ยืนบนเส้นกลาง


วันนี้


ตอนที่ตะวันยังไม่ยอมเผยตัว

เป็นวันที่เรา
ยืนเหยียบอยู่บนเส้นกลาง
ลืมตามาเราคิดถึงเธอ
ใจมันเพ้ออยากสนทนา
มันนานแล้วไม่ได้เจอหน้า
ไม่พูดจาตั้งแต่จากกัน

เราห่างไกลคนละเวลา
เราตื่นเช้ามาแต่เธอพลบค่ำ
เรากลัวรบกวนสิ่งที่เธอทำ
แต่ใจก็ย้ำเพราะคิดถึงเธอ


ตอนยืนเหยียบเส้นกลาง....เราเลือกเธอ








วันนี้


ตอนที่ตะวันหลบอยู่หลังเงาเมฆ


เป็นวันที่เรา

ยืนเหยียบอยู่บนเส้นกลางเสียงริงโทนดังขึ้นมาในช่วงที่อากาศอบอ้าว นอกกระจกรถเต็มไปด้วยฝุ่นควันจากท่อไอเสียรถยนต์


นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ยินเสียงเรียกเข้า ลืมไปแล้วด้วยซ้ำไปว่าตั้งเป็นเสียงอะไรอยู่


“สวัสดีค่ะ คุณ.." 


เรียกสัมภาษณ์งานเป็นเรื่องน่าดีใจกับเด็กจบใหม่เสมอ
แต่ตอนนี้เราเกิดคำถามกับตัวเองมากมาย

ไม่อยากอยู่บ้านเหรอ?
อยากไปทำงานที่กรุงเทพจริงเหรอ?

คนเราต้องกินต้องใช้ แต่เราเริ่มไม่แน่ใจว่าการตัดสินใจนี้จะนำพาอะไรไปจากเรา เพื่อแลกกับสิ่งที่ได้มา

“ครับ...ได้ครับ”

เราตอบตกลงไปอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้เรายังนอนนิ่งคิดไม่ตกอยู่บนฟูก 
ว่าหลังจากเราผ่านตรงนี้ไปแล้ว
เราจะทำอะไร?


เราจะเลือกความสุขที่ได้ทำงานที่ฝัน 
แลกกับไม่มีเวลาที่ให้ตัวเองและครอบครัว 

หรือเลือกหางานที่ไม่ได้ควาดหวังไว้ 
เพื่อแลกกับการมีเวลา 
และความสุขที่บ้าน

เรายังเหยียบอยู่บนเส้นกลาง










SHARE

Comments