ก่อนจะเติบโตไปเป็นคนที่เธอเกลียด



1.
"การที่มึงเจอคนเหี้ยๆมา มันก็ไม่ได้หมายความว่า มึงจะต้องเป็นคนเหี้ยๆแบบนั้น"

เขาเอ่ย ก่อนจะเเกะซองบุหรี่ออกอย่างช้าๆ พลางเหลือบมองหญิงสาวคนสนิท เธอยกแก้วสุราขึ้นมากระดกเฮือกหนึ่ง มันพร่องไปครึ่งแก้ว
เขาคาบบุหรี่หนึ่งมวน ยกมื้อซ้ายขึ้นมาป้อง 

"แช๊ะ" เสียงไฟแช็คดึงความสนใจจากเธอ 

เธอมองเขาสูดมันเข้าไปเต็มปลอด ไฟริบหรี่ตรงปลายมวนเผาผาญอย่างเงียบเชียบทว่าว่องไว เขาเป่าควันออกมาแบบสบายใจเฉิบ ก่อนจะพริ้มตาหลับแล้วลิ้มเลียรสชาติที่ริมฝีปาก 

จากนั้นเขาก็ระบายยิ้มน้อยๆ...

เธอ...มองควันที่ละลิ่วลองลอยอยู่บนอากาศ 
คล้ายกับมันกำลังเต้นรำด้วยท่าทีอิสระ-เธอคิด

เธอเคยฝันว่า ความรักครั้งใหม่ จะปลดปล่อยเธอจากการกุมขังของอดีตกาลที่แสนหดหู่ ปลดปล่อยเธอจากฝันร้ายของความจริงที่ว่า 'ความรักของเธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง ที่ใครสักคนย่ำยี่จนหักพัง แล้วหนำซ้ำยังทิ้งร้างไว้ให้เปล่าเปือยแบบไม่ใยดี'

การเป็นคนที่ถูกขึ้นชื้อว่า-ชำรุด
เสมือนมันสร้างตราบาปที่ฝากรอยแผลเป็นไว้ในหัวใจอย่างร้าวลึก

ความรักสดสวยในวัยไร้เดียงษากลายเป็นนิยายประโลมโลกในวัยยี่สิบห้าปี ความทรงจำที่อัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดทำเธออยากมีชีวิตอยู่เพื่อการเอาคืน เธอเชื่อว่าในเมื่อเป็นคนดีแล้วไม่ได้เชี้ยไรเลย สู้เลวให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเสียยังดีกว่า! ชีวิตของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชังต่อชายผู้ไร้สัจจะวาจา
เธออยากกระหน่ำแทงใครก็ตามที่หวังจะลุกล้ำหัวใจดวงน้อยๆของเธอ...

เธอจะเอาคืนให้สาสมกับที่เธอได้รับ
และเมื่อใครสักคนต้องบาดเจ็บ เธอหวังว่าจะยืนยิ้มร่าอย่างผู้ชนะบนเศษซากของสิ่งปรักหักพัง

ความเจ็บแค้นในใจเธอสะท้อนออกมาทางแววตาประหนึ่งเสือผู้รอคอยการตระปบเหยื่อ....

ไฟในใจเธอลุกโซน...

2.
"สอนกูดูดบุหรี่หน่อย" เธอเอ่ยขึ้น
"มันไม่ดี" เขาตอบ พลางพ่นควันปุ๋ยๆออกมาอย่างเย็นใจ
"ไม่ดี-แล้วมึงดูดทำห่าอะไร"
"......"เขาเงียบ เขาไม่ตอบ ก่อนจะหันไปหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาซด

เขาชำเลืองมองเธอที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นมากระดกเช่นกัน
"เอาเป็นว่ากูสอนมึงได้ แต่กูไม่อยากสอน ถ้ามีใครสักคนจะยัดบุหรี่เข้าปากมึง คนๆนั้นต้องไม่ใช่กู"เขาจริงจัง

"มึงนี่จะเป็นพ่อกูหรือไงวะ ดุฉิบหาย" เธอคว้าแก้วเหล้าของเขาและเธอไปผสมน้ำแห่งความเมามาย

จวนจะครึ่งขวดแล้ว เธอมองขวดแก้วใสที่ภายในบรรจุน้ำสีน้ำตาลไหม้

"กูถามอะไรมึงอย่างดิ" เธอเอ่ย

"กูไม่ใช่ผู้รู้"

"เนี้ยยย กวนตีนอย่างนี้ไงถึงยังไม่มีเมีย"

"แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูไม่มี"

"โถถถ ไอ้หอยหลอด ตั้งแต่เลิกกับอีนั่น กูก็ไม่เห็นมึงจะมีใคร"

"บางอย่างที่มึงมองไม่เห็น ใช่ว่าจะไม่มีอยู่"

"มึงไม่ต้องมายียวนไอ้หำ กูเพื่อนมึงนะ มีหรือถ้ามีใครแล้วกูจะไม่รู้"

"ใช่-มีหรือที่มึงจะไม่รู้ เว้นเสียแต่ว่า...กูไม่อยากให้รู้ก็เท่านั้น"

"อ้าววว....ไอ้สัสดำ หัดมีความลับกับเพื่อนฝูง"

"สรุปมึงจะเรียกกูชื่อไหนเนี้ยอีดวววก"

"ทำมะ กูจะเรียกชื่อไหนแล้วทำไม หวงเหรอบักหำน้อย อย่ามาก๋ากั่นกับพี่เข้าใจมะ"

"เดี๋ยวกูงัดอนาคอนด้าฟาดปากแม้ม"

"โถถถถถถ อนาคอนด้าาาา เอาแหนบคืบออกมาเปล่าพ่อหนุ่ม555"

"มึงนี่สกิลปากดีชิบหาย ใครได้ไปเป็นเมีย คงปวดหัวอาทิตย์ล่ะแปดวัน"

 "....." เธอหุบหัวเราะลงทันใด พลางกระดกเหล้ารวดเดียวหมดแก้ว

"เห้ยย เบาๆ กูขอโทษ" เขาพูดพร้อมประครองแก้วให้เธอ

"อืออ...." เสียงหลุดออกจากลำคอของเธอ พร้อมน้ำตาคลอๆ

"มึง....." เสียงเธอเริ่มสั่น

"ไม่โอเคอะไรก็เล่าให้กูฟัง ผู้ล้มเหลวทางความรักอย่างกูอาจให้คำปรึกษาอะไรไม่ได้ แต่นั่งรับฟังเงียบๆได้" 

"มึงเลย....มึงอ่ะรู้ตัวไว้ ทำกูต้องเสียน้ำตา ไอ้เพื่อนเหี้ย" เธอกล่าวว่าก่อนชกไปที่ใหล่ของเขา 

"ไอ้เหี้ยดำ ไอ้หอยหลอด...ไอ้ปากหมา ไอ้ ไอ้ แมวเหงา ไอ้ ไอ้ หมาไม่แลมอง ไอ้ ไอ้ ...."

ตัวเธอสั่นเทา ดวงตาเธอแดงกล่ำ 

"กูเจ็บหวะมึง จริงๆนะ ทำไมชีวิตกูต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ ทำไมทุกคนที่กูรักต้องทำร้ายกู ทำร้ายความรักของกูด้วยวะ ทำไมการที่เราซื่อสัตย์มันไม่การันตีความมั่นคงในใจของอีกฝ่ายได้เลยวะ
 ทำไมต้องเป็นกูที่ต้องวนเวียนอยู่กับความเจ็บปวดที่ไม่สิ้นสุดนี้สักทีวะ มึงรู้ไหมว่ากูพยายามประคับประครองมันแค่ไหน มึงรู้ไหมว่ากูยอมเป็นคนโง่เพื่อหรอกตัวเองให้เชื่อในรักโง่ๆตั้งนานเท่าไหร่

ไอ้เหี้ยผลของความเชื่อใจกลายเป็นห่าเหวอะไรก็ไม่รู้ กูเกิดมาเพื่อให้คนอื่นล้อเล่นกับหัวใจกูเท่านั้นเหรอวะมึง...

กูเจ็บจริงๆหวะ แมร่งผู้ชายมันเป็นเหี้ยอะไรกันนักหนาไม่รู้จักพอ.... "

ค-ย..."

เธอเช็ดน้ำตา ก่อนพูดต่อด้วยความอัดอั้นและท่าทีเอาจริง

"ดูนะกูจะเอาคืนแมร่งให้หมด เหี้ยกับกูนักใช่มะ เดี๋ยวกูจะเหี้ยกว่าพวกแมร่งพันเท่า 

มึงคอยดูนะ กูจะทำลายชีวิตพวกแมร่งให้เจ็บแสบแสนสาหัสกว่ากูเป็นล้าน กูจะหลอกเอาพวกแมร่งแล้วทิ้งเป็นหมูเป็นหมาเลยไอ้สัส"

"....." เขานิ่งเงียบ พร้อมเบือนหน้าหนี

"มึงเงียบทำไมไอ้ดำ" 

"เอออ ฟังอยู่" 

"ไม่หันหน้ามาคุยกับกูวะ"

"แปปหนึ่งชงเหล้าอยู่......อ่ะแก้วมึง" เขายื่นแก้วให้เธอโดยไม่สบตา

"มึงร้องไห้เหรอ ตาเปียกๆ ร้องทำไมวะ กูร้องคนเดียวก็พอแระ"

"ร้องห่าไร น้ำแข็งกระเด็นเข้าตา"

"เออ....กระเด็นจนน้ำมูกไหลเลยนะมึง"

"เลอะเทอะแล้วมึงเนี่ย"

"กูไม่ชอบผุ้ชายขี้แยหวะ มึงอย่าอ่อนแอดิ"

"ค-ย.....!!!!! กูร้องไห้ ให้กับเพื่อนกูที่มันจะเติบโตไปเป็นคนที่แมร่งเกลียดนักเกลียดหนาไง พอใจมึงยัง?" น้ำเสียงเขาจริงจัง

เธออึ้งไปพักหนึ่ง
ส่วนเขารู้ดีแก่ใจว่าน้ำตาที่เขาเสียไปกับเธอนั้นมันมีอะไรที่มากกว่าสิ่งที่เขาพูดบอก

3.
"กูเจอคนเหี้ยๆ มาเยอะ เยอะจนกูอยากจะเป็นคนเหี้ยๆแบบนั้นบ้าง" คำพูดของเธอดังวนเวียนในหัวของเขา

ท่ามกลางความเงียบ เขาดกเหล้า เผาปลอด
และปล่อยให้ช่วงเวลาดำเนินไปอย่างเนิบช้า
พร้อมกับพาตัวเองลอยละล่องไปในห้วงความคิด

'ไม่ผิดหรอกที่คนเราจะเลือกชีวิตหลังม่านน้ำตาให้ออกมาในรูปแบบไหน 

และก็ไม่แปลกเลยที่คนเราจะขว้างความรักอันสดสวยงดงามที่เคยมีทิ้งไปเมื่อความคาดหวังและความไว้เนื้อเชื่อใจพังทลายจนหมดสิ้น

วันเวลาแห่งความเจ็บช้ำของคนเรามันไม่เท่ากัน
ยิ่งไปกว่านั้นคือความเจ็บปวดเป็นเรื่องส่วนบุคคล เราอาจเจ็บปวดเหมือนกัน แต่มันบาดลึกไม่เท่ากัน

บางคนน้อย บางคนมาก 
ขึ้นอยู่กับสิ่งที่กระชากใจเราแตก 
.....ว่ามันแหลกรานเท่าใด'

เขาวางแก้วเหล้าดัง ปั้ง!
เธอหันมามองด้วยสีหน้าฉงน

เข้าจ้องเข้าไปในตาเธอ
และหวังลึกๆว่าสิ่งที่เขาจะพูดต่อไปนี้ จะทำให้หัวใจเธอมีพื้นที่ว่างพอให้กับความเกลียดชัง

4.
"การที่มึงเจอคนเหี้ยๆมา มันก็ไม่ได้หมายความว่ามึงจะต้องเหี้ยแบบนั้น.....

ถ้ามึงเลือกที่จะเป็นคนเหี้ย เหี้ยที่จะใจร้ายกับหัวใจคนอื่นแบบสุดโต่ง

มึงก็ควรจะรู้ไว้ว่า สุดท้ายมันก็คือความสะใจชั่วคราว มึงอาจสนุกและยิ้มร่ากับชีวิตเช่นนั้น มึงอาจพึงพอใจ แต่มึงคงรู้ดีที่สุดว่าอีกชีวิตที่ถูกกระทำมันบอบช้ำแค่ไหน กูคิดว่ามึงน่าจะเข้าใจความรู้สึกนั้นดี

ถ้ามึงเลือกชีวิตที่มีไว้คร่าหัวใจคนอื่น วันนั้นมึงก็คือคนที่ฆ่าหัวใจตัวเอง....

และเมื่อไหร่ที่มึงรู้สึกตัวว่า....
มึงเติบโตไปเป็นคนที่มึงเกลียด

มึงจะทำอย่างไง
หันหลังไปใครจะโอบกอดมึงไว้บ้าง 

หากไม่มีใคร 
มึงจะขยะขแยงที่จะโอบกอดตัวเองไหม ?

ถ้าคำตอบคือไม่ มึงนั่นแหละจะเสียใจที่สุด 
แล้วถ้าคำตอบคือใช่ ก็คือทึงอีกนั่นแหละที่จะเสียใจเป็นที่สุด
 
ทางเลือกก็เป็นของมึง

กู...บอกมึงได้แค้นี้"

5.
"มึง" เธอเรียก
"อะไรเล่า" เขาแกล้งขึ้นเสียงสูง เธอรู้

"ทำไมมึงเป็นห่วงกูขนาดนี้วะ" เธอจ้องเข้ามาในตาของเขา

"......" เขาชั่งใจ

"มึง" เธอเรียก....

SHARE
Writer
McPITCH
ธารดารา
มันอยู่ที่ว่าคุณอ่านเรื่องของผมแล้วนึกถึงใคร

Comments

Rumpa
3 years ago
หายไปนานเลยนะค่ะ 😄
Reply
McPITCH
3 years ago
แฮร่

ชอบมากกกกกก
Reply
McPITCH
3 years ago
ขอบคุณครับ
GALIREO_RIN
3 years ago
สุดยอดอ่ะพี่
Reply
McPITCH
3 years ago
:)
Moonlecule
3 years ago
คุกรุ่นมาก อ่านแล้วมันมวน ๆ อยู่ในอก
Reply
McPITCH
3 years ago
อ๊ากกก
BennyLisha
3 years ago
งื้อออออออ ><
Reply
McPITCH
3 years ago
งื้ออออออ O_o
McPITCH
3 years ago
งื้ออออออ O_o