บังเอิญ
"ฉันมักเชื่อว่าเรื่องราวที่บังเอิญมักเกิดขึ้นและนำพาความสุขมาให้ตัวฉัน"ความบังเอิญที่แสนเศร้า
''ผู้ชายคนนั้น สร้างหลุมพรางให้คนตกลงไป
และฉันดันตกกับดับเขาโดยตั้งใจ ฉันละสายตาออกจากเขาไม่ได้เลย"

วันนี้ฉัน'บังเอิญ'ถูกรุ่นพี่คนสนิทชวนให้ไปเล่นดนตรีที่คณะเป็นเพราะว่าคณะจัดงานดนตรี
และฉันตอบรับคำเชิญด้วยความยินดี เพราะเพียงหวังว่าคงจะได้เจอเขาคนนั้น ฉันบอกลารุ่นพี่พร้อมเดินไปที่รถคันเก่งคนเดิม หยิบกระเป๋าแซ็กขึ้นมาสะพายและเดินไปที่คณะ เพื่อไปหยิบกุญแจรถที่ดันลืมไว้บนห้องเรียนซะได้ แต่เมื่อเดินผ่านบันไดที่มีกระจกกั้นทำให้มองเห็นท้องฟ้า

เวลาตอนนี้ทำให้ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้ม 
ฉันชอบมันมากเลย เพราะครั้งนึงเคย'บังเอิญ' ได้นั่งมองท้องฟ้าสีส้มพร้อมกับเขา เขาเอื้อมมือมากอบกุมมมือของฉันไว้ น่าแปลกที่ความอบอุ่นของมือเขา แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของฉัน  
ฉันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ฉันละสายตาจากผู้ชายคนนี้ไม่ได้เลยจริงๆ..

ฉันเดินลงจากบันไดพลางนึกถึงสัมผัสอุ่นๆบนมือ ที่ฉันดันจำมันได้ดีกว่าโน็ตเพลงบนกระดาษที่อ่านทุกวันด้วยซ้ำ ฉันส่ายหัวตัวเองและพยายามไม่ฟุ้งซ่าน ฉันจับสายกระเป๋าแซ็กไว้แน่น และรีบเดินไปที่รถคันเก่ง เพื่อที่จะได้ไปงานดนตรีในตอนเย็น 

ตอนนี้ฉันถึงคอนโดแล้ว ฉันไขกุญแจห้องที่คุ้นเคยพร้อมเปิดเข้าไปในตัวเองห้อง วางกระเป๋าแซ็กลงบนโซฟา และตัดสินใจหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อไปอาบน้ำ แต่สายตาไม่รักดี ดันเหลือบไปมองกีตาร์ตัวนั้น ตัวที่เราเคยเล่นด้วยกัน

"ออกไปจากฉัน ถ้าไม่อยากเสียใจ
จบลงตรงนี้ แล้วจะมีแค่น้ำตาแค่เพียงวันนี้"


รู้ตัวอีกทีมือดันเอื้อมไปหยิบกีตาร์ตัวนั้นมาเล่นเป็นเพลง พลางร้องออกมาเบาๆ น้ำตาที่ฉันไม่สามารถอธิบายได้ว่าไหลออกมาเพราะอะไร.. กำลังไหลออกมาจนเสื้อของฉันเปรอะไปด้วยคาบน้ำตา
'คิดถึง'

ตอนนี้ฉันกำลังขับรถเพื่อไปคณะของเขาคนนั้น พยายามบอกตัวเองว่าอย่าร้องไห้ต่อหน้าเขา ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันบอกตัวเองเป็นร้อยเป็นพันรอบ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้น้ำตาที่มีท่าทีจะไหลตอนนี้หายไปเลย 

ฉันขับรถไปถึงคณะมือเอื้อมไปหยิบกระเป๋าแซ็ก กลืนน้ำลายลงคอ เดินไปหารุ่นพี่คนสนิท พี่เขาบอกให้ฉันเล่นแซ็กคู่กับวงของเพื่อนพี่เขา ฉันพยักหน้ารับ และเดินไปหลังเวทีเพื่อขอโน๊ตเพลง พี่ทีมงานยื่นเนื้อเพลงมาให้ฉัน เนื้อเพลงทำให้ฉันหยุดหายใจไปทั่วครู่ ความรู้สึกในร่างกายตีรวนไปหมด เพราะเพลงที่ฉันต้องเล่น ดันเป็นเพลงที่ฉันไม่กล้าที่จะฟังมันตั้งแต่เลิกกับเขา
ฉันลองเป่าออกมาตามโน๊ตอย่างช้าๆ
พลางบอกตัวเองไม่ให้ร้องไห้
ฉันฝึกจนคล่องและได้เวลาที่ฉันต้องแสดง ฉันขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับวงที่ต้องเล่นด้วยกันในคืนนี้


เพลงเริ่มขึ้น และพี่คนที่ทำหน้าที่เป็นนักร้องนำก็ร้องเพลงนี้ออกมาได้ดี
"อย่าบอกว่ารัก ทั้งๆรู้ว่าเธอต้องไป
หยุดบอกว่ารักกันทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอต้องไป
และเธอรู้ว่าฉันนั้นรักเธอมากเท่าไร
แค่บางคำที่ใช้หลอกลวง
แต่มันทรมานแค่ไหน
หยุดบอกว่ารักกันทั้งๆที่รู้ว่าเธอต้องไป"
เพลงดำเนินไปเรื่อยๆ พร้อมกับฉันที่เล่นไปพร้อมกับเพลง พลางกลั้นน้ำตาไว้ และมองคนดูเป็นระยะๆ แต่เรื่องแย่ๆที่ฉันเจอในตอนนี้
คือ'เขา'
เขากำลังยืนมองฉันเล่นดนตรีโดยที่ไม่สามารถเดาสายตาของเขาออกเลยว่าจะสื่ออะไร...
น้ำตาที่ฉันกลั้นไว้ ตอนนี้มันเริ่มไหลออกมาแล้วสิ.. ให้ตายเถอะ ทำไมฉันอ่อนแอได้ขนาดนี้
ฉันเผลอมองเค้าเป็นระยะๆ และรอบนี้เค้ากำลังน้ำตาไหล และคำพูดที่เขาพูดออกมาทำให้ฉัน ไม่สามารถกลั้นน้ำตาที่เหลือไว้ได้เลย
สบายดีมั้ย?'คิดถึง'
END.


SHARE
Writer
lightme
tear = Me
สุนัขจิ้งจอก หิมะ และคุณ

Comments