บทสนทนาในค่ำคืนหนึ่ง
เรานอนมองหน้ากัน.
 ในค่ำคืนที่แสนอึดอัด
มีเพียงเสียงในใจเท่านั้นที่ดังก้องจนเจ็บปวด

จะมีอะไรแย่ไปกว่า
การที่คนสองคน ใช้ชีวิตด้วยกัน
 โดยที่ไม่รู้ว่ามันคือความผูกพัน หรือความรัก

"คนเราอยู่ด้วยกันเพราะความสงสารไม่ได้หรอกนะ. ความรักกับความสงสารมันคนละส่วนกัน มันเอามาแทนกันไม่ได้หรอก"

ประโยคหนึ่งที่ฉันเอ่ยขึ้นมาในตอนที่รู้ว่าทุกอย่างที่เขาทำให้ เป็นเพราะความสงสาร
ฉันคงอ่อนแอให้เขาเห็น. เขาเลยไม่กล้าทิ้งฉันไป
มันแย่มาก ที่คิดว่าสิ่งดีดีที่เขาทำให้
"มันคือความรัก"

"เราอยู่ด้วยกันมานาน. ถ้าแยกกันตอนนี้ก็คงลำบาก"

"แต่ฉันอยากมีคนที่รักจริงๆ อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น"

"ผมแค่สับสนเอง ว่ามันคือความรักหรือความผูกพัน. แต่ไม่ได้อยากจะเลิกกัน"

"คุณไม่ได้รักฉัน เพราะคุณไม่เคยเห็นฉันสำคัญ หรือซึ้งในสิ่งที่ฉันทำให้ ถามจริงๆนะ. คุณจำวันเกิดฉันได้รึป่าว คุณเคยห่างกันแล้วคิดถึงฉันบ้างไหม. เคยเจอของที่ฉันชอบแล้วคิดอยากจะซื้อมาฝากบ้างรึป่าว ก็ไม่เคยไง. แล้วจะคิดว่าตัวเองรักฉันได้ยังไง"

"แล้วคุณจะอยู่ยังไง"

"ฉันอยู่ได้ มันต้องมีสักทาง"

เราจบบทสนทนากันเพียงเท่านี้. โดยที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป 
เราต่างมองหน้ากัน แล้วเห็นความเจ็บปวดของอีกฝ่าย
ระยะเวลาเกือบแปดปีที่คบกันมา มันไม่ได้ทำเราเข้าใจกันมากขึ้นเลย
ทั้งๆที่เราพยายามกันมาตลอด

เวลาในคืนนี้มันช่างยาวนาน เหมือนเป็นนิรันดร์
ทั้งคุณและฉันต่างก็นอนไม่หลับ
คืนนี้เราไม่ได้กอดกันเหมือนทุกคืนแล้ว

คุณอาจกับกำลังคิดถึงใครอีกคน คุณที่คุณอาจจะรักเขาจริงๆ. หรือคุณอาจกำลังคิด ว่าระหว่างเรามันควรจะเป็นอย่างไรต่อไปกันแน่

แต่ฉันกลับรู้สึกกลัวขึ้นมา
กลัวว่าจะเสียคุณไปอีกครั้ง
กังวลว่าตัวเองจะเดินต่อไปยังไง
แค่ไม่ได้อยู่ในอ้อมกอดของคุณเหมือนทุกวัน
ก็ทรมาน ใจแทบขาด

แล้วสุดท้าย ก็แพ้อย่างเคย
แพ้ให้กับความอ่อนแอของใจตัวเอง
 ฉันดึงคุณเข้ามากอด เพื่อหวังให้คุณรับฉันกลับไปในหัวใจอีกครั้ง
คุณกอดฉันไว้. โดยที่เราไม่ได้พูดอะไรกันอีก

แล้วทุกอย่างก็กลับสู่สภาพเดิม เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แต่ข้างในใจฉัน กลับบอบช้ำมากกว่าทุกครั้งที่เคยผ่านมา
นี่ฉันกำลังทำร้ายตัวเองอีกแล้วใช่มั้ย??











SHARE
Writer
16441MP
Just me!
มันไม่ใช่เรื่องเล่า แต่มันคือไดอารี่ที่จะบันทึกความรู้สึกของฉัน ที่ผ่านมา แล้วผ่านไป

Comments