จักรวาลแห่งความ(ไม่)เอาไหน..?
คนไม่เอาไหนผม : - เวลาเช้าของผมคือบ่ายสอง - ผมทานอาหารแค่วันละมื้อ บางวันก็แทบไม่ทานอะไรเลย - ถ้ามีคำถามใดๆถึงการกินของผม ก็จะมีแค่คำตอบที่ว่า ผมทานเรียบร้อยแล้วครับ - ผมนอนมากกว่าปกติ ทั้งๆที่ไม่ได้ออกแรงอะไร - หนึ่งวันของผมนั้นแสนสั้นแต่หนึ่งคืนช่างยาวนาน - ผมจมอยู่ในโลกแห่งจินตนาการ เกมส์ เพลง หนัง และข้อมูลมากมายที่ไม่อาจจะเอามาใช้ได้ในชีวิตจริง - ผมไม่เคยทำงาน ไม่มีประสบการณ์ และยังไม่คิดที่จะจับงานอะไร แต่มีข้ออ้างเสมอคือผมยังเรียนต่ออยู่   - ความคิดผมไหลไปแบบฟุ้งซ่าน แต่ร่างกายมิได้ไหวตาม หากจะเคลื่อนไปก็คงแค่ออกไปเดินไกลๆเพื่อให้ความคิดไหลต่อไปเท่านั้น - ภายนอกผมสดใสแต่ข้างในกำลังจะตายลง - ผมมีไฟเป็นพักๆแต่ไม่เคยอยู่ได้ยาวนานจนให้ผมทำอะไรได้เป็นชิ้นเป็นอัน - ผมโทษตัวผมเอง - ผมโทษจักรวาลในตัวผมอยู่ลึกๆ - ผมพร้อมจะตายอยู่เสมอเพราะรู้สึกว่าชีวิตช่างไร้สิ่งที่มีความหมาย - แค่ไม่เคยคิดสั้น แค่ไม่เคยเลือกทางลัดนั้น และยังคงไม่คิดจะเลือก - ผมคนไม่เอาไหน..

คนอื่น : - เธอเป็นคนที่เก่งมากๆคนหนึ่งที่ฉันเคยรู้จัก - เธอจะไปได้ไกลกว่าคนอื่น - เธอมีศักยภาพมากนะ แต่เธอแค่ไม่รู้ - เธอแค่ยังไม่รู้ว่าเธอชอบอะไร - เธอแค่ต้องใช้เวลามากกว่าคนอื่นในการค้นหาตัวเอง - จริงๆแล้วเธอรอบจัดนะ แต่เธอไม่ยอมเอาออกมาใช้ - เธอวาดรูปเก่งเธอต้องเอาไปใช้หาเงินได้แน่นอนเลย - เธอเป็นคนพูดเก่ง เขียนเก่ง ฉันเห็นเเววเธอตั้งแต่เด็กๆแล้ว - เธอเป็นเหมือนแรงบันดาลใจให้หลายๆคน - เธอ...เธอ...เธอ

ผม : - ช่างเป็นยาที่หอมหวาน - ช่างเป็นเสียงลมที่เสนาะหู - แต่ไม่มีความจริงอยู่เลย - ทุกคนแค่ให้กำลังใจ - ทุกคนไม่กล้าพูดความจริง - ทุกคนรักษาน้ำใจ - ทุกคนแค่อยากให้ผมรู้สึกดี - เขาไม่เข้าใจ - ทุกคนไม่รู้ - ผมขอบคุณทุกคน - ผมแก้ต่าง - ผมจะพยายาม.. - แต่เมื่อกลับมาอยู่คนเดียว - ผมคนไม่เอาไหนอีกครั้ง...

