
Written in this book
เรื่องสั้น
Writer
cherdklyn
lerner
ผูกพันกับความหมองเศร้าและความเหงาหงอย ชอบสีเบจ

Comments