บันทึกทนายฝึกหัด ตอน ทั้งหมดที่มี
เมื่อหลายวันก่อน ฉันมีโอกาสได้นั่งฟังคำพิพากษาในคดี
"ประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย"
ข้อเท็จจริงในคดีนี้ เป็นคดีอุบัติเหตุทั่วไป
โดยจำเลยขับขี่รถจักรยานยนต์ชนผู้ตาย ซึ่งปั่นรถจักรยาน
ในวันเกิดเหตุ ผู้ตายเพียงแต่ล้มหัวฟาดพื้น แต่ก็สามารถลุกขึ้นได้เอง
และปั่นจักรยานกลับบ้านต่อได้ แต่ภายหลังจากนั้นสามวัน 
ผู้ตายก็ถึงแก่ความตาย ด้วยสาเหตุเลือดคั่งในสมอง

ขั้นตอนในการพิจารณา ก่อนมีคำพิพากษา 
ศาลจะส่งสำนวนคดีให้เจ้าพนักงานคุมประพฤติทำการสืบเสาะประวัติของจำเลย
เพื่อนำมาพิจารณาโทษที่จะได้รับ

ท้ายคำพิพากษา ศาลวินิจฉัยว่า
"ผลจากการสืบเสาะ พบว่า จำเลยเป็นชาวเขาชนเผ่าหนึ่ง อาศัยอยู่ในเพิงที่พัก หลังคามุงจาก
 หลังจากที่จำเลยทราบข่าวการเสียชีวิตของผู้ตาย จำเลยได้ๆไปร่วมงานศพโดยตลอด ซึ่งการที่จำเลย ไปร่วมงานศพ แสดงให้เห็นว่า จำเลยได้สำนึกในการกระทำของตน และไม่คิดหลีกหนีความผิด อีกทั้งจำเลยได้พยายามติดตามเงินค่าชดเชย ที่จะได้รับจาก พ.ร.บ.รถของตน และขายรถจักรยานยนต์ อันเป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียว ที่จำเลยมีอยู่ เพื่อพยายามหาเงินมาชดเชยให้แก่ผู้เสียหาย  เงินจำนวนเพียง 5,000 บาท กับข้าวสารจำนวน 2 ถัง ที่จำเลยนำมามอบให้แก่ครอบครัวของผู้ตาย แม้เป็นทรัพย์สินจำนวนไม่มาก แต่ก็เป็นทั้งหมดที่มีจำเลยมีอยู่ และสามารถหามาได้ ศาลเห็นว่า จำเลยได้พยายามชดใช้ให้แก่โจทก์ร่วมอย่างเต็มความสามารถแล้ว"

เงิน 5,000 บาท ข้าวสาร 2 ถัง กับชีวิตคนๆหนึ่ง
มันดูเทียบกันไม่ได้เลย
แต่คุณเชื่อมั๊ยว่า ญาติของผู้ตาย กลับพึงพอใจและไม่ติดใจเอาความกับจำเลย
สิ่งที่ครอบครัวของผู้ตายได้รับจากจำเลยในคดีนี้
มันอาจเป็นเงินจำนวนเพียงน้อยนิด 
แต่มันก็คือ "ทั้งหมดที่(จำเลย)มี"

นั่นแสดงให้เห็นว่า มันไม่สำคัญเลย ว่าคุณจะรวยหรือจน
จะมีเงินเยียวยาเขาได้มากหรือน้อยเพียงใด

มันอยู่ที่..."การแสดงความรับผิดชอบ และสำนึกในการกระทำของตนต่างหาก"











 
SHARE

Comments