นักสร้างหัวใจ
   กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ.หมู่บ้านแห่งหนึ่งกลางหุบเขาใหญ่ ทุกคนที่นี่ต่างพากันซึมเศร้ามาหลายอาทิตย์แล้ว นั่นเป็นเพราะเจ้าหญิงผู้ปกครองหมู่บ้านถูกโจรร้ายเข้ามาขโมยหัวใจหนีหายไป
 “ข้าทนไม่ไหวแล้วนะ เมื่อไหร่เราจะหาหัวใจท่านพี่เจอสักที”

   เจ้าหญิงองค์รองผู้เป็นน้องกระวนกระวายมากขึ้นทุกวัน เธอยืนโวยวายทหารคนสนิทผู้พึ่งรายงานผลจากการออกค้นหาคนร้าย

“ช้าก่อนท่าน ข้าได้ยินมาว่ามีชายผู้หนึ่งอาจช่วยเราได้”
“ใครกัน”
“ได้ยินมาว่าปลายหุบเขาแห่งนี้มีบ้านของชายนิรนามผู้หนึ่ง ร่ำลือกันว่าเขาสามารถสร้างหัวใจขึ้นมาได้ ข้าคิดว่าเราควรไปลองขอความช่วยเหลือจากเขา”

   เจ้าหญิงทั้งสองมองหน้ากันอย่างครุ่นคิด การสร้างหัวใจขึ้นใหม่เป็นสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำได้ แน่นอนพวกเธอไม่เชื่อจนกว่าจะได้เห็นกับตาตัวเอง

“งั้นเจ้าพาข้าไป”

   เจ้าหญิงลุกขึ้นออกคำสั่งอย่างมุ่งมั่น

“พี่แน่ใจเหรอ”
“ข้าไม่เชื่ออะไรทั้งสิ้น จนกว่าจะเห็นกับตา แถมได้ลองดูก็ยังดีเสียกว่านั่งอยู่เฉยๆแบบนี้”

   แม้จะเป็นห่วงอยู่บ้างแต่ก็เห็นด้วยกับพี่สาว เวลาไม่นานพวกเขาจึงเตรียมตัวออกเดินทาง

“ข้าไปไม่นานเดี๋ยวคงกลับ ฝากเจ้าดูแลคนที่นี่ก่อนนะ”
“ดูแลตัวเองนะเจ้าหญิง”

   ผู้เป็นน้องเข้ากอดพี่สาวพร้อมโบกมือลาตามหลังไป ระยะทางลงไปยังหุบเขาไม่ค่อยไกลมากนักหากนับเป็นเวลาก็ประมาณครึ่งวันถึงจะได้   ไม่นานรถม้ามาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็กๆซึ่งถูกรายล้อมไปด้วยต้นผลไม้หลากลหายชนิด เธอสังเกตเห็นชายวัยกลางคนหนวดยาวรุงรังกำลังยืนรดน้ำให้แปลงผักของเขาที่หน้าบ้านอย่างสบายใจ

“ที่นี่น่ะเหรอ”
“ใช่แล้วเพคะ ให้ข้าไปเรียกตัวมาหาท่านไหม”
“ไม่ต้องพวกเจ้ารอนี่แหละ ข้าจะเดินเข้าไปหาเอง”

   แม้ทหารเริ่มมีสีหน้ากังวลอยู่บ้างกลัวเจ้าหญิงจะได้รับอันตรายแต่ก็ยอมทำตามคำสั่งโดยดี และพร้อมเข้าช่วยเหลือเธอเสมอหากมีสถานการณ์ไม่ดี

“ขอโทษนะท่านคือชายนิรนามใช่ไหม”

   ชายวัยกลางคนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมาเห็นหญิงสาวในเครื่องแบบหรูหรา และสังเกตเห็นขบวนทหารยืนมองตาไม่กระพริบมาที่เขา

“มีธุระอะไรหรือ”

