คืนพิเศษ

ถ้าไม่ใช่ความบังเอิญครั้งนั้น เราคงไม่มีทางเดินสวนทางกันในชีวิตจริง


เธอผู้ที่ใช้ชีวิตแตกต่างกับเราราวกับแม่สีคนละสี
เธอผู้ที่ทำให้เราเข้าใจว่าความงดงามของชีวิตบนความแตกต่างในสายตาของเอดเวิร์ดและเบลล่าแท้จริงเป็นยังไง

อันที่จริงถ้าเปรียบเธอเป็นแม่สีเราอาจจะไม่ใช่อีกแม่สี แต่เราคงเป็นสีขาวจืดๆเลยละมั้ง 
อย่างว่าแหละเพราะชีวิตเธอมีสีสันขนาดนั้น(ถึงเธอจะชอบนิยามมันว่าชีวิตสีเทาก็เถอะ) คนแบบเราเลยมองและชื่นชมชีวิตชีวาของเธอ แม้เธอจะไม่เคยรู้มันก็ตาม

เราคนที่ดูเหมือนอยู่ในกรอบ จอมวิชาการ และน่าจะพึ่งพาได้คนนี้ ด้วยลักษณะนี้แหละมั้งเลยทำให้คืนนั้นเธอเลือกที่จะมาหาเรา

แกจะเป็นคนดีของเค้าอย่างนี้ตลอดไปใช่ไหม?
เธอถามเราพร้อมเสียงที่สั่นพร่าจากด้านหลังและอ้อมกอดที่สัมผัสได้ว่า ราวกับเธอเป็นเด็กน้อยที่อ้างว้างเหลือเกิน

เราไม่ได้ตอบอะไรเธอนอกจากกอดแขนของเธอไว้อีกที เผื่อให้รู้ว่าเราจะอยู่ตรงนี้

มีเหตุผลมากมายที่ตอนนั้นเราไม่ตอบอะไรไปมากกว่า
 'ใช่แล้ว พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว'

เธอจะรู้ไหมนะ ว่าเธอเป็นคนเก่งในสายตาของเราเสมอ
เธอเป็นตัวอย่างการใช้ชีวิตที่เราไม่เคยได้ลองใช้
เราไม่อยากให้เธอรู้สึกอ่อนแอที่ต้องมาพึ่งเรา เราไม่อยากทำลายศักดิ์ศรีของเธอ เลยไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น

แม้ว่า..
ในใจเราจะสั่งให้เราหันกลับไปกอดเธอ พูดกับเธอว่า
'ไม่เป็นไรนะ พรุ่งนี้ก็เช้าแล้วและเราคนนี้ก็จะอยู่กับเธอตรงนี้จนเช้า'

เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว 
จนถึงตอนนี้...เธอรู้จุดของหมายใจตัวเองดีแล้ว
ยินดีด้วยนะ :)

ส่วนคำถามที่เราไม่ได้ตอบเธอวันนั้น
'ใช่ เราจะเป็นคนดีให้เธอเสมอ ตลอดไปเลย
และตอนนี้เราก็เป็นเพื่อนที่ดีให้เธออยู่นะ'

แม้จะมีบางคำถามที่ติดอยู่ในใจเราบ้างก็คงไม่สำคัญเท่ากับรอยยิ้มของเธอตอนนี้แล้วหละ

ถ้าตอนนั้นเรากอดเธอไว้
เรื่องของเราตอนนี้จะเป็นยังไงนะ



                                แด่ ผู้เป็นอ้อมกอดแรก 

                  และขอโทษที่ไม่เคยดูแลเธอให้ดีพอ
                             







SHARE

Comments