เกลียดกลางคืนในวันที่ฝนพรำ
ผมเหลือบดูนาฬิกาบนฝาผนังภายในห้องนอนของผม

23:45 น.

จากความเหนื่อยล้าที่ผมเผชิญมาทั้งวัน บวกกับอากาศชื้นหลังฝนตก บรรยากาศแบบนี้ชวนให้หลับใหลเป็นที่สุด ผมคงต้องหลับตานอนแล้วล่ะ

ผมเอี้ยวตัวไปปิดไฟที่หัวเตียง
ทันใดนั้นหน้าจอมือถือก็แสดงข้อความขึ้นมา... 

"ออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม" 
ผมนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนที่จะตอบเธอกลับไป


"อืม ได้สิ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน" 
"ฉันอยู่ข้างล่างคอนโดฯคุณ" 
"โอเค ผมจะรีบลงไป" 

ผมรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ

ผมคว้ากุญแจห้อง แล้วรีบตรงดิ่งไปที่ลิฟท์ ห้องของผมอยู่ชั้นที่ 18 กว่าจะถึงชั้น G มันก็มีเวลาพอสมควรที่สมองของผมจะคิดไปต่างๆนาๆ

"หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องนี้นะ"
ผมคิดในใจ

แค่อึดใจเดียว ลิฟท์ก็พาตัวผมมาถึงชั้นล่างสุด

ภาพที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้า คือหญิงสาวในชุดบาสเก็ตบอลสีส้ม กับกางเกงยีนส์ขาสั้นสีขาว เธอมัดผมแบบหลวมๆ ผมของเธอยุ่งเหยิง สภาพเธอตอนนี้ดูขัดกับลุคที่เซ็กซี่ของเธอเหลือเกิน

"ไปนั่งที่ส่วนหย่อมข้างตึกไหม" 
ผมเอ่ยปากชวน เธอตอบรับด้วยการพยักหน้า


"คุณมาหาผมถึงที่นี่ มีเรื่องเร่งด่วนอะไรให้ผมช่วยหรือ​เปล่า" 
เธอไม่ตอบ แต่กลับหยิบซองบุหรี่ออกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจุด

"คุณเป็นอะไร ปกติคุณไม่สูบหนิ" 
"เขากลับมาหาฉันแล้ว..."

ใช่ มันค​ือเรื่องที่ผมคิดระหว่างรอลิฟท์ คำภาวนาของผมไม่สำเร็จ

"มันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมรู้คุณไม่เคยลืมเขาได้เลย คุณควรจะดีใจมากกว่าการมานั่งคิดมากแบบนี้นะ" 
"แต่ฉันก็รักคุณเหมือนกัน" 
"ไม่หรอก ผมแค่ทำหน้าที่แทนเขา ก่อนที่เขาจะกลับมาหาคุณก็เท่านั้น" 
"ฉันควรทำยังไงดี คุณช่วยพาฉันออกไปจากตรงนี้หน่อยเถอะ"
"ถ้าผมเลือกได้ ผมคงขอให้คุณอยู่กับผมตรงนี้ไปนานๆ แต่ผมก็ไม่มีสิทธิ์ขอร้องอะไรได้หรอก คุณคงตอบตัวเองได้ดีที่สุด ว่าสุดท้ายแล้ว สิ่งที่คุณต้องการจริงๆคืออะไร"

แล้วความเงียบสงัดยามเที่ยงคืนก็ทำหน้าที่ของมันอย่างรู้งาน ผมคว้าตัวเธอเข้ามากอด เรานั่งกันอยู่อย่างนั้นสักพัก โดยที่ปล่อยให้ความคิดมันแล่นไปตามธรรมชาติของมัน

เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม... 

"ฉันได้คำตอบแล้ว"
"ผมรู้อยู่แล้วล่ะ คุณกลับบ้านเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว"
"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะ ฉันรู้สึกตัวเองโชคดีที่ได้เจอคนแบบคุณ ฉันจะไม่มีวันลืมคุณเลยค่ะ" 
"ผมก็เช่นกัน โชคดีนะ" 


ผมกลับมาถึงห้อง ทิ้งตัวลงนอนโดยที่ไม่เปิดไฟเลยสักดวง ปล่อยให้ความมืดกับความเงียบเล่นงานผม

"นี่คือสิ่งที่เราต้องการไม่ใช่หรอวะ เราพร่ำบอกเธอเสมอว่าสักวันเขาต้องกลับมาหาเธอ เพราะไม่มีใครรักเขาได้เท่าเธออีกแล้ว เราควรจะดีใจสิที่จะได้เห็นเธอกลับมามีความสุขเหมือนแต่ก่อน"

ทำไมผมกลับไม่รู้สึกยินดีไปกับเธอเลย ก้าวสุดท้ายก่อนเธอขึ้นรถไป ทำไมผมต้องคิดว่าเธอจะถอยรถกลับมา ทำไมผมต้องคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอจะลงจากรถแล้ววิ่งมากอดผมไว้ แล้วกระซิบข้างหูผมว่าเธอจะไม่มีวันกลับไปหาเขา

ทุกๆความสับสนเวียนวนอยู่ในหัวผม ผมหาทางออกให้กับชีวิตเธอได้ แต่ตอนนี้คนที่หาทางออกไม่ได้กลับกลายเป็นตัวผมเอง

เธอจะรู้บ้างไหม นับตั้งแต่วินาทีที่เธอจากผมไป เธอได้ทิ้งความทรงจำอะไรไว้บ้าง
"ผมรักคุณจริงๆ"
ผมได้แต่พูดกับตัวเอง เพราะต่อให้ผมตะโกนสุดเสียง ตอนนี้เธอก็คงไม่อยากได้ยินมันอีกแล้ว... 
SHARE
Writer
Pinoc
Happiness Maker
ณ ขณะนั้น

Comments

supernambee
1 year ago
✌🏻
Reply
Pinoc
12 months ago
ต้องผ่านมันไปให้ได้เนอะ
supernambee
12 months ago
นั้นดิ เราว่าเดี๋ยวก็ดีขึ้นแหละ มั้ง5555555
คงต้องใช้เวลาหน่อย สู้ๆแก
Redmoon
12 months ago
กอดดดด
Reply
Pinoc
12 months ago
กอดๆๆ
Redmoon
12 months ago
ลองฟังเพลงของวง plastic plastic สิสบายใจดีนะะะ
Pinoc
12 months ago
ขอบคุณนะ