พระอาทิตย์กับเวลา
วันนี้เป็นวันแรกที่เรามาเที่ยวภูเก็ต ตอนเช้าเราและพี่สาวพากันไปดูทะเลตอนเช้าที่หาดในหาน ภาพตรงหน้าเรามันสวยมากๆเลย ฟ้าสีฟ้าอ่อนๆเพราะว่าเป็นเวลาเช้า มีเมฆบ้างลอยไปมา ไม่ได้มากับฝนแต่อย่างใด ถัดลงมาเป็นน้ำทะเลที่วันนี้คลื่นแรงเป็นพิเศษ สีของน้ำเป็นสีน้ำเงินเข้ม ที่เข้ากันกับสีของท้องฟ้าด้านบนมาก ละอองคลื่นที่เป็นสีขาว ทำให้เราเห็นมันได้ชัดขึ้น หาดทรายกว้างให้คนทุกช่วงอายุ แล้วก็บรรดาน้องหมา มาทำกิจกรรม เล่นกันอย่างสนุกสนาน มองออกไปด้านข้างทั้งสองก็เป็นภูเขาสีเขียว ที่เหมือนว่าจะอยู่ตรงนั้นมานานมากแล้ว บรรยากาศข้างหน้ามันสวยมาก สวยจนเราต้องถ่ายรูปลงในโซเชียลมีเดีย เพราะว่าเราไม่อยากจะเก็บมันไว้คนเดียว เราอยากให้คนอื่นได้เห็นภาพตรงหน้าเราด้วย ... 
 

     ตอนเย็นเราได้มีโอกาสมาที่หาดเดิมอีก แต่บรรยากาศนั้นเปลี่ยนไป แม้เป็นที่เดียวกัน ทุกอย่างสงบมาก ท้องฟ้าสีฟ้าสวยเมื่อเช้าตอนนี้เริ่มถูกความมืดคลืบคลาน ทำให้ทุกอย่างรอบข้างนั้นมีสีที่มืดตามๆกันไปด้วย ยังมีผู้คนมากมายเหมือนเดิม แต่กิจกรรมที่คนส่วนใหญ่ทำตอนนี้คือนั่ง หรือยืนแล้วหันหน้ามองไปที่แสงสีส้มที่ค่อยๆจะจางไปเรื่อยๆ..
    เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ทำแบบเดียวกัน พระอาทิตย์อยู่กับเรามาตั้งแต่เช้า ทำไมเราเพิ่งมาได้เห็น ได้สังเกตมันชัดๆก็ตอนที่เรากำลังจะได้จากกันแล้ว เมื่อเช้าแสงของเธอไม่ใช่หรือที่ทำให้ทุกอย่างนั้นสวยงาม แต่เวลานี้ทุกอย่างนั้นกลับตาลปัตร เพราะเธอกำลังจะจากไปเราเพิ่งเห็นภาพชัดๆที่เค้าบอกว่ารู้คุณค่าก็ตอนที่ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว
   แต่นี่เป็นพระอาทิตย์ เรารู้อยู่แล้วว่าถึงวันนี้เขาจะจากเราไปและทิ้งความมืดมิดไว้ แต่พรุ่งนี้เค้าจะต้องกลับมา และพาแสงสว่างมาให้เรา แต่ถ้าหากว่าสิ่งที่เราเจอไม่ใช่พระอาทิตย์หละ ? เราจะแน่ใจได้ยังไงว่าพรุ่งนี้เค้าจะกลับมาอีก ไม่มีอะไรแน่นอนเลย 
     เรานั่งเงียบๆ คิดไปเรื่อยๆ และแล้วก็มีความคิดนึงเข้ามาในหัวของเราพอดีว่า
ในขณะที่เราชมความสวยงามของพระอาทิตย์ตกดิน ..เราก็ลืมคิดไปเลยว่า เวลาในชีวิตของเรานั้น ก็กำลังจะจากไปพร้อมกับพระอาทิตย์ดวงนั้น     เราลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง เรามองความสวยงามของมัน หลงไหลในแสงสีส้มบนท้องฟ้าเกือบทุกวันโดยไม่ได้คิดเลยว่า เวลาของเราก็น้อยไปด้วย 
....เราไม่รู้ว่าต่อไปนี้เราจะมองพระอาทิตย์ตกด้วยความสุขหรือความเศร้า....

SHARE
Writer
houzimiu
Writer, Traveler
เผื่อเราแก่แล้วเราลืม เราจะกลับมาอ่านนะ

Comments