เกลียดกลางคืนในวันที่ฝนพรำ
ผมเหลือบดูนาฬิกาบนฝาผนังภายในห้องนอนของผม

23:45 น.

จากความเหนื่อยล้าที่ผมเผชิญมาทั้งวัน บวกกับอากาศชื้นหลังฝนตก บรรยากาศแบบนี้ชวนให้หลับใหลเป็นที่สุด ผมคงต้องหลับตานอนแล้วล่ะ

ผมเอี้ยวตัวไปปิดไฟที่หัวเตียง
ทันใดนั้นหน้าจอมือถือก็แสดงข้อความขึ้นมา... 

"ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม" 
ผมนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่จะตอบเธอกลับไป


"อืม ได้สิ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน" 
"ฉันอยู่ข้างล่างคอนโดฯคุณ" 
"โอเค ผมจะรีบลงไป" 

ผมรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ

ผมคว้ากุญแจห้อง แล้วรีบตรงดิ่งไปที่ลิฟท์ ห้องของผมอยู่ชั้นที่ 18 กว่าจะถึงชั้น G มันก็มีเวลาพอสมควรที่สมองของผมจะคิดไปต่างๆนาๆ

"หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องนี้นะ"
ผมคิดในใจ

แค่อึดใจเดียว ลิฟท์ก็พาตัวผมมาถึงชั้นล่างสุด

ภาพที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้า คือหญิงสาวในชุดบาสเก็ตบอลสีส้ม กับกางเกงยีนส์ขาสั้นสีขาว เธอมัดผมแบบหลวมๆ ผมของเธอยุ่งเหยิง สภาพเธอตอนนี้ดูขัดกับลุคที่เซ็กซี่ของเธอเหลือเกิน

"ไปนั่งที่ส่วนหย่อมข้างตึกไหม" 
ผมเอ่ยปากชวน เธอตอบรับด้วยการพยักหน้า


"คุณมาหาผมถึงที่นี่ มีเรื่องเร่งด่วนอะไรให้ผมช่วยหรือ​เปล่า" 
เธอไม่ตอบ แต่กลับหยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจุด

"คุณเป็นอะไร ปกติคุณไม่สูบหนิ" 
"เขากลับมาหาฉันแล้ว..."

ใช่ มันค​ือเรื่องที่ผมคิดระหว่างรอลิฟท์ คำภาวนาของผมไม่สำเร็จ

"มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมรู้คุณไม่เคยลืมเขาได้เลย คุณควรจะดีใจมากกว่าการมานั่งคิดมากแบบนี้นะ" 
"แต่ฉันก็รักคุณเหมือนกัน" 
"ไม่หรอก ผมแค่ทำหน้าที่แทนเขา ก่อนที่เขาจะกลับมาหาคุณก็เท่านั้น" 
"ฉันควรทำยังไงดี คุณช่วยพาฉันออกไปจากตรงนี้หน่อยเถอะ"
"ถ้าผมเลือกได้ ผมคงขอให้คุณอยู่กับผมตรงนี้ไปนานๆ แต่ผมก็ไม่มีสิทธิ์ขอร้องอะไรได้หรอก คุณคงตอบตัวเองได้ดีที่สุด ว่าสุดท้ายแล้ว สิ่งที่คุณต้องการจริงๆคืออะไร"

แล้วความเงียบสงัดยามเที่ยงคืนก็ทำหน้าที่ของมันอย่างรู้งาน ผมคว้าตัวเธอเข้ามากอด เรานั่งกันอยู่อย่างนั้นสักพัก โดยที่ปล่อยให้ความคิดมันแล่นไปตามธรรมชาติของมัน

เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม... 

"ฉันได้คำตอบแล้ว"
"ผมรู้อยู่แล้วล่ะ คุณกลับบ้านเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว"
"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะ ฉันรู้สึกตัวเองโชคดีที่ได้เจอคนแบบคุณ ฉันจะไม่มีวันลืมคุณเลยค่ะ" 
"ผมก็เช่นกัน โชคดีนะ" 


ผมกลับมาถึงห้อง ทิ้งตัวลงนอนโดยที่ไม่เปิดไฟเลยสักดวง ปล่อยให้ความมืดกับความเงียบเล่นงานผม

"นี่คือสิ่งที่เราต้องการไม่ใช่หรอวะ เราพร่ำบอกเธอเสมอว่าสักวันเขาต้องกลับมาหาเธอ เพราะไม่มีใครรักเขาได้เท่าเธออีกแล้ว เราควรจะดีใจสิที่จะได้เห็นเธอกลับมามีความสุขเหมือนแต่ก่อน"

ทำไมผมกลับไม่รู้สึกยินดีไปกับเธอเลย ก้าวสุดท้ายก่อนเธอขึ้นรถไป ทำไมผมต้องคิดว่าเธอจะถอยรถกลับมา ทำไมผมต้องคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอจะลงจากรถแล้ววิ่งมากอดผมไว้ แล้วกระซิบข้างหูผมว่าเธอจะไม่มีวันกลับไปหาเขา

ทุกๆความสับสนเวียนวนอยู่ในหัวผม ผมหาทางออกให้กับชีวิตเธอได้ แต่ตอนนี้คนที่หาทางออกไม่ได้กลับกลายเป็นตัวผมเอง

เธอจะรู้บ้างไหม นับตั้งแต่วินาทีที่เธอจากผมไป เธอได้ทิ้งความทรงจำอะไรไว้บ้าง
"ผมรักคุณจริงๆ"
ผมได้แต่พูดกับตัวเอง เพราะต่อให้ผมตะโกนสุดเสียง ตอนนี้เธอก็คงไม่อยากได้ยินมันอีกแล้ว... 
SHARE
Writer
Pinoc
Happiness Maker
ณ ขณะนั้น

Comments

supernambee
2 months ago
✌🏻
Reply
Pinoc
2 months ago
ต้องผ่านมันไปให้ได้เนอะ
supernambee
2 months ago
นั้นดิ เราว่าเดี๋ยวก็ดีขึ้นแหละ มั้ง5555555
คงต้องใช้เวลาหน่อย สู้ๆแก
Redmoon
2 months ago
กอดดดด
Reply
Pinoc
2 months ago
กอดๆๆ
Redmoon
2 months ago
ลองฟังเพลงของวง plastic plastic สิสบายใจดีนะะะ
Pinoc
2 months ago
ขอบคุณนะ