คนละผืนโลก
ยามเย็นฟ้าครามอร่าม ตะวันที่ริมขอบฟ้ากำลังโบกลาฝูงนกที่บินโฉบลำแม่น้ำ

เขา-ผู้ซึ่งกำลังเช็ดเลนส์กล้องด้วยผ้าเช็ดเลนส์อยู่กลางสะพานอยู่นั้น ผ้าผืนนั้นแทบไม่แตกต่างจากผ้าเช็ดเลนส์แว่นของฉันเลย ต่างกันเพียงแค่ผ้าของเขาเป็นสีเหลืองส่วนของฉันเป็นสีฟ้าอ่อน

หลังจากที่เขาเช็ดเลนส์กล้องเสร็จเขาก็กดลั่นชัตเตอร์ไปหนึ่งครั้งพร้อมกับเอารูปที่พึ่งถ่ายในกล้องนั่นมาให้ฉันดู มันเป็นภาพพระอาทิตย์สีเหลืองอ่อนที่กำลังจะตกจากฝากฟ้าบวกเข้ากับท้องฟ้าสีครามลดระดับต่ำลงมาก็มีตึกสูงรายล้อมส่วนตรงกลางเป็นแม่น้ำที่ผืนน้ำนั้นกำลังสะท้อนแสงตะวัน

ฉันยังไม่ทันจะเอ่ยปากติชมรูปนั่น เขาก็ดันปริปากเกริ่นขึ้นว่า "รู้มั้ยว่ารูปที่มีค่าที่สุดนะไม่จำเป็นต้องเป็นรูปที่สวยที่สุดหรอก บางทีมันก็ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนถ่ายหรือใครเป็นคนที่อยู่ในรูปถ่ายนั่นสะมากกว่า"

หลังจากเขาพูดจบฉันก็ไม่ได้ตอบอะไรแต่สิ่งใดไปได้แต่เอาประโยคนั้นมาครุ่นคิดเล่น ๆ ในหัวของฉัน แล้วฉันก็ตระหนักได้ถึงการมีอยู่ของเราทั้งสอง คำคิดคำอ่านของเขาราวกับลูกหลานของนักปรัชญาเอกในประวัติศาสตร์ มันราวกับว่าเราอยู่กันคนละโลก

เขาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงอันเลวร้าย ส่วนฉันอยู่ในโลกาที่กึ่งหลับกึ่งตื่น



เชิดคลิน
SHARE
Written in this book
เรื่องสั้น
Writer
cherdklyn
lerner
ผูกพันกับความหมองเศร้าและความเหงาหงอย ชอบสีเบจ

Comments