Q&A
แด่ตัวฉันเองและทุกคนที่กำลังรู้สึกแบบเดียวกัน

" เธอเป็นอะไร "

เรากำลังเจ็บปวด

" จากอะไรล่ะ "

จากการต้องเติบโต

" อืมห์ แล้วตอนนี้รู้สึกยังไงอยู่ล่ะ "

ความรู้สึกของการต้องเติบโตน่ะเหรอ อืมห์ คงคล้ายกับเจ้าหญิงเงือกน้อยที่ดื่มยาพิษเพื่อให้มีขาล่ะมั้ง เพียงแต่เราไม่ได้ทำเพื่อเจ้าชายเท่านั้น

เราทำเพื่อตัวเอง ทำเพื่อตัวเองเท่านั้น

" ไม่หรอก เราไม่ได้ทำเพื่อตัวเองเพียงอย่างเดียวหรอก ลองนึกดูให้ดีสิ ว่ากำลังทำเพื่ออะไรอยู่บ้าง "



เพื่อคนรอบข้างล่ะมั้ง เคยอ่านเจอมาในการ์ตูนเล่มหนึ่ง ตัวละครในการ์ตูนเล่มนั้นพูดว่า ' ตัวเธอไม่ใช่ของๆ เธอคนเดียวหรอกนะ ในโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ตนเองจะได้ครอบครองแต่ผู้เดียว ทุกคนล้วนเกี่ยวพันกับใครคนอื่นและครอบครองอะไรบางอย่างร่วมกัน ดังนั้นคนเราจึงไม่อาจเป็นอิสระได้และเพราะอย่างนั้นจึงเป็นสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน ความอาดูร ทั้งยังเป็นที่รักและหวงแหนอย่างไรล่ะ ' 

" เป็นหนังสือที่ดีนะ มันทำให้เธอเปลี่ยนแปลงไปนิดหน่อยเลยใช่ไหมล่ะ "

ก็คงจะอย่างนั้น

" ก็ดีแล้วนี่ "

แต่ถึงแบบนั้นก็ยังงอแงไม่เลิก

" อืมห์ "

ยังร้องไห้อยู่แบบนั้น

" อืมห์ "

หากนำน้ำตาที่เคยไหลมารวมกันอาจจะได้สักทะเลสาบหนึ่ง

" เธอมันทะเลต่างหาก ไม่ใช่ทะเลน้ำตื้นซะด้วยซ้ำ "

อาฮะ ก็รู้อยู่หรอก

" ก็เท่ดีไม่ใช่หรือ "

ก็คงจะอย่างนั้น อย่างที่ใครๆ ว่า

" เธอไม่ได้เป็นเพียงเพราะมีคนพูดว่าเธอเป็นหรอกนะ "

อันนั้นก็รู้อยู่แล้วล่ะ เราเป็นเพราะ 'เราเป็น' ต่างหาก

" อืมห์ เพราะแบบนั้นไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ไม่มีความหมายอะไรสำคัญหรอก "

อืมห์ ไม่สำคัญหรอก ยกเว้นเป็นการติเพื่อก่อ อะไรแบบนั้นมันดี

"ใช่ อะไรแบบนั้นมันดี"

แต่ว่านะ

" อะไรล่ะ "

ทั้งๆ ที่เรารู้ว่าเราต้องเติบโต
ทั้งๆ ที่เรารู้ว่าเราต้องเจ็บปวด
ทำไมเรายังคงรู้สึกเจ็บปวดอยู่ล่ะ

" ก็เพราะว่าการรับรู้ล่วงหน้าก็เป็นแค่การเตรียมใจไงล่ะ
เพราะมันไม่อาจช่วยให้ความเจ็บปวดที่ต้องได้รับนั้นลดน้อยลง
เราแค่มีโอกาสเตรียมตัว เตรียมตัวที่จะพบกับความเจ็บปวด "

อืมห์

" รู้อยู่แล้วแท้ๆ "

อืมห์ ก็รู้อยู่แล้วนั่นแหละ

" ทั้งที่เธอเป็นเจ้าของประโยคที่ว่า 'นายไม่มีทางได้รู้ว่าคนคนหนึ่งกำลังรู้สึกยังไงอยู่ นายไม่มีทางได้เห็นอะไรก็ตามที่อยู่หลังกำแพงนั่น' แท้ๆ "

อืมห์

" ทั้งๆ ที่นั่นหมายถึงตัวเองแท้ๆ "

ก็มันช่วยไม่ได้นี่

" อะไรกันล่ะที่ช่วยไม่ได้ "

ทุกอย่าง

" ขยายความให้มากกว่านี้ "

ช่วยไม่ได้ที่ต้องอยู่หลังกำแพงนี่
ช่วยไม่ได้ที่ถึงเวลาต้องเติบโต
ช่วงไม่ได้ที่ยังต้องร้องไห้อยู่แบบนี้
ช่วยไม่ได้ที่ยังต้องรู้สึกเจ็บปวดอยู่เสมอ
ช่วยไม่ได้ที่ไม่มีใครที่ไหนช่วยได้นอกจากตัวเอง
มันช่วยไม่ได้ทั้งนั้น 

" ก็ถ้าเธอว่าแบบนั้น "

