คืนวันศุกร์
ผมชอบคืนวันศุกร์ เพราะผมจะได้เจอเธอนานกว่าทุกๆวัน 

กลุ่มผมชอบนัดกันกินเหล้าทุกๆวันศุกร์ คล้ายๆปาร์ตี้นั่นแหละ ต้อนรับสู่วันเสาร์ด้วยการกินเหล้ากันถึงเช้า แต่วันนี้พิเศษ เธอมากินเหล้าด้วยทั้งๆที่ปกติเธอไม่กิน ใช่ เธอพึ่งอกหักมา และผมก็แอบรักเธอมาตั้งแต่อยู่มัธยม


เสียงเปิดประตูห้องดังเข้ามาเป็นระยะๆ เพื่อนคนอื่นๆต่างทยอยกันเข้ามาแล้วเริ่มปาร์ตี้กัน แก้วเหล้าหลายแก้วที่อยู่นพื้น บางแก้วก็อยู่บนโต๊ะ 
" มาแล้วๆ โทษทีนะ รถติดมากเลย " ผมหันหน้าไปมองผู้ที่มาใหม่อย่างค้างๆ เธอมาแล้วล่ะ เธอเดินมาใกล้ผมแล้วนั่งลงข้างๆ ยิ้มให้ผมเหมือนวันแรกที่พึ่งเจอกัน แววตาเศร้าๆกับดวงตาช้ำๆทำให้ผมรู้ ว่าก่อนที่เธอจะมาเธอก็ร้องไห้อยู่
" .... อ่ะ " ผมเอาแก้วเหล้ายัดมือเธอ แล้วเธอก็กินมัน กินมันจนหมดแก้ว ทั้งๆที่ในแก้วมันมีเยอะอยู่พอสมควร 
" เบาๆก็ได้มั้ง ... " 
" ดีละ แม่งจะได้ลืม " จากนั้นเธอก็หยิบแก้วในมือผมไปกินอีกรอบจนหมดเหมือนกัน ผมไม่ได้ตั้งใจจะมอมเธอนะ เธอเอาไปกินเอง เพื่อนพูดถึงเรื่องรวมต่างๆที่ผ่านมา ตอนมหาลัยบ้าง ที่ทำงานบ้าง เรื่องกำลังจะแต่งงาน เรื่องที่ยังโสด และเรื่องที่พึ่งอกหักมา

" แม่งทิ้งกูไปมีคนอื่น ทั้งๆที่กูแม่งซื่อสัตย์กับมันมาก "

ผมมองดูเธอเล่าเรื่องแฟนเก่าให้ฟัง และเป็นผู้ฟังที่ดีด้วยนะ เธอกำลังร้องไห้พร้อมกับพูดประโยคนี้ออกมานั่นแหละ เธอคงโชคดีแล้วมั้งที่ออกห่างจากผู้ชายแบบนั้นได้ ผมเป็นห่วงเธอ 


" กูไปนอนนะ ไม่ไหวแล้ว " ปริมาณแอลกอฮอร์ที่เธอกินเข้าไปมันเยอะพอสมควร และไม่มีใครเบรกเธอได้ทั้งนั้น เธอเอ่ยประโยคนี้ออกมา แล้วเดินไปที่ห้องนอนของเพื่อนอีกคน ที่ตอนนี้มันนอนกองอยู่ข้างๆผมแล้ว เอาจริงๆทุกคนก็เมาหลับกันไปแล้วนั่นแหละ เหลือผมกับเธอ 2 คน 

ผมยกเหล้าแก้วที่เหลืออยู่เข้าปากแล้วเดินตามเธอเข้าไปในห้อง ผมชื่นชมเธอนะ ที่เมาแล้วมีสติ ยังอุตส่าห์บอกได้ว่าไม่ไหวแล้วก็เดินมานอนพร้อมกับห่มผ้าหลับสบายแบบนี้ได้ น่าชวนไปกินเหล้าด้วยกันอีก ผมยิ้มบางๆแล้วเดินไปนั่งข้างๆเตียง พื้นเย็นๆ แอร์หนาวๆ และสติที่หลงเหลือประมาณ 55% ได้

เธอหลับไปแล้ว และผมกำลังมองเธออยู่ ครั้งแรกและอาจจะเป็นครั้งเดียวก็ได้ที่อาจจะได้มอง ผมต้องขอบคุณเขาคนนั้นมั้ย ที่ทิ้งเธอไป ผมจึงได้เจอเธอวันนี้ ถ้าไม่เลิกกัน ผมก็ไม่มีวันได้เจอแน่ๆ ผมลูบหัวเธอเบาๆแล้วยิ้มให้กับความเงียบงันในห้องนี้ ความว่างเปล่าทำให้ผมเศร้าอีกแล้ว และผมไม่รู้กับวิธีรับมือของมัน ความเศร้าใจที่มีเธอเป็นต้นเหตุกำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่มันหายไปนาน ผมกำลังยิ้ม แต่ยิ้มทั้งน้ำตา ความรู้สึกปะปนกันไปหมด คงถึงเวลาแล้วที่จะต้องไป หาที่ที่เหมาะกับตัวเองแล้วไปตรงนั้น ผมจัดการปิดไฟแล้วเดินออกจากห้องที่เธอนอนอยู่ โดยไม่หันหลังกลับไปดู หยิบกุณเเจรถแล้วเดินออกจากที่แห่งนี้ไปเงียบๆ

ถึงเวลาแล้วที่ผมต้องหนีมันอีกครั้ง ความรู้สึกนี้
SHARE
Written in this book
2021

Comments

minty
4 days ago
เศร้า
Reply