กระต่ายสีขาวและดวงจันทร์ของมัน
"กระต่ายสีขาวตัวหนึ่ง เฝ้ามองดวงจันทร์ดวงเดิมในทุกวัน
และรอคอยวันที่ตนจะได้กลับไปเล่นบนนั้นอีกครั้งแต่กลับโดนทิ้งไว้กับความหลังที่ดวงจันทร์เคยมอบให้..."

เรื่องราวของคนที่ถูกลืม
วันนี้โลกทั้งใบดูเศร้ากว่าปกติที่เคยมอง ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นเพราะมันเอง หรือเพราะฉันมอง
 
'เขาคนนั้นได้จากโลกนี้ไปแล้ว'

เช้าวันนี้ไม่สดใสเหมือนเคย รอยยุบของเตียงฝั่งของ'เขา' คนที่ครอบครองหัวใจทั้งหมดของฉันเมื่อ2วันก่อน ยังคงอยู่ กลิ่นของเขา เสื้อผ้าของเขา สิ่งของๆเขา ยังวงวางอยู่ที่เดิม ไม่มีสิ่งใดที่พัง หรือหายไป แต่ดันมีแค่หัวใจฉันที่พัง และเขาคนที่หายไป ฉันเอื้อมมือไปหยิบรีโมทเเอร์ปรับอุณหภูมิให้เลขเป็นเพียงหลักสิบกว่า เพราะคิดเพียงว่า
 อย่างน้อยห้องหนาวกว่าจิตใจฉันในตอนนี้ก็คงดี...

ฉันนั่งรอเธอกลับมาที่ห้องๆเดิมอยู่ทุกวัน รอคอยเสียงของเธอ ภาพของเธอยังคงวนเวียนอยู่ในสมอง ฉายเหมือนหนังม้วนเก่าๆ ที่ไม่มีวันหยุดฉาย พร้อมกับหัวใจที่ถูกบีบอัดจนแตกไม่เหลือชิ้นดี รอยบนเตียงฝั่งของเขา เริ่มหายไปแล้ว ฉันร้องไห้คร่ำครวญเพราะไม่ต้องการให้โลกที่ฉันสร้างเพื่อหลอกตัวเอง ว่าเขายังอยู่นั้นหายไป ฉันกอดเข่าร้องไห้อยู่อย่างนั้น 
ทรมาณเหลือเกิน...
ทรมาณจนฉันรับมันไม่ไหวเลยที่รัก..
ฉันคิดฆ่าตัวตายเป็นครั้งที่เท่าไหร่นั้น ฉันก็จดจำมันได้ไม่ดี เพราะมันมากเสียจนหัวใจของฉันด้านชาไปหมด ร่างกายของฉันซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเพียงคิดว่าถ้าฉันไม่สบาย เขาคงกลับมาดูแลฉัน
แต่ฉันคิดผิด.. เขาหายไปแล้ว
หายไปตลอดกาล...

วันนี้ก็ยังเป็นเช่นเดิม ฉันยังคงรอเขา และรู้ตัวดีว่าเขาคงจะไม่กลับมา ฉันพาร่างที่ซูบผอมของตัวเอง เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของเขา เพื่อไปหยิบเสื้อตัวโปรดของเขาออกมา เดินไปเปิดเพลงคลาสสิคที่เคยฟังและเต้นด้วยกัน
พร้อมจับชายเสื้อและเต้นรำกับเสื้อตัวโปรดของเขา
ฉันยิ้มทั้งน้ำตา และรู้สึกสมเพชกับตัวเอง
รักเขามากเหลือเกิน..
คิดถึงทุกสัมผัสของเขา..
คิดถึงทุกการกระทำนั้น...
คิดถึงเสียงของเขา...
'ทำยังไงดีหล่ะ ฉันคิดถึงพี่มากเหลือเกิน'
  
วันนี้ฉันตัดสินใจไปที่บ้านของเขา และเหลือบไปเห็นแม่และแฝดของเขากำลังนั่งอยู่ที่โซฟากลางบ้าน และหันมามองฉัน ทันใดนั้น น้ำตาที่กลั้นไว้ตลอดทาง ไหลออกมาจนหมด เพราะแฝดของเขาทำให้เรื่องราวนั้น ยังคงฉายในสมองฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันทำตัวไม่ถูกและวิ่งออกจากบ้านหลังนั้น
ฉันนั่งแท็กซี่เพื่อกลับคอนโดเพราะฉันไม่รู้สึกว่าจะอยู่บนโลกนี้ต่อไปอย่างไรแล้ว เจ็บปวดมากเหลือเกิน ฉันเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของเขาคว้าเสื้อตัวโปรดของเขามาใส่ และเดินไปที่ดาดฟ้า ฉันร้องไห้ออกมา จนน้ำตาไม่ไหล ทรมาน... ทรมานมากจริงๆ...
"พี่คะ ฉันกำลังจะไปหา พี่จะหนีฉันไปอยู่บนนั้นไปคนเดียวไม่ได้ ฉันคิดถึงพี่เหลือเกิน" ฉันหยิบกระดาษและปากกาที่พกติดขึ้นมา ใช้ปากกาบรรจงเขียนลงบนกระดาษ เขียนถึงแม่ของเขาไว้แรกและคนเดียว และหลังจากนั้นฉันพับกระดาษใส่กระเป๋าเสื้อของเขา และเหยียบบนที่ๆฉันจะได้ไปหาเขา 'พี่คะ รอฉันอีกหน่อย' ฉันกระโดดลงจากตึกนั้น ใช้เวลาเพียงไม่นานร่างของฉัน ตกลงบนพื้นอย่างแรง เลือดของฉันไหลออกมาจนเปื้อนเสื้อตัวเก่งของเขาจนหมด ฉันกำลังจะตายแล้ว ฉันดีใจเป็นที่สุด ฉันได้หายไปจากโลกนี้ซักที....
กระดาษแผ่นเล็ก โดนลมพัดจนออกจากเสื้อตัวนั้น พร้อมเนื้อความในกระดาษที่กางออกอย่างไม่ตั้งใจ
แม่คะ คนที่ฆ่าพี่เขาคือฉันเอง ฉันขับรถชนพี่เขาฉันรักแม่นะคะEND.



SHARE
Writer
lightme
tear = Me
สุนัขจิ้งจอก หิมะ และคุณ

Comments