Coffee sunshine ,you
นาฬิกาแขวนบนเครื่องชงกาแฟ บอกเวลา13:00น. เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับ"คุณ"กาแฟ แสงแดด และคุณ"12.40น."

วันนี้อากาศดีกว่าปกติ ทั้งๆที่เป็นเวลาใกล้บ่าย แต่แดดวันนี้ไม่ร้อนเท่าที่ควร น่าแปลกที่อากาศดีจนอยากหยุดเวลาไว้ ฉันเดินไปที่หลังร้านและให้เด็กพาร์ทไทม์คนใหม่ที่พึ่งมาสมัครงานเมื่อวาน ช่วยไปรอรับลูกค้าแทนซักครู่ เพราะต้องไปซื้อดอกไม้มาใส่แจกันหน้าเคาท์เตอร์ที่ตอนนี้ดอกไม้กลายเป็นสีน้ำตาลไปแล้ว

"12.50น." 
น่าแปลกที่วันนี้พอฉันเดินไปถึงร้านดอกไม้ร้านโปรด ที่มักจะขอดอกไม้แถมซักดอกในทุกวัน นั้นปิด ฉันมองหาคนแถวๆนี้เพื่อที่จะได้ถามหาเจ้าของร้านดอกไม้ ฉันหันไปเจอคุณยายที่ชอบมานั่งหน้าร้านดอกไม้นี้ในทุกๆวัน พลางเดินไปหาคุณยายและถามถึงเจ้าของร้าน คุณยายยิ้มเล็กน้อยและบอกว่า "ยัยหนูคนที่เป็นเจ้าของร้านย้ายไปอยู่ต่างประเทศแล้ว แต่ยายเห็นว่าจะให้น้องชายมาดูแลต่อหน่ะ" ฉันรู้สึกเสียใจไม่น้อยเพราะสนิทกับพี่สาวเจ้าของร้าน ได้แต่ขอบคุณคุณยาย และเดินกลับร้านกาแฟของฉัน ที่อยู่ห่างจากร้านดอกไม้ ไม่ถึง10เมตร

"12:55น."
เดินมาจากร้านดอกไม้ได้เพียง5นาที ก็ถึงร้านกาแฟที่คุ้นเคยทุกวัน ฉันหัวเราะแกมยิ้มเล็กๆ เพราะตลกกับความคิดของตัวเอง ที่หวังว่าจะมีลูกค้าเดินเข้ามาในร้านตอน13.00น. และคิดในใจว่า จะชงกาแฟให้ลูกค้าท่านนั้นฟรี ถ้าเกิดมาในเวลาที่กำหนด สงสัยฉันจะคิดสนุกเรื่องนี้ดังไปหน่อย ทำให้เด็กพาร์ทไทม์มองด้วยสายตาแปลกๆ ฉันยิ้มเขินนิดๆและบอกเธอคนนั้นว่าไม่มีอะไร แค่คิดเรื่องสนุกๆหน่ะ

"12:59น."
ฉันนั่งรอที่เก้าอี้ไม้สีน้ำตาลอ่อนตัวเก่งที่ตั้งอยู่ข้างกระถางต้นไม้สีครีม ที่ได้ลองปลูกเองในเมื่อวาน พลางนั่งเพ่งประตูร้าน และก้มอ่านหนังสือเรื่องโปรดไปด้วย เพราะหวังว่าอยากจะมีลูกค้าเดินเข้ามาในเวลานั้น
  

"13.00น."
"กริ๊ง"
เสียงของประตูทำให้ฉันละความสนใจออกจากหนังสือเล่มโปรดได้อย่างรวดเร็ว และมองไปที่นาฬิกาบ่งบอกเวลาบ่ายโมงตรง ฉันยิ้มออกมากับความพอดิบพอดีของเวลา และยืนเต็มความสูงหันไปทางลูกค้า "ยินดีต้อนระ รับ คะ ค่ะ" ให้ตายสิ.....
เผลอพูดตะกุกตะกักออกไป เพราะใจดันเต้นแรงกับดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนด์คู่นั้น คุณลูกค้าที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาวสีครีม รองเท้าหนังสีน้ำตาลเข้ม ร่างกายที่สมส่วน ส่วงสูงที่พอดิบพอดี 
ทำให้ผู้คนในร้านก่อนหน้านี้ ไม่มีใครละสายตาจากเขาคนนี้ได้ 

คุณลูกค้าคนนั้นยิ้มบางๆ เดินไปนั่งที่โต๊ะริมสุดของร้าน  ฉันเดินไปหาพนักงานในร้านแล้วบอกกับเธอว่า "เราขอชงกาแฟซักแก้วหน่อย" เด็กพาร์ทไทม์คนนั้นยิ้มบางๆ แล้วบอกว่าจะไปรับออเดอร์'เขา'คนนั้นให้ ฉันพยักหน้าตอบกลับไป 
ใช้เวลาไม่นานเด็กพาร์ทไทม์เดินมาบอกฉันว่า"ผู้ชายคนนั้นต้องการคาปูชิโน่หวานน้อยซักแก้ว" ฉันยิ้มบางๆพลางบอกพนักงานใหม่คนนั้นว่า"เดี๋ยวเราทำเอง"

ฉันถือแก้วคาปูชิโน่หวานน้อยแก้วนั้น พร้อมเดินไปที่โต๊ะที่คุณลูกค้านั่งอยู่ ใช้เวลาจากเคาท์เตอร์แค่ไม่ถึงนาที ก็เดินถึงโต๊ะเขาคนนั้น เขาเงยหน้าจากสมุดบันทึกซึ่งน่าจะเป็นไดอารี่พร้อมกับฉีกยิ้มบางๆให้ 'น่ารักจัง'นี่ฉันคิดอะไรอยู่นะ..
"คาปูชิโน่ได้แล้วค่ะ" พลางยิ้มบางๆตอบกลับไป
"ขอบคุณครับ" เค้ายื่นมือมารับแก้วกาแฟ
ฉันหมุนตัวเดินออกจากโต๊ะนั้นแทบทันทีเพราะรู้สึกแปลกๆกับหัวใจที่เต้นแรงไม่หยุดนี้
พลางนึกได้ว่าลืมเรื่องกาแฟตอนบ่ายโมงนั้นไปเสียสนิทเลยเดินไปที่โต๊ะของคุณลูกค้าอีกรอบ พร้อมบอกว่า "กาแฟแก้วนี้ทางร้านไม่คิดเงินนะคะ เพราะคุณลูกค้าเข้ามาในเวลาที่ทางร้านคิดโปรโมชั่นไว้พอดี"
เขาอมยิ้มเล็กๆ แล้วบอกว่า"คุณใจดีจังนะครับ"
ฉันรู้สึกว่าการยืนคุยกับคุณคนนี้นานๆชักจะอันตรายกับหัวใจไปแล้ว เลยได้แต่ตอบกลับไปว่าไม่เป็นไร พลางเดินไปบอกพนักงานคนอื่นว่าขอตัวไปวาดรูปซักหน่อย

"15.00น"
ฉันวาดรูปถ้วยกาแฟลงไปบนกระดาษจนเสร็จ ละเลงสีน้ำจนภาพวาดบนกระดาษเป็นที่พอใจ และลุกจากเก้าอี้เพื่อเดินไปตรวจดูความเรียบร้อยในร้าน และหวังว่าคุณลูกค้าคนนั้นจะยังไม่กลับนะ..
ฉันเดินไปจนถึงเคาท์เตอร์และมองไปที่โต๊ะตัวนั้น กลับว่างเปล่า.. "กลับไปแล้วสินะ"
สายตากลับไปสะดุดกับดอกกุหลาบสีแดงในแจกัน ทั้งๆที่ร้านดอกไม้ที่เดินไปเมื่อตอนกลางวันปิด แล้วเจ้าดอกไม้มายังไงเนี่ย.. พลางเหลือบตาไปเห็น กระดาษโน๊ตสีคล้ายๆกับไดอารี่ของคุณลูกค้าคนนั้น มือเอื้อมไปหยิบกระดาษ อย่างเบามือ พลางอ่านไปด้วย รู้สึกเห่อร้อนที่ใบหน้าอย่างบอกไม่ถูก แก้มซีดตอนนี้มีริ้วแดงๆเกิดขึ้น เพราะข้อความในกระดาษโน๊ตแผ่นนั้น..
"I hope we will meet again"





SHARE
Writer
lightme
tear = Me
สุนัขจิ้งจอก หิมะ และคุณ

Comments