   เขาถามด้วยความสงสัยคิดแปลกใจทำไมคนในพระราชวังมาทำอะไรไกลถึงที่นี่

“ข้าได้ยินมาว่าท่านสามารถสร้างหัวใจขึ้นมาได้”

   เขานิ่งเงียบครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยหัวเราะออกมาสุดเสียง

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใครๆก็สร้างหัวใจตัวเองได้นี่ท่าน ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจอันใดเลย”

   คำพูดของเขาทำให้แววตาเธอมีความหวังขึ้นมา แม้จะไม่เห็นกับตาแต่ท่าทางสบายใจของเขาทำให้เรื่องนี้ดูเป็นเรื่องที่สามารถเกิดขึ้นได้จริง

“งั้นเจ้าสร้างหัวใจให้ข้าได้ไหม”

   เขานิ่งเงียบลงทันที พรางจ้องมองเธอกลับมา

“เรื่องนั้นคงเป็นไปไม่ได้หรอก หัวใจนั้นมันเป็นของท่าน ท่านต้องสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง ไม่มีใครยุ่งเกี่ยวกับหัวใจท่านได้ได้นอกจากตัวเจ้าของหัวใจจะนำมันไปมอบให้ผู้อื่นเอง”
“...”

   เธอทั้งผิดหวังและสับสนไม่เข้าใจความหมายที่เขาพูดออกมา

“เจ้าหญิง ท่านรู้จักหัวใจตัวเองดีแค่ไหนหรือ”

   เขาถามเธอกลับมา เจ้าหญิงนิ่งครุ่นคิดไปพักใหญ่ เธอเติบโตมาในวังใช้ชีวิตเรียนรู้ทุกๆอย่างตามที่พระราชาต้องการ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเป็นเจ้าหญิง เธอไม่เคยสังเกตหัวใจตัวเองเลย ไม่เคยถามหรือพูดคุยใดๆกับหัวใจ จนวันหนึ่ง หัวใจของเธอถูกขโมยไป

“ข้าไม่เคยคิดว่าการรู้จักหัวใจตนเองเป็นเรื่องสำคัญ จนกระทั่งวันหนึ่งใครบางคนขโมยมันไป ข้าถึงพึ่งเข้าใจและมาขอให้ท่านช่วยนี่ไง”

“ฮ่า ฮ่า ข้าเองคงช่วยอะไรท่านไม่ได้นอกจากจะให้คำแนะนำเท่านั้น ความจริงแล้วหัวใจของท่านไม่ได้ถูกขโมยไปหรอก”

“หมายความว่าอย่างไร!”

   เจ้าหญิงถามด้วยน้ำเสียงตกใจ แววตาแห่งความหวังเบิกกว้างอีกครั้ง

“มันแค่เปลี่ยนไปเท่านั้นเอง หากจะเปรียบให้เข้าใจง่ายๆนั้น หัวใจของท่านก็เหมือนเหล่าต้นไม้พวกนี้ มันเพียงแค่ขาดการรดน้ำเอาใจใส่”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น สิ่งใดที่ช่วยหัวใจข้าได้”

   ครั้งนี้เป็นชายนิรนามยืนครุ่นคิดแทน เขาเผอิญสังเกตเห็นว่าเริ่มมีชาวบ้านมายืนดูพวกเขาคุยกันเยอะขึ้น นัยน์ตาของทุกคนเต็มไปด้วยความหวัง

“งั้นเอาอย่างนี้ ข้าจะมอบผลไม้ที่ข้าปลูกไว้ให้สองคันรถม้า ท่านจงนำไปแจกให้ชาวบ้านทุกๆคน และต้องให้ด้วยมือท่านเองเท่านั้นนะ”

   แน่นอนคำพูดของเขายิ่งชวนให้เจ้าหญิงสับสนเข้าไปใหญ่ เธอแทบจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดออกมาเลย

“ก็ได้ ข้าจะทำอย่างที่เจ้าแนะนำ”

   เธอตัดสินใจทำตาม แม้ไม่รู้ว่าจะได้หัวใจตนเองกลับคือมาไหมแต่อย่างน้อยสิ่งนี้ก็เป็นการช่วยเหลือชาวบ้านในการปกครองของเธอให้กินอิ่มนอนหลับไปในตัว

   ไม่นานรถม้าสอคันก็ออกเดินหน้าไปพร้อมเจ้าหญิงผู้นำขบวนและชาวบ้านจำนวนหนึ่งเดินตามเธอกลับเข้าหมู่บ้าน เมื่อถึงหน้าทางเข้าเจ้าหญิงตัดสินใจลงจากรถม้าแล้วเดินนำผักผลไม้แจกจ่ายให้ชาวบ้านแต่ละคนด้วยมือตัวเอง

“ขอบพระทัยเพคะ”
“เจ้าหญิงท่านอย่าพึ่งหมดหวังนะเพคะ”
“เราอยู่ข้างๆท่านเสมอนะ”
“ท่านช่างงดงามนัก”
“เราเป็นห่วงท่านนะคะ”
“ขอบคุณมากๆเพคะ”
   และอีกมากมาย คำกล่าวขอบคุณ รอยยิ้มจากชาวบ้านทุกๆคนส่งต่อมายังเจ้าหญิงผู้ปกครองที่แห่งนี้ ทำให้เธอเผยยิ้มกว้างมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ปวดแก้มเสียแล้ว

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

   เสียงเต้นบางอย่างดังก้องในหูของเธอพร้อมความรู้สึกแปลกใหม่ตรงหัวใจ เธอก้มมองหัวใจตัวเองแล้วพบว่ามันกำลังพองโตเต้นรัวไม่หยุด พร้อมความรู้สึกอย่างหนึ่งซึ่งเธอไม่คุ้นเคยกับมันเลยแต่นั่นเป็นสาเหตุจากรอยยิ้มของเธอ

“ท่านพี่กลับมาแล้วหรือ ท่านได้หัวใจมาแล้วใช่ไหม”

เจ้าหญิงองค์รองวิ่งมาต้อนรับเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพี่ได้หัวใจกลับมาแล้ว”

“เพราะสีหน้าท่านดูมีความสุข”

 วินาทีนั้นเจ้าหญิงได้คำตอบแล้วทุกๆอย่าง เธอเข้าใจคำพูดทั้งหมดของชายนิรนามแล้ว

‘ความสุขนี่เองคือน้ำที่มารดหัวใจให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และความสุขของข้าก็คือทุกๆคนที่นี่’ 
   เธอคิดก่อนจะหันกลับไปมองทุกๆคนที่ซึ่งยืนยิ้มแย้มกลับมาให้เธอ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้ทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำเลย เธอจึงไม่เคยรู้จักกับความสุขนี้
 
“เช่นนี้ก็แสดงว่าชายนิรนามผู้นั้นสามารถสร้างหัวใจได้จริงน่ะสิ”
ผู้เป็นน้องพูดด้วยท่าทางตื่นเต้นกับเรื่องใหม่ที่เธอพึ่งรู้

“ไม่ใช่หรอก เขาไม่ได้เป็นผู้วิเศษนักสร้างหัวใจอะไรเลย เขาเป็นเพียงแค่ชายคนหนึ่งผู้ซึ่งทุ่มเทตัวเองเพื่อเข้าใจความรู้สึกของคนอื่น และไม่มีใครสร้างหัวใจให้ใครได้นอกจากตัวเจ้าขอหัวใจเอง ส่วนคนที่ช่วยสร้างหัวใจให้พี่คือ ทุกๆในคนที่นี้”
 
สิ้นคำพูดของเธอทุกๆต่างส่งเสียงดีใจพร้อมจัดงานเฉลิมฉลองกันเป็นการใหญ่




SHARE
Writer
Petcharat
Writer
เขียนทุกๆอย่าง ทุกๆความรู้สึก

Comments