มันคงจะเป็นแบบนี้ บทที่ผมเล่นอยู่ในมหรสพชีวิตที่น่าเบื่อในตอนนี้ บทของชายคนหนึ่งที่มองหาความหมายของชีวิต มองหามัน แต่ไม่เคยพบ ไม่เคยมี และไม่รู้ว่าจะมีมาให้ผมไหม มีแค่คำถามที่ว่าอะไรทำให้ผมยังอยู่ต่อมาได้ขนาดนี้ ผมยังคงหาคำตอบนั้น เพราะคำตอบนั้นอาจจะช่วยผมได้ก็ได้ ทุกคนรอบๆผม พากัน สรรเสริญชมชื่นยื่นคำเชยยกยอผมเป็นเหมือนคนที่พิเศษคนหนึ่ง แม้ในใจจะขอบคุณ แต่ก็มิอาจเติมเต็มหรือทำให้ไฟที่กำลังมอดนี้สว่างแสงหรือร้อนแรงขึ้นมาได้ ผมยังไม่เจอใครเลยที่จะพูดความจริงกับผม มันคงเป็นธรรมชาติของคนที่แคร์เรา เค้าจะพูดอะไรแย่ๆกับเราได้อย่างไร ใครจะมาพูดว่า "แกมันคนไม่เอาไหน" "แกมันดีแต่พูด แต่ทำไม่เคยสำเร็จ" "แกมันคนล้มเหลว" "แกน่าจะหัดปรับปรุงตัวบ้าง" ใครกันจะมาพูดแบบนั้น ถ้าเค้าไม่อยากทำร้ายจิตใจกัน แต่ผมต้องการคนแบบนั้น ใครสักคนเข้ามากระชากคอเสื้อ ขกเข้าให้ที่แก้มซ้าย แล้วตะโกนใส่หน้าผมว่า "ตื่นเว้ยยยยยย!!" แล้วผลักผมให้ล่มลงไปไปนอนจมอยู่ในกองปลักโคลนที่เท้าผมจมอยู่แล้วก่อนหน้านั้น แล้วยืนมองดูผม ก่อนจะยื่นมือมาให้ผมจับและดึงผมขึ้นไปด้วยแรงที่คนๆนั่นมี ก่อนจะผลักผมไปข้างหน้าทันที และตะโกนบอกให้ผมไป ไป อย่า หันกลับมา อย่ากลับมา ไป..ไปให้ไกลๆเลย..

นี่คือภาพที่ผมต้องการ นี่คือสิ่งที่ผมรอให้มันเกิดขึ้น แต่เมื่อผมตื่นขึ้น เท้าผมยังคงจมอยู่ในนั้น ผมสามารถยกเท้าทั้งสองข้างออกมาได้ ผมแข็งแกร่งพอ แค่แสร้งเป็นอ่อนแอ ผมปฏิเสธตัวเอง ผมไม่ยอมรับสิ่งที่ผมจะเป็น อาจจะเป็น เเละเป็นได้ ผมกลัวเกินไป นั่นแหละที่ทำให้ผมไม่เอาไหน ผมเป็นคนที่รู้ตัวอยู่เสมอ รู้สึกตัวได้ก่อนใคร รู้สึกได้ไว แต่กลัวที่จะโดดเดี่ยว กลัวที่จะก้าวไป กลัวที่จะเป็นคนแรกที่ไปถึงที่ตรงนั้นแล้วไม่มีใครรออยู่ หรือไม่ทีใครตามมาเลย ผมจึงเลือกอยู่กับที่ รอใครสักคนที่จะไปด้วยกัน ทั้งที่รู้ดีว่า ทุกคนมีเส้นทางทีู่กขีดไว้แล้ว ยางเส้นแค่มาพาดผ่านเราชั่วคราว บางเส้นแค่ขนานไปกับเรา เส้นโยงในของชีวิต ไม่ทีที่มาบรรจบอย่างแท้จริง เพราะท้ายที่สุดความตายก็จะมาพรากจากกันอยู่ดี..

แล้วผมรออะไร..?
ผมรอใคร..?

อาจจะมีใครสักคนข้างนอกสังคมที่ผมอยู่ในตอนนี้ ที่กำลังเป็นเหมือนผม คนที่ขุดหลุมให้ตัวเองตกลงไป คนที่ผมคงช่วยเขาไม่ได้ เขาก็จะช่วยผมเองไม่ได้เช่นกัน เพราะหลุมเราเป็นหลุมเดียวกัน และเป็นหลุมที่เราออกมาได้ แต่ไม่ยอมออกมา ต่อให้ช่วยกันขึ้นมาได้แล้ว ก็คงจะกระโดดกลับลงไปอยู่ดี แต่ผมแค่อยากรับรู้ว่ายังมีคนเหมือนผม และเราพยายาม..

