สถานที่ ถูกลืม.
ตั้งแต่เล็กจนโตเท่าที่จำความได้
ฉันแทบไม่เคยออกเที่ยว พิพิธภัณฑ์ ด้วยตัวเองเลยสักครั้ง
.
ย้อนความกลับไปในสมัยยังเป็นเด็กน้อยเริ่มสำรวจโลก
ครั้งแรกที่รู้จักพิพิทธภัณฑ์ คือ ตอนไปทัศนศึกษาสมัยชั้นประถม
.
เนื่องจากโรงเรียนมักจัดกิจกรรมให้นักเรียนได้ออกไปศึกษานอกห้องเรียนทุกปี
และสถานที่ยอดฮิตที่ขาดไม่ได้ในทุกทริป ก็คือ พิพิิธภัณฑ์ นั่นเอง
.
เรียกได้ว่า ออกทัศนศึกษาครั้งไหน พิพิธภัณฑ์ มักถูกลิสต์ไว้บนรายการเสมอ
และนี่อาจเป็นเหตุผลหนึ่งที่ฉันไม่ไดัออกไปเที่ยวสถานที่แบบนี้ด้วยตนเองก็เป็นได้
.
ฉันฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นได้ระหว่างเดินทางไปพิพิธภัณฑ์
ใช่! อ่านไม่ผิดหรอก ฉันกำลังออกเดินทางไปพิพิธภัณฑ์ อีกครั้ง
.
ซึ่งเหตุผลที่อยากไปก็เพียงแค่ มีคนเขียนรีวิวไว้บนเพจในเฟสบุ๊คเท่านั้น
.
หลังจากที่ได้อ่านเนื้อหารวมทั้งดูภาพประกอบบางส่วน
ฉันไม่รอช้าหาเพื่อนร่วมทริปในทันที
ถึงเวลาออกเดินทางอีกครั้งแล้วสินะ
"จอดซ้ายมือตรงนี้เลยก็ได้ครับ" เพื่อนร่วมทริปกล่าวขึ้น 
.
ขณะที่รถกำลังชะลอจอด ฉันได้แต่นึกในใจว่า "โอ้โห! เป็นสถานที่ที่โคตรลึกลับเลย"
เนื่องจากเราต้องซอกแซกผ่านทั้งถนนใหญ่ ซอก ตรอก ซอย ต่างๆ กว่าจะมาถึงที่นี่ได้
.
บรรยากาศภายนอกดูเงียบสงบราวกับไม่มีคนอยู่ภายใน
มีเพียงเสียงนกร้องแทรกผ่านความเงียบงันเป็นครั้งคราวเท่านั้น
.
และแล้วสายตาฉันก็ไปเตะเข้ากับประตูทางเข้าสีเขียวแก่บานหนึ่ง
ฉันไม่รอช้าหยิบมือถือขึ้นมาเก็บภาพประตูทางเข้าบานนั้นที่ถูกประดับด้วยตัวอักษรทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษร้อยเรียงเป็นคำว่า

The Museum of Floral Culture
พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมดอกไม้
หลังจากได้ภาพที่ถูกใจ ฉันและเพื่อนร่วมทริปก็เดินเท้าเข้าสู่ภายใน
ความรู้สึกแรกที่ฉันสัมผัสได้ คือ ร่างกายอันบอบบางของฉันโดนโอบล้อมไปด้วยหมู่พันธุ์ไม้สารพัดชนิด
ทุกอย่างรอบกายมีแค่สีเขียวแก่ของใบไม้สลับสีน้ำตาลของเปลือกไม้และกิ่งไม้เท่านั้น
แต่เมื่อมองตรงไปด้านหน้า สายตาของฉันสะดุดเข้ากับอะไรบ้างอย่าง 
สิ่งที่ฉันเห็นนั่นคือ 
บ้านสองชั้นสีขาวสไตล์ไทยโบราณผสมตะวันตกตั้งอยู่
.
ฉันเดินต่อไปจนถึงจุดต้อนรับ
.
"สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับครับ ไม่ทราบว่าซื้อบัตรเข้าชมพิพิธภัณฑ์หรือยังครับ?" พนักงานต้อนรับกล่าวขึ้น
"ยังครับ" เพื่อนร่วมทริปกล่าวตอบ
"ตอนนี้เพิ่งปิดรอบเข้าชมเวลาบ่ายโมงครึ่งไป จะมีรอบอีกทีตอนบ่ายสองครึ่งนะครับ"
"ได้ครับ เอาบัตรผู้ใหญ่สองใบครับ"
"รับแบบที่มีเซตน้ำชากับขนมด้วยไหมครับ?"
ฉันนึกในใจ โอ้โห! อย่างกับเซเว่นที่มักยิงคำถาม รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มด้วยไหมคะ เลยแหะ
.
สุดท้าย เราก็ตัดสินใจรับเซตชากุหลาบกับขนมเพิ่มมาด้วยระหว่างรอเวลา
.
จากนั้นฉันและเพื่อนร่วมเดินทางแยกกันเดินสำรวจโดยรอบสักพัก
ก่อนไปนั่งพักจิบน้ำชายามบ่ายบริเวณที่รับรอง
.
"รอสั่งครู่นะคะ" พนักงานเสิร์ฟกล่าว
ฉันพยักหน้าเป็นการตอบรับ
ไม่นานนัก พนักงานเสิร์ฟก็เข็นรถเข็นเสิร์ฟอาหารสไตล์ไทยโบราณเข้ามา
พร้อมกับถาดเซตขนมที่ประกอบไปด้วยเซตช้อม-ส้อม จาน พานสีทอง และกาน้ำชาสีขาวมุข
ซึ่งด้านบนของพานนั้นถูกปิดด้วยกรวยใบตองสีเขียวแก่ ยอดของกรวยนั้นประดับด้วยดอกบานไม่รู้โรยสีม่วงสด
เมื่อเปิดกรวยออกจะพบขนมไทยจำนวน 6 ชนิด ซึ่งถูกจัดวางอยู่บนใบตองที่ถูกตัดเป็นวงกลมสำหรับรองขนมอีกที 
.
และแน่นอนว่า ก่อนที่จะทำการชิมขนมเหล่านี้ สาวยุค social network อย่างฉันก็ไม่พลาดที่จะเก็บภาพนี้ไว้
.
เมื่อใกล้ถึงเวลาเข้าชมพิพิธภัณฑ