อืมห์ ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะเราต้องการให้มันเป็นแบบนั้น

" ก็หวังว่ามันจะเป็นไปอย่างที่เธอหวัง "

เราหวังให้มันผ่านไปด้วยดี

" แล้วมันจะผ่านไปด้วยดี "

ก็ถ้าเธอว่าแบบนั้น

" อืมห์ ทำใจให้สบายเถอะ "

เพราะเดี๋ยวมันก็จะผ่านไปสินะ

" อืมห์ เพราะ 'เดี๋ยวมันก็จะผ่านไป' ไงล่ะ "

เป็นคำพูดที่ดีนะ

" อืมห์ เป็นคำพูดที่ดีเลยล่ะ "

วันนี้เรามองดูน้องชาย
แล้วเราก็มองดูตัวเอง
หลังจากนั้นก็คิด แล้วก็คิดอีก
ความสดใสแบบนี้ การพูดอะไรที่ไร้สาระออกมาได้หน้าตาเฉย
ถูกดุ ถูกบ่นด้วยน้ำเสียงจริงจังแค่ไหนก็ยังหัวเราะออกมาได้
นี่สินะพลังงานอันเหลือเฟือของเด็ก นี่เองสินะ

ช่างน่าอิจฉา
แต่เรานึก แล้วก็นึกย้อนไป
เราเองก็เคยเป็นแบบนั้นเช่นกัน
คนทุกคนบนโลกนี้ก็อาจจะเคยเป็นแบบนั้นเช่นกัน
อาจจะมีบางคนที่ไม่เคยแม้แต่มีโอกาสทำอะไรแบบนั้น
แต่มันก็แล้วแต่โชคชะตาของแต่ละคนจะนำพาไปล่ะมั้ง

ตอนเด็ก เราเคยมีความสุขกับสิ่งเล็กน้อยแสนเรียบง่ายขนาดไหน
ตอนโต ทำไมความสุขที่เคยมีถึงซับซ้อนขึ้นหรือเพียงเพราะเราทำให้มันซับซ้อนขึ้น

เราเยียวยาตัวเองด้วยวิธีของคนคนหนึ่ง การคิดถึงข้อดีของวันนี้ให้ออกสักสามข้อ
แต่วันนี้ มันยากเหลือเกินที่จะรู้สึกแบบนั้นได้

" ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องยากเสมอเมื่อเราสับสน แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอรวบรวมสติได้ครบถ้วน
ซึ่งนั่นอาจต้องอาศัยระยะเวลาร่วมด้วย บอกไม่ได้หรอกนะว่าระยะเวลาตายตัวคือเท่าไหร่ แต่เมื่อถึงตอนนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางด้วยตัวของมันเอง "

นั่นสินะ

" อืมห์ นั่นล่ะ ทำใจให้สบายไว้ หายใจเข้าลึกๆ "

อืมห์

" เพราะเวลากำลังหมุนขยับไปอย่างช้าๆ ไม่ว่าเธอจะต้องการให้มันเป็นแบบนั้นหรือไม่ก็ตาม "

อืมห์

" เราไม่อาจเป็นเหมือนเราเมื่อวันก่อนได้อีกแล้ว เราไม่อาจเป็นเด็กไร้สาระอย่างเมื่อวันวานได้อีกแล้ว "

รู้หรอกน่ะ แต่ว่านะ

" แต่อะไรล่ะ "

แต่ตอนนั้นมีความสุขจริงๆ นั่นล่ะนะ

"อดีตน่ะนะ มองย้อนกลับไปเมื่อไหร่ก็มีความสุขเล็กๆ ซ่อนอยู่ทั้งนั้นนั่นล่ะ "

แม้จะเป็นเรื่องที่เลวร้ายที่สุดก็ตาม

" อืมห์ อย่างน้อยมันก็มีบทเรียนที่ทำให้เราเติบโตขึ้น "

อา รู้สึกยังกับยายแก่ทึนทึกทั้งที่เพิ่งจะอายุยี่สิบสองแท้ๆ

" ก็เพราะเธอมันเป็นทะเลน่ะสิ "

อืมห์ ก็คงจะอย่างนั้น
SHARE
Written in this book
Dear, Diary
Me Myself & I
Writer
ibearinmind
ทะเล
Everything around myself.

Comments

minna
6 months ago
เราตอนอายุยี่สิบสองก็เป็นแบบนี้ เหมือนอ่านเรื่องของตัวเองอยู่เลย
Reply
ibearinmind
6 months ago
หลังจากนี้ความรู้สึกของอายุยี่สิบสองก็จะหายไปใช่ไหมคะ เรากลัวที่สุดก็คือการที่มันจะไม่หายไปสักทีนี่ล่ะ
Lynlynn
6 months ago
เราอายุ23 เหมือนอ่านความรู้สึกตัวเองตอนนี้เลยค่ะ เราถามกับตัวเองด้วยคำถามแบบนี้บ่อยมาก ;-;
minna
6 months ago
ตอนนี้เรา 23 เหมือนกันค่ะ ความรู้สึกแบบนี้ยังอยู่ครบ.... มันคงเป็นช่วงเวลาของมันจริงๆ ทำอะไรไม่ได้เลย Reply