บันทึกคนไม่เอาไหน 
ไม่ลงวันที่
ไม่ลงนาม

แต่จนกว่าจะพบกันใหม่..

บ๊ายบาย





SHARE
Writer
JoeyNineteen90
Astronaut
จักรวาลแห่งความ(ไม่)ลับ

Comments

PutMeBehindTruth
2 years ago
ผมก็เชื่อนะว่ามีหลายคนคิดแบบนี้เหมือนกัน ผมเองก็คนหนึ่งที่คิด ชอบขุดหลุมฝังตัวเอง จริงๆจะขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ก็ชอบจะกระโดดลงไปอยู่ตลอด ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เคยจมกับความคิดนานมากๆเป็นเดือน ไม่อยากพูดคุย พบเจอใคร ทุกอย่างดูนิ่งงัน โลกเหมือนมีแค่ตัวผม จนทำเอารู้สึกว่าตัวเองป่วยเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า อยากจะไปหาหมอแทบบ้า 5555 แต่พักนี้ทุกอย่างดีขึ้นแล้วครับ ผมไม่ได้ทองโลกในทางบวกมากขึ้น แต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างแต่ก่อน ผมเป็นพวกมีปมแต่เด็กด้วย เลยทำให้คิดฆ่าตัวตายบ่อยๆ แต่ไม่ต้องห่วงครับ ผมชอบอ่านหนังสือปรัชญาชีวิต หรือพวกวรรณกรรมสร้างแรงบันดาลใจ ผมโอเค สำหรับคุณที่เผชิญสิ่งเดียงกัน ผมคงไม่บอกให้สู้ ๆ ผมเชื่อว่าทุกอย่างที่คุณทำมันที่สุดแล้ว 🙂
Reply
PutMeBehindTruth
2 years ago
ป.ล. พิมพ์ผิดหลายจุด ขออภัยด้วยครับ
ป.ล.2 ชอบบทความคุณหลายๆเรื่อง มีหลายมุมมองที่ตรงกับผม
PutMeBehindTruth
2 years ago
ป.ล. พิมพ์ผิดหลายจุด ขออภัยด้วยครับ
ป.ล.2 ชอบบทความคุณหลายๆเรื่อง มีหลายมุมมองที่ตรงกับผม
JoeyNineteen90
2 years ago
ขอบคุณมากๆเลยครับ ผมดีใจมากเลยนะตอนนี้ ผมมักจะหลงคิดไปว่าชีวิตนี้คงไม่มีใครคิดเหมือนเรา นั่นยิ่งทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งขึ้นไปอีก แต่มาได้อ่านสิ่งที่คุณเขียน ทำให้ผมรู้สึกได้เลยว่าคุณเข้าใจความรู้สึกนี้จริงๆ นี่เป็นบทความที่ผมเขียนเมื่อหลายเดือนก่อนแล้ว แต่ผมก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนออกไปจากตรงนี้เท่าไหร่ 55555 ผมยังคงมีความรู้สึกพวกนี้อยู่เสมอๆ และไม่คิดว่ามันจะหายไปเร็วๆนี้ แต่พอผมอ่านมาจนถึงจุดที่คุณเคยคิดจะฆ่าตัวตาย แม้คุณจะบอกว่าอย่าเป็นห่วง แต่ความคิดผมมันก็ไปแล้ว ขออย่าให้ทุกอย่างมันไปจบลงแบบนั้นเลยนะครับ มันอาจจะฟังดูนิยาย แต่ผมไม่อยากให้หนึ่งชีวิตที่ผมเพิ่งจะมีโอกาสรู้จักต้องหายไป ผมเองก็มีปมมากมาย และมันอาจจะไม่เท่ากับที่คุณต้องเผชิญมา แต่วันนี้ผมรู้จักคุณขึ้นมาแล้ว และผมสนใจเรื่องราวของคุณ ยังอยากรู้ว่าคุณมีความคิดอะไรเหมือนกับผมอีก และอาจจะมีความคิดแตกต่างกับผมแบบสุดโต่งไปเลยก็ได้ ขอแค่อย่าหายไปนะครับเพื่อนใหม่ :)
ปล. อาจจะบอกได้ว่า ผมไปแอบอ่านบทความของคุณมาแล้ว 5555