จนกว่าฝนจะตกอีกครั้ง [ฝนพรำบนกองไฟ]
อาจจะด้วยกรรมเก่าที่เคยทำร่วมกันมาและบาปใหม่ที่รอลวงให้เราตกหลุมในวันนี้
มารู้ตัวอีกทีสถานการณ์ตอนนี้มันเกินกลับหลังหันซะแล้ว
ชั้นเองที่ผิดมาตังแต่แรก ชั้นไม่ควรเอาตัวเองเข้ามาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลย
ชั้นอยู่กับเค้าบนโซฟาสีเทาตัวใหญ่ ในห้องของเค้า สองคน
ความเงอะงะเล็กน้อยเกิดขึ้นระหว่างเราที่โซฟาตัวนั้น แต่กำแพงของเราสองคนถูกทะลายแล้วลงราวกับวันที่กำแพงเบอร์ลินถูกทำลายและทุกคนถูกปลดปล่อย และทุกอย่างก็พังทะลายลงเมื่อเราเริ่มสัมผัสกันทีละนิด จนปล่อยให้สัณชาติญาณ เป็นตัวดำเนินเรื่องราว

เหมือนรู้จักกันมาก่อนหลายปี รู้สึกเหมือนรอคอยกันมาแสนนาน ไม่รู้ว่าทำไม

ความรู้สึกตอนนี้เหมือนคนระรึกชาติได้ ... เหมือนเราเคบรักกันเมื่อนานมาแล้ว
ชั้นเชื่อจริงๆ ว่าเราคงต้องเป็นเจ้ากรรมนายเวร เพราะคิดว่าเนื้อคู้น่าจะมาถูกเวลามากกว่านี้และคงไม่มาพร้อมกับบาปอีกข้อที่ต้องแบกขึ้นไว้บนบ่า

ถึงแม้มันจะผิด แต่ก็ต้องยอมรับว่าเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันรู้สึกดีจริงๆ มันเป็นความสุขแปลกๆ ชั้นที่ต้องเคยอดทนกับความเหงาตอนนี้ไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกแล้วและเค้าก็คงเหมือนกัน ตอนนั้นเราสองคนไม่รู้เลยว่า
เส้นที่เราขีดไว้เป็นขอบของเรานั้น เราล้ำเส้นมันมาก่อนที่เราจะเขียนกรอบมันซะอีก
ยิ่งเราเจอกันบ่อยเท่าไหร่ ตัวชั้นก็ยิ่งถูกทำให้จมดิ่งลงลึกมากเท่านั้น
คนสนิทรอบข้างเริ้มเตือนเรื่องของเค้าว่าระวังนะสุดท้ายจะเอาตัวไม่รอด เรากล้าตอบได้อย่างเต็มปากว่า "ยังไงเราก็เลือกแฟนเรา เราเลือกแล้ว"

ใช่...ความคิดของคนโง่ๆ ที่คิดว่าตัวเองจะเอาชนะความรู้สึกได้ ตอนนั้นที่พูดไปก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าจริงๆมันสายไปแล้วที่จะปีนขึ้นจากหลุมนี้ที่เราเป็นคนขุดขึ้นเอง
และหลุมนี้มันเหมือนจะลึกลงเรื่อยๆ เหมือนว่าจะหาก้นหลุมไม่เจอ

เราเจอกันบ่อยขึ้น แต่ไม่ได้ออกไปเจอกันข้างไปเดทกันเหมือนคนอื่นๆเพราะทำไม่ได้มันเสี่ยงเกินไปแต่การที่เราสองคนต้องหลบๆซ่อนๆ มันทำให้เราสองคนรู้กันลึกซึ้งกว่าคนอื่นๆ
พอหลังจากช่วงหนึ่ง ชั้นก็เริ่มจำลายละเอียดเล็กๆ เกี่ยวกับเค้าได้ทั้งหมด
ส่วนเค้าก็เริ่มจำการใช้ชีวิตประจำวันของชั้นได้เหมือนกัน

น่าแปลกที่ก่อนหน้านี้เวลาเราดื่มด้วยกันเค้ามักจะถามถึงและพูดถึงแฟนชั้นตลอด
และชั้นก็เต็มใจที่จะพูดถึงอย่างเปิดอก
แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครอยากพูดถึงเรื่องนั้นอีก
ความสัมพันธ์ของเราสองคนลุกลามไปรวดเร็วเหมือนไฟป่า...มันเผาทำลายทุกอย่างที่ขวางทางเหมือนจะไม่มีอะไรหยุดมันได้....ต่อให้ฝนตกลงมาหนักขนาดไหนก็เหมือนว่าจะไม่สามารถดับไฟนั้นลงได้เลย
จนมันมาถึงวันที่เค้าจะต้องตระหนักว่าเค้าไม่สามารถเป็นเจ้าของชั้นได้
และมันก็เป็นเวลาที่ชั้นจะต้องเริ่มชดใช้กรรมของตัวเอง

"เดือนหน้าไปเที่ยวสมุยกันนะ...แม่ก็จะตามมาด้วย"
ระหว่างที่ชั้นเดินหมุนใปรอบๆในห้องของเค้าอย่างผ่อนคลายหลังจากผ่านความเครียดในที่ทำงานมาทั้งวันในขณะที่เค้ากำลังนั่งเล่นเกมส์อย่างสบายอารมณ์
ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาและได้พรากลมหายใจของชั้นไปเฮือกใหญ่เลยทีเดียว

ข้อความนั้นมาจากแฟนชั้นเอง

SHARE

Comments