ดีใจที่คนไทยยังมีน้ำใจช่วยเหลือมนุษย์ด้วยกัน
เมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งมีอาการบาดเจ็บ
ที่ซ้นเท้าซ้ายของเธอ และมีความจำเป็น
ที่จะต้องเดินทางไปแถวสาทร ก่อนออก
จากบ้านเธอได้สวมรองเท้าบู๊ทที่ไว้รองรับ
น้ำหนักการลงเท้าในเวลาเดินข้างซ้าย ข้างขวาเธอหารองเท้าที่มีความสูงทัดเทียมกัน จะได้เดินแล้วพยุงเท้า
อีกข้างได้ไม่ล้ม 

 ระหว่างเดินทาง เธอได้เรียกวินมอเตอร์ไซด์ก่อน ที่ฝนจะตก แต่เธอก็ประมาทเกินไป เพราะระหว่างที่นั่งวินไปนั้น คุณก้อนเมฆสีเทาขุ่นๆ คงจะอุ้มน้ำต่อไปไม่ไหวอีกต่อไป จึงปล่อยน้ำฝนออกมา ตกลงมาทีละนิด เป๊าะแป๊ะ เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆจน เทหมดหน้าตัก 

ส่วนผู้หญิงคนนั้นได้ลงข้างทางก่อน จะถึงรถไฟฟ้า MRT สีม่วง ขณะหยิบจ่ายตัง ให้ไป 40 บาท จากปกติ 25 บาท แต่ลุงแกเห็นใจว่า ฝนยังตกอยู่ เห็นผู้หญิงคนนี้เท้าเจ็บอยู่ เลย รับไปแค่ 20 บาทแล้วก็จากไป 🛵💨

 ณ รถไฟฟ้า MRT สีม่วง ที่สถานีหนึ่ง
ผู้หญิงคนนี้ได้กำลังเดินเข้าไปในรถไฟฟ้า ก็มีเจ้าหน้าที่หญิง ใจดีคนหนึ่งได้มาช่วยพยุงเธอ แต่ตัวเธอบอกไม่เป็นไร พร้อมขอบคุณ เจ้าหน้าที่หญิงคนนี้ แต่เจ้าหน้าที่ก็ช่วยพยุงเธอเข้าไปอยู่ดี คิดว่า น่าจะกลัวลื่นล่ะมั้ง

พอเธอได้มาถึงที่สถานีเตาปูน และต้องนั่งรถเมย์ฟรีเพื่อไปต่อ สถานีบางซื่อ
ขณะเดินไปขึ้นรถ เธอคิดในใจอยู่แล้วว่า ตัวเธอ ไม่สามารถเดินเร็วได้เหมือนแต่ก่อน เธอค่อยๆเดินไปขึ้นรถ ก็มีพี่ผู้หญิง และพี่ผู้ชายคนหนึ่ง ลุกให้เธอนั่ง เธอก็ได้เดินไปนั่งตรงที่ผู้หญิงนั่งก่อนหน้านี้ นั่งไปสักพัก รู้สึกได้ว่า ขาสองข้างต้องออกมาข้างนอก นั่งไม่ถนัด พี่ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังก็มาสะกิด บอก 'น้องนั่งข้างหลังดีกว่า จะได้นั่งสบายๆ' โอ้โห เธอแทบไม่คิดเลยว่ายัง มีสุภาพบุรุษหลงเหลืออยู่ ?! เธอได้กล่าวขอบคุณ แล้วนั่งเก้าอี้ ตัวข้างหลังแทน 
หญิงสาวยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ พร้อมกับรู้สึกดีที่ยัง มีคนไทยใจดี พร้อมที่จะเสียสละให้คนเจ็บก่อน เมื่อรถเมย์ฟรี เดินทางไปถึงสถานีบางซื่อ
เธอก็ลงจากรถเมย์ หลายคนบนรถ หลีกทางให้เธอ ลงก่อน โดยปกติแล้วคนส่วนใหญ่จะรีบลง รีบขึ้นกัน แต่นี่ก็ยังเสียสละ เพื่อคนกลุ่มชนน้อย ที่ได้รับบาดเจ็บ 
เธอ ผงกหัวลง เพื่อแสดงความหมายว่าขอบคุณ แล้วค่อยๆก้าวเท้าลงจากรถเมย์ไป 

