ความทรงจำที่ 48
ความทรงจำที่ 48

.

.

.

note : บางครั้งความทรงจำก็โหดร้ายนะคะ 
  




'ไว้ครั้งหน้าไปด้วยกันอีกนะ ผมชอบเวลาที่มีคุณอยู่ด้วย' เขาเอ่ย ก่อนที่เราจะลาจากกัน และนั่นคือเดทแรกและเดทสุดท้ายของฉัน..


สวัสดีความทรงจำที่ 48


ตัวฉันในวันนี้ยังติดอยู่กับความทรงจำเดิมๆ เรื่องนี้มันเริ่มเมื่อ 5 ปีก่อน ตอนนั้นฉันทำงานอยู่ในร้านหนังสือเล็กๆแถบละแวกบ้าน ฉันเจอเขาทุกวัน เขาเป็นลูกค้าประจำที่ร้าน





"สวัสดีครับ หนังสือบ้านและสวนเล่มล่าสุดมารึยังครับ" นี่คือคำทักทายแรกจากเขา ครั้งแรกที่เราได้คุยกันจริงจังเริ่มจากที่เขาขอไลน์ฉัน "จะเอาไว้ถามเรื่องหนังสือบ้านและสวนน่ะครับ" เขาตอบแบบไม่มีท่าทีเอียงอาย หลังจากนั้นเขาก็ทักมาในทุกเช้าและบอกฝันดีในทุกคืน


เราเจอกันแทบทุกวัน คุยกันผ่านแอพลิเคชั่นที่เรียกว่าไลน์ เราไปเที่ยวด้วยกันหลายที่ แรกเริ่มความสัมพันธ์ของเราสองเป็นไปอย่าง เพื่อนที่รู้ใจ เราคุยกันแทบทุกเรื่องตั้งแต่เรื่องรักครั้งเก่าของเขาจนถึงเรื่องร้านข้าวเปิดใหม่หน้าปากซอย เราทั้งคู่ต่างมีเรื่อวราวมาแชร์กันในแต่ละวัน นัดกินข้าวกันบ้างตามสะดวก เป็นแบบนี้มาเกือบ 1 ปีก่อนที่เขาจะขอฉันออกเดท ฉันตอบตกลงในทันที หมายมั่นว่าคงได้เลื่อนระดับความสัมพันธ์เร็วๆนี้ เขาให้ฉันเลือกสถานที่ ฉันไม่ชอบความวุ่นวายเท่าไหร่ ฉันเลยเลือกสวนสาธารณะใกล้บ้าน เรานัดเจอกันบ่ายวันหนึ่งในฤดูหนาว ท้องฟ้าปลอดโปร่ง แสงแดดร้อนแต่ไม่ทำให้บรรยากาศดีๆหายไป ฉันมารอเขาที่หน้าสวนด้วยชุดเดรสสีฟ้าตัวโปรด รอไม่นานนักเขาก็มา


ให้ตายสิ! วันนี้เขาดูดีชะมัด


เขาพกเสื่อผืนเล็กมาด้วย ส่วนฉันก็พกตะกร้าที่ใส่ขนมและน้ำชาอย่างเต็มเปี่ยม เขาพาฉันไปนั่งหลบแดดที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ บทสนทนาระหว่างเราเป็นไปอย่างเรียบง่ายเหมือนเคย แต่ครั้งนี้เขาก็เริ่มสารภาพความในใจออกมาว่าชอบฉัน เลยไปร้านที่ฉันทำงานอยู่บ่อยๆ จดๆจ้องๆไม่กล้าเข้ามาคุยเพราะเห็นฉันขมักเขม้นในการจัดหนังสือ หรือบางทีที่ฉันแอบอู้อ่าหนังสือก็ดูเป็นภาพจริงจังสำหรับเขา จนสุดท้ายเขาก็รวบรวมความกล้าเข้ามาถามฉันจนได้ ฉันหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะบอกเขาไปว่าเพราะแบบนี้ละมั้งถึงไม่ค่อยมีลูกค้ากล้าเข้ามาถามอะไรเท่าไหร่ และฉันก็ได้บอกเขาถึงความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขา ฉันหลงรักในตัวตนของเขา บางสิ่งที่เขาไม่อาจมองเห็นได้ มีเพียงฉันที่มองเห็น ฉันหลงรักทุกมุขตลกของเขา ทัศนคติของเขา เสียงหัวเราะของเขา ทุกอย่างที่เป็นเขามันเติมเต็มฉัน เมื่อพูดไปอย่างนั้นเขาก็จ้องมองฉันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาก่อนที่จะโน้มตัวเข้ามาหาฉัน มือใหญ่ประคองใบหน้าของฉันอย่างระวัง ก่อนที่จะมอบจุมพิตแผ่วเบาบนริมฝีปากของฉัน ให้ตายสิ! แบบนี้ที่เรียกว่าจูบสินะ ฉันเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอ่อนละมุนนั่นจนถอนตัวไม่ขึ้น ไม่นานนักเขาก็ค่อยๆผละออกอย่างอ้อยอิ่ง ฉันได้แต่ก้มหน้างุดด้วยความเขิน เขาช้อนคางฉันขึ้นแล้วบอกกับฉะนว่า "ผมไม่เสียใจที่ขอคุณออกเดทนะ ผมดีใจที่คุณตอบตกลง จูบนี้แทนคำขอบคุณจากผม" จากนั้นเขาก็ชวนฉันคุยเพื่อผ่อนคลาย จนกระทั่งก่อนกลับเขาพูดกับฉันว่า "ไว้ครั้งหน้าไปด้วยกันอีกนะ ผมชอบเวลาที่มีคุณอยู่ด้วย" และเขาก็ไปส่งฉันที่บ้าน เราจูบลากันอย่างอ้อยอิ่งก่อนที่เขาจะกลับ เราทั้งคู่ขยับความสัมพันธ์ขึ้นมาอีกขั้นที่เรียกว่าเป็นคนรู้ใจกัน 

หลังจากนั้นสามเดือนให้หลัง ฉันสังเกตว่าเขาเริ่มเปลี่ยนไป ไม่ค่อยมาหาฉัน ไม่ค่อยนัดกินข้าว หรือแม้แต่บางครั้งก็ไม่ตอบไลน์ฉันจนข้ามวัน เขามักจะอ้างว่างานยุ่งเสมอ จนวันนี้ฉันตัดสินใจไปหาเขาที่ห้องของเขา ฉันเคาะประตูอยู่สองสามครั้งและประตูก็ถูกเปิดขึ้น สาวน้อยน่ารักในชุดนอนผ้าซาตินเปิดประตูพร้อมกล่าวทักทาย "สวัสดีค่ะ มาหาใครหรอคะ" ฉันตอบไปว่ามาหาเขา เธอยิ้มหวานแล้วเชิญฉันเข้ามานั่งรอในห้องก่อนเพราะเขาอาบน้ำอยู่ ฉันนั่งลงบนโซฟาสีเทาที่ฉันเป็นคนเลือกให้เขา ฉันมองไปรอบๆก็สะดุดตากับรูปถ่ายของเขากับสาวน้อยคนนี้ในชุดแต่งงาน เธอถือแก้วน้ำเย็นเฉียบมาวางตรงหน้าฉันก่อนบอกให้ฉันทำตัวตามสบาย และเจ้าหล่อนก็เดินไปเคาะประตูห้องน้ำก่อนจะพูดกับเขาที่อยู่ในห้องน้ำว่า "คุณคะ เพื่อนมาหาแน่ะค่ะ" "ใครเหรอ" เขาสวนกลับ "เอ่อ คุณชื่ออะไรนะคะ" เธอหันมาถามฉัน "ลลินค่ะ ฉันชื่อลลิน" ฉันตอบ "เพื่อนของคุณที่ชื่อลลินน่ะค่ะ" เขาที่อาบน้ำอยู่ถึงกับทำของหลุดมือหลังจากได้ยินชื่อของฉัน เกิดเสียงดังกึกไปทั่วห้องน้ำ "เดี๋ยวผมรีบออกไป" เขาตอบเสียงเข้ม


ไม่นานนักเขาก็ออกมาพบฉันก่อนที่จะพาฉันเดินออกมาคุยตรงทางหนีไฟ "ผมขอโทษ" เขาพูดเสียงแผ่ว "ผมกับณภัทรแต่งงานกันได้ 2 เดือนแล้วโดยที่ไม่ได้บอกคุณ" ฉันเผลอกำมือแน่น "ณภัทรท้องได้ 3 เดือนแล้ว ผมต้องรับผิดชอบ---" ไม่ทันฟังเขาพูดจบ ฉันตบหน้าเขาอย่างแรง ความรู้สึกมันปนเปกันไปหมด ฉันไม่ได้ฟูมฟายในทันทีและไม่รั้งรอให้เขาพูดอีก "ไม่เป็นไร แต่เรา..อย่าติดต่อกันอีกเลย" ฉันพูดก่อนที่จะเดินออกมา ไม่มีประโยชน์ที่จะทวงสิทธิ์อะไร ฉันจะเป็นฝ่ายไปเอง


เรื่องมันก็ผ่านมาราว 5 ปีแล้ว แต่ฉันยังจำได้ทุกความเจ็บปวดในวันนั้น ไม่มีทางลืมผู้ชายที่เป็นรักแรกและจูบแรกได้ลง ฉันยอมรับว่าฉันคิดถึงเขาเสมอ แต่หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีกเลย และฉันก็ยังจมจ่อมอยู่กับความทุกข์เมื่อ 5 ปีก่อนทุกครั้งที่นึกถึง
.
.
.
จบ

(แนะนำให้ฟังเพลงวังวนของAnything Elseค่ะ อยากให้ฟังเพราะว่าเพลงเพราะ :x)
SHARE
Writer
beforesunset
reader
มีไว้อ่านเรื่องของคนอื่น

Comments

MoonHill
2 months ago
เราว่าเพลง Dead to me ของ Melanie Martinez ตามรูปก็เข้ากับเรื่องนะคะ :)

ปล. เพลงวังวนเพราะดีค่ะ
Reply
beforesunset
2 months ago
ไว้จะลองฟังดูนะคะ ขอบคุณมากค่า