HOME SWEET HOME
ผมเองก็ใช้ชีวิตและผ่านการเปลี่ยนแปลงต่างๆ จนอยู่ในจุดที่ใช้ชีวิตได้อย่างรู้สึกเป็นปกติมาได้ช่วงหนึ่งแล้ว ด้วยความที่สาขาที่ผมเรียนนั้นทำให้ผมตัดสินใจที่ไม่ค่อยได้กลับบ้านบ่อยนัก เพราะช่วงเวลามันคาบเกี่ยวกับงานที่ต้องทำ ทำให้ผมใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในกรุงเทพ



มีเวลาช่วงหนึ่งที่ผมได้กลับบ้าน เป็นช่วงที่ได้กลับนานพอสมควร เป็นช่วงเวลาที่ดี ตอนนั้นผมเองก็รู้สึกดีมาก



จนกระทั่งถึงวันเดินทาง ความโหยหาอดีตที่มีพุ่งทะลักเข้ามาเต็มเปี่ยม ผมนั่งนึกถึงเรื่องราวต่างๆสมัยยังอยู่ที่บ้าน และนึกไปว่าเมื่อกลับถึงจะไปที่ไหนบ้าง ไปหาใครบ้าง จะทำอะไรบ้าง....และในที่สุดผมก็เดินทางถึงที่นั่น



สภาพภายนอก บางอย่างยังคงเดิมคุ้นตา บางอย่างเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ที่มีการเสื่อมถอยหรือเปลี่ยนแปลงปรับปรุงไป สิ่งเหล่านั้นอาจก่อให้เกิดความเสียดายบ้าง แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่



ผมอยู่ที่บ้านไปช่วงเวลาหนึ่ง สิ่งผิดปกติก็เกิดขึ้น ไม่ได้เป็นสิ่งผิดปกติจากภายนอก แต่มีบางอย่างรบกวนจิตใจของผม มันทำให้ผมไม่สามารถรับความสุขในการกลับบ้านครั้งนี้ได้อย่างเต็มที่






บ้านยังคงเป็นบ้านหลังเดิม แต่มันไม่ใช่บ้านหลังเดิมของเราอีกแล้ว

 


เป็นความรู้สึกที่ประหลาด และไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เสมือนว่าเราได้กลับมาถึงบ้านแล้ว แต่มันกลับไม่ใช่ที่ของเราอีกแล้ว เหมือนว่าเราเป็นคนนอก เรารู้สึกถูกตัดขาดจากความเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่เสียแล้ว



ณ วินาทีนั้นเป็นความรู้สึกที่ทำให้ผมหยุดการกระทำทุกอย่าง ผมรู้สึกตื้อไปหมด บอกไม่ถูกเลยว่าใจมันหวิวขนาดไหน ความรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดายไร้ที่พึ่งเปิดเผยตัวแล้วกระหน่ำโถมโจมตีผมอย่างหนักหน่วงไม่ปราณี



เป็นความรู้สึกที่อธิบายกับใครไม่ได้ด้วยสิ



หลังจากนั้นผมพยายามหาคำตอบว่ามันเกิดขึ้นจากอะไร เท่าที่จะสามารถคิดได้ คือ หนึ่ง ผมคาดหวังกับอดีตแบบเดิมในตอนที่ผมจากบ้านมามากกินไป สอง ความห่างที่ยาวนานกับการจากบ้านไปทำให้มันเกิดการเปลี่ยนแปลงภายนอกขึ้นจริงๆ



ผมเองไม่สามารถสรุปคำอธิบายอะไรออกมาได้




สิ่งที่เป็นความรู้สึกที่แย่กว่าหลังจากนั้นเริ่มตามมา ในขณะที่ผมใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงเทพ ผมคิดว่า ไม่ว่าเราจะเหนื่อยล้าขนาดไหน ผมก็ยังมีที่ของผมอยู่ที่บ้าน เพียงการกลับบ้าน ก็เหมือนโทรศัพท์ได้ชาร์จแบตเตอรี่ที่ใกล้จะหมดลง



แต่ในนาทีนั้น ความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้ทำลายที่พึ่งพิงนั้นแล้ว เมื่อที่ที่ออกมาตามความฝันไม่ใช่ที่ที่อยากจะอยู่ และบ้านไม่ใช่ที่เดิม แล้วที่ไหนคือที่ของเรา..............




หลังจากนั้นผมใช้เวลานานพอสมควรในการพยายามยอมรับความจริงบางอย่าง

คงไม่มีสิ่งเดิมที่จะพักพิงอย่างที่โหยหา

และไม่มีเส้นทางด้านหน้าที่สวยงามหอมหวานอย่างที่คาดหวังไว้



ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ผมจึงเลือกที่จะสร้างที่ของผมใหม่ขึ้นมา เลือกเส้นทางที่ไม่เคยคาดหวังมาก่อน ถึงจะเสียดายและเสียใจที่ต้องปล่อยมือจากสิ่งที่เคยสร้างไว้ในห้วงความคิดมาก่อนหน้านี้ และอยู่กับปัจจุบัน เพื่อเดินต่อไปให้ได้ 


และ


เพื่ออยู่กับโลกแห่งความเป็นจริง



......................................ด้วยความคิดถึง



 

SHARE
Written in this book
The Journey of December Pollen
เราล้วนโหยหาที่ยึดเหนี่ยว

Comments