ดินแดนแห่งฝัน
ตอนเราเด็กๆ เชื่อว่าหลายๆคนคงเคยจินตนาการถึงดินแดนที่สวยงามที่เป็นของเราเอง


บางคน อาจหลับตานึกภาพไปในดินแดนอันกว้างใหญ่ กับเมืองที่ยิ่งใหญ่สวยงามตระการตา ปราสาทอันยิ่งใหญ่ ประดับไประดาไปด้วยสิ่งต่างๆมากมาย รอบขอบเขตุอาจมีความสวยงามของทุ่งหญ้า และสายลมแห่งความอิสระที่พัดมากระทบใบหน้าเหมือนจะเชิญชวนให้เรายื่นมือไปคว้าฉวยมาได้ดังเราเป็นราชาแห่งเมืองในฝันนี้


เราต่างอยากท่องไปในดินแดนนั้นอย่างอิสรเสรี ที่มีแต่ความสวยงามที่หอมหวานอบอวนไปรอบตัว เต็มไปด้วยผู้คนจิตใจงาม มีมิตรสหาย และผู้วิเศษที่คอยให้พรเสกสรรสิ่งที่มีความสุขเกินจะจินตนาการได้ และอาจได้โบยบินไปสู่ท้องฟ้าและมองลงมาอย่างผู้พิชิต


.........ในฝันนั้น เราไม่เคยคิดถึงรสขมใด ๆ
 
เมื่อเราโตขึ้น ภาพฝันของคนเรานั้นต่างเปลี่ยนแปลงไป

ผมเองเคยมีโอกาสได้ไปอยู่กับกลุ่มเด็กเล็กๆที่เนิร์สเซอรี่อยู่ครั้งหนึ่ง ในระหว่างที่กำลังพักระหว่างทำงานอยู่นั้น ผมก็พูดคุยเล่นกับเด็กๆอยู่ จนกระทั้งผมเกิดตั้งถามกับเด็กๆว่า “ฝันอยากจะทำอะไรกัน ? ”



คำตอบที่คนส่วนใหญ่มักคิดว่าจะได้ยินคือ อยากเป็นหมอ อยากเป็นครู อยากเป็นทหาร



แต่คำตอบที่ผมได้กลับมาทันทีโดยไม่มีแม้แต่การหยุดคิดจากเด็กๆคือ...อยากจะลอยไปบนฟ้า อยากขี่เมฆไปดาวอังคาร อยากจะลงไปใต้ดิน

ในวินาทีแรก คำตอบเหล่านี้ทำให้ผมยิ้ม และหัวเราะออกมาเลยทีเดียว มันช่างไร้เดียงสา และดูมีความสุขเหลือเกิน ใบหน้าของเด็กๆที่ตอบคำถามผมเต็มไปด้วยอารมณ์ ที่ตอบผมอย่างออกรสออกชาติ



แต่ในไม่กี่ชั่วอึดใจต่อมา มันทำให้ผมนึกย้อนไปถึงการจับกลุ่มคุยกับเพื่อนๆของผม

“ฝันอยากทำอะไรกันวะ ?”

“อยากเป็นหมอขั้นเทพ เอาแบบดังๆนะ”

“อยากเป็นเชฟดังๆ แบบเชฟกระทะเหล็ก”

“อยากเป็นผู้กำกับหนังคนแรกที่ได้รางวัลออสการ์”

“อยากจะรวยล้นฟ้าเลย (หัวเราะตบท้าย) ....”

คำตอบมันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน




 
ตัดมา ณ ปัจจุบัน

เพื่อนๆเหล่านั้นของผมกำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อคว้าฝันนั้นมา พวกเขาเริ่มมีหลายๆสิ่งหลายๆอย่างเข้ามาตอบสนองชีวิต มีเงิน ได้เกรดที่ดี ได้รางวัลจากหนังที่ส่งประกวด

พวกเขามีหลายๆอย่าง......แต่สิ่งที่ที่ผมสัมผัสได้น้อยลงคือ ความสุข


ความเป็นผู้ใหญ่ที่ค่อยๆคืบคลาน แทรกซึมเข้ามาในจิตใจเรา

เมืองในฝันที่เคยมโนภาพไว้กลายสภาพ

กลายเป็นดินแดนที่ถูกตั้งเป้าหมาย

เป็นสิ่งที่หลายๆคนขนานนามมันว่า ความสำเร็จ
เพื่อคว้าความฝันนั้นมา ผู้ล่าความฝันต้องตัดสินใจที่จะจากที่เดิม เพื่อเดินทางตามหาเมืองในฝันของตัวเอง เราจากบ้าน สถานที่ที่คอยหล่อเลี้ยงให้เราเติบโตมา สถานที่ที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น ที่ที่มีคนคอยรอให้เราแอบอิงในวันที่เราผิดหวัง เราทิ้งเหล่านี้เพื่อสิ่งที่เราโหยหามันมากกว่า แน่นอนว่าการที่เรายอมทิ้งสิ่งเหล่านี้มา เมืองในฝันต้องเป็นดินแดนที่สวยงามและมีคุณค่าพอให้เรายอมแลกด้วยสิ่งดีๆเหล่านั้นแน่นอน

ผมเป็นเด็กต่างจังหวัดคนหนึ่งที่ออกตามหาความฝัน และตัดสินใจเข้ามาเรียนในกรุงเทพ กรุงเทพ เมืองหลวงของประเทศไทย ที่ที่ได้ชื่อว่าเป็นความเจริญสูงสุดของประเทศ เป้าหมายของผมคือการได้เป็น ในสิ่งที่ผมชอบ ทำในสิ่งที่ผมรัก ผมเดินทางเข้าเมืองแห่งแสงสีโดยที่ปราศจากความลังเลใจ ที่นึคือศูนย์รวมความรู้ สิ่งที่เราไม่เคยจะเข้าถึง มันคงเป็นเมืองที่ดี มีสิ่งดีๆรออยู่ข้างหน้า มีคนที่คอยช่วยเหลือและให้ความรู้ มีเพื่อนดีๆจากมากหน้าหลายตาเข้ามาอยู่ในรั้วมหาลับที่อบอุ่น ภาพวาดเมืองในฝันของผมปรากฎขึ้นแล้ว

นี่ คือเมืองในฝัน ที่ที่จะทำให้ผมได้เจอกับความฝันที่ผมปรารถนา ผมควรจะมีความสุข มิใช่หรือ






SHARE
Written in this book
The Journey of December Pollen
เราล้วนโหยหาที่ยึดเหนี่ยว

Comments