บังเอิ้ญ...บังเอิญ
เขียนเมื่อ 6 เมษายน 2012 เวลา 13:22 น.

เมื่อวาน(5/4/2555/) ครบกำหนดที่ต้องไปบริจาคเลือด พี่ที่ทำงานก็บอกนะว่าเดี๋ยวนี้เค้าออนไลน์ บริจาคที่ลำพูนก็ได้ แต่ผมก็ยังนั่งรถไปบริจาคที่สภากาชาด จังหวัดเชียงใหม่ อาจจะเป็นด้วยเพราะชอบบรรยากาศร่มรื่นของสถานที่มั๊ง



จำได้ว่าสภากาชาดจังหวัดเชียงใหม่เข้าตรองซอยที่ปากทางเป็นร้านโจ๊กสมเพชร ตอนออกมาก็วางแผนไว้ว่าจะไปลงรถที่ท่ารถช้างเผือก แล้วต่อรถแดงไปที่กาชาด บริจาคเลือดเสร็จก็กะจะเดินไปวัดพระสิงห์ ไปซื้ออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์มาเพิ่มนิดหน่อย



นั่งรถสีม่วงๆ สายลำพูนเชียงใหม่ ระหว่างทางก็สังเกตเห็นร้านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หลายร้าน กะว่าถ้าหาร้านหน้าวัดพระสิงห์ไม่เจอ ก็จะไปตรงนี้หล่ะ สักพักรถก็วิ่งผ่านหน้าร้านโจ๊กสมเพชร อ่าวๆๆๆ มันผ่านด้วย งั้นลงเลย ประหยัดค่ารถไป 20 บาท



เดินเข้าไปในซอยจนเริ่มท้อ หรือว่าตรูจำซอยผิดวะ บอกตรงๆว่าเรื่องเส้นทางผมโง่มากๆ จำไม่ค่อยจะได้เท่าไหร่ แต่ก็ยังเดินตรงต่อไปเรื่อยๆ เฮ้อ....เจอจนได้ ก็เข้าไปบริจาคเลือด ถามพยาบาลว่าไปวัดพระสิงห์ทางไหนครับ เค้าก็บอกว่าออกไปเจอไฟแดง แล้วเลี้ยวซ้าย เจอไฟแดงอีกที ก็เลี้ยวซ้าย ผ่านหน้าอนุเสาวรีย์สามกษัตริย์ แล้วก็เลี้ยวขวา(ถ้าผมจำไม่ผิดนะ) ระหว่างบริจคเลือดก็นอนฟังเพลงไป เล่นเกมในไอพอดไปพลางๆ พยาบาลก็บอกให้บีบมือด้วย เลือดจะได้ไหล ทำไมวันนี้พยาบาลโหดจัง สงสัยเพราะตอนเที่ยงพอดี พอเลือดเต็มถุง พยาบาลคนที่บอกทางผมไว้ก็มาเอาเข็มออกให้ ปวดแขนมาก สงสัยเพราะเค้ารัดต้นแขนไว้แน่นเกินไป ตอนพยาบาลจัดการกับถุงเลือด ผมก็ถามย้ำเส้นทางอีกครั้ง เพื่อทวนความจำ



หน้าสภากาชาดเลี้ยวซ้าย เจอไฟแดงเลี้ยวซ้าย อ่าๆ ชัวร์ๆ เจอไฟแดงอีกจุดแล้ว เป๊ะเลย ตามที่คุณพยาบาลบอกไว้เลย เลี้ยวซ้ายแน่ๆ เดินต่อๆ อ่าว ออกคูเมือง มันส่วนในของเชียงใหม่วะเนี่ย ผมก็เดินเลียบคูเมืองต่อไป เพราะคิดว่าไม่ไกลคงเจอร้านโจ๊กสมเพชร แต่ก็ไม่เจอ เลยขอพึ่งพาโชคชะตา บวกกับวิชาเดินทางไกล เลาะลัดเข้าซอยที่คิดว่าน่าจะทะลุออกได้ ก็ย่นระยะทางลงไปเยอะ ระหว่างเดินก็คิดได้ว่า ร้านโจ๊กน่าจะอยู่ใกล้กับประตูช้างเผือกแน่ๆ เพราะตอนนั้นรถชิดขวาเตรียมกลับรถ พาลนึกได้อีกเรื่องคือ นักเรียนเคยบอกว่ามีร้านอุปกรณ์อยู่อีกร้านแถวๆ ประตูช้างเผือก ด้วยความเหนื่อย และเพลีย เลยตัดสินใจว่าจะไปร้านนี้แทน



ร้านนี้เป็นร้านที่มีอุปกรณ์ครบจริงๆ เดินทางมาซื้อก็สะดวก เจ้าของร้านก็อัธยาศัยดี โชคดีจริงๆที่หลงทาง หาวัดพระสิงห์ไม่เจอ โชคดีที่รู้สึกเพลียจนไม่อยากเดินไปไหนไกล โชคดีที่คอยสังเกตว่ารถวิ่งผ่านสถานที่ไหนบ้าง โชคดีที่นึกคำพูดนักเรียนออก



นี่เป็นตัวอย่างนึงของความโชคดีจากความผิดพลาด ถ้าผมมัวนั่งเซ็งกับการที่หลงทาง มัวจมอยู่กับความผิดพลาดที่เดินไม่ถูกทาง ผมคงนั่งอยู่ เดินกลับ หาทางไปวัดพระสิงห์ไม่เจอ



บางครั้งเราก็กังวล กลัว ไม่รู้ว่าถ้าเราไปในที่ที่เราไม่รู้จัก ไม่เคยไป มันจะดี หรือเลวร้ายยังไง ความกลัวสารพัดจะประดังเข้ามา แต่เราไม่เคยคิดเลยว่าถ้าเรามัวนั่งคิด นั่งตัดสินใจว่าจะเดินย้อนหลังกลับไปดีมั้ย ตรงนั้นเราเสียเวลาไปหนึ่งรอบ แล้วถ้าเราเดินย้อนกลับไป เราหลงทางอีกหล่ะ มันก็จะเสียเวลาอีกรอบ ในเมื่อเราไปไม่ถูก เราก็ลองไปร้านอื่น ไปที่อื่น มันอาจจะดีกว่า หรือแย่กว่าก็ได้ ไม่มีใครรู้ แต่สุดท้ายมันจะดำเนินไปในแบบที่มันควรเป็น



ถ้าเรามัวมานั่งขบคิดในสิ่งที่เราทำพลาดไปแล้วมากจนเกินไปนัก นั่นแสดงว่าเราได้สูญเสียเวลาในการรับสิ่งดีๆ ไปคิดแต่สิ่งแย่ๆแล้ว จำไว้ว่าโลกนี้ยังสวยงามเสมอ แต่เราเลือกมองโลกผ่านเลนส์แปลกๆที่เรียกว่าประสบการณ์ หรืออะไรก็ตาม ทำให้เราไม่ยอมมองโลกให้สวยแบบที่โลกเป็น

SHARE
Written in this book
สรรพมนุษย์
มนุษย์ในมุมมองชีวิตของข้าพเจ้า
Writer
May_Be_Need
homo sapiens
Was a teacher. Was a technician. Was an engineer. Now be myself.

Comments