แต่ฝนฟ้ายังไม่เป็นใจ ยังตกอยู่เรื่อยๆ คนเท้าเจ็บอย่างเธอ ก็เดินแบบปกติ ไม่เร็ว ไม่รีบ ยอมเปียกฝน แต่เอาสองมือประสานกัน แล้วบังกลางหัวไว้ กันเม็ดฝนแป้ะลงกลางหัว พอถึงตรงส่วนระหว่างบันได และบันไดเลื่อน เธอเสี่ยงลงบันไดเลื่อน เนื่องจาก รองเท้าเปียก กลัวลื่นหน้าคะมำได้อีกแผลอีก =_= 
เดี๋ยวมีความซวยเพิ่ม ... 


ณ ส่วนภายในสถานีบางซื่อ 
ระหว่างรอรถไฟฟ้าใต้ดิน MRT มีแต่คนมองรองเท้าที่เธอใส่ แต่เธอก็ไม่สนใจ ได้แต่เดินเชิดไปข้างหน้า หยิบหูฟัง ออกมา ต่อกับไอพอด เปิดเพลงโปรด ไม่สนใจเสียงนินทา และความอยากรู้อยากเห็น ความที่ไม่เคยเห็นคนเท้าเจ็บเดินออกมาข้างนอก 

พอประตูรถไฟฟ้า พร้อมที่จะเปิดรับผู้คนได้แล้ว คนที่อยู่ข้างๆ ก็หลีกทางให้ คนที่อยู่ข้างหน้าก็พยามเว้นที่นั่ง ที่มีที่พิงข้างๆ ไว้ให้ ผู้หญิงคนนั้นทำหน้างง แล้วพยักหน้า เพื่อขอบคุณก่อนที่จะลงไปนั่งที่ตรงนั้น เธอรู้สึกแปลกใจ วันนี้เป็นวันที่เซอร์ไพร์สมาก มีแต่คนใจดี ที่พยายามช่วยเหลือคนเจ็บแบบเธอ เพราะเท่าที่เคยเห็นมา มีแต่คนเห็นแก่ตัว ไม่เสียสละให้เด็ก คนชรา หรือผู้ที่บาดเจ็บที่ร่างกาย นั่งเลย เธอได้แต่ยิ้ม และขอบคุณทุกๆคนที่ช่วยเหลือเธอตลอด 

 จนมาถึง สถานีที่จะต้องนั่งต่อไป BTS ศาลาแดง - สะพานตากสิน ขณะที่เธอกำลังเดินอยู่ มีคนต่างชาติคนหนึ่งชนเธอล้ม แต่ก็ยังไม่ล้ม เพราะคนที่ชนดึงเธอไว้ เขาขอโทษ แล้วยิ่งที่เห็นที่เท้า ยิ่งทำหน้าเหวอใหญ่ เธอขำ แล้วก็บอกไม่เป็นไร เป็นภาษาอังกฤษ และเธอก็ได้รู้จักคนใหม่ๆเพิ่ม เขาบอกเขาเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษอยู่ที่มหาลัยที่นึง แล้วเขาพึ่งสอนเสร็จ และกำลังกลับบ้าน เขากลัวไม่มันรถรอบต่อไป เลยรีบมาก แล้วไม่ได้ตั้งใจเดินชน เธอยืนคุยกับเขาสักพัก แล้วก็พึ่งนึกได้ว่า ต่างคนต่างรีบ ก็โบกมือลา แล้วแยกทางกัน เธอได้ภาษาอังกฤษเพิ่มเติม เหมือนได้เรียนรู้ภาษากับเจ้าของภาษาโดยตรง และก็ไม่ได้บาดเจ็บที่เท้าเพิ่มเติมด้วย เธอรู้สึกโชคดีผิดปกติ พอเจอกล่องทำบุญสำหรับเด็กผู้ยากไร้ และ ช่วยเหลือคุณช้าง เธอหยอดเหรียญ และแบงค์ 1 ใบ ลงไปในแต่ละกล่อง แล้วยิ้มสุขใจ ก่อนจะเดินไปนั่ง BTS 

พอเธอมาถึงจุดหมาย ก็มีคนมารอรับเธอ คนที่นัดหมายเธอไว้ เธอยิ้มกว้าง แล้วเผลอตัวเดินเร็ว อย่างลืมตัวว่าเคยเจ็บเท้ามาก่อน เดินไปสักพักหยุด เพราะไปต่อไม่ไหวแล้ว เธอยิ้มฝืดๆ ให้คนที่มาหาเธอ ขอสมมุติว่าเป็นคุณ G ละกัน คุณจี เดินมาช่วยพยุงเธอเดินพร้อมบ่นตำหนิต่างๆนาๆ ระหว่างเดินเธอ ก็เล่ากับสิ่งที่เธอพบเจอมาตลอดระยะทาง 

สุดท้ายนี้ ตัวฉันขอบคุณคุณ G ที่นัดหมายฉันในวันนั้น และเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง ณ วันที่ 11 มิ.ย 2560  - ขอบคุณคนไทยทุกท่านที่ช่วยเหลือคนบาดเจ็บคนหนึ่งค่ะ ขอบคุณคนที่ยังมีน้ำใจช่วยเหลือมนุษย์ด้วยกันค่ะ 
- ขอบคุณอาจารย์ต่างชาติคนนั้น ที่ได้ดึงตัวฉันไว้ ไม่ให้ล้ม แถมยังได้คุยแลกเปลี่ยนภาษาอีกตะหาก ได้รู้ศัพท์ใหม่ๆเยอะเลย 
- ขอบคุณตัวฉันเอง ที่่โคตรอดทนความเจ็บปวด ตลอดระยะการเดินทางมา สู้ตายค่ะ 
- เรื่องนี้เป็นเรื่องที่รู้สึกซาบซึ้ง และโชคดีมากผิดปกติ แล้วก็ครั้งแรกจริงๆ เลยขอเขียนเล่าเรื่องนี้ให้ทุกคนอ่านนะคะ ^^ 
SHARE
Written in this book
Dairy Experience
หนังสือเล่มนี้จะเล่า ประสบการ์ณจากชีวิตประจำวันของฉัน และมุมมองความคิดต่างๆ ที่พบเจอ ทั้งเรื่องดี และเรื่องที่แย่ๆ ค่ะ รวมไปถึง วิธีแก้ไขปัญหาเล็กๆน้อยๆ :)
Writer
Mizolynz
Artistic, Freelance
ไดอารี่ชีวิตของนักเขียนหญิงธรรมดาคนหนึ่งที่อยากจะเล่าเรื่องให้ทุกคนได้อ่าน.

Comments

AMITUNISTAR
2 months ago
คนไทยมีน้ำใจเสมอค่ะ
Reply
Mizolynz
2 months ago
ค่า แต่บางทีเท่าที่เห็นจะเห็นแก่ตัว มากกว่าง่า ถ้าเป็นเรื่องที่นั่ง ให้คนเจ็บ หรือคนชราอ่ะค่ะ ;-;
Knans
2 months ago
น่ารักจังขอบคุณที่แชร์เรื่องน่ารักแบบนี้นะคะ made my dayมากเลย :)
Reply
Mizolynz
2 months ago
ขอบคุณเช่นกันค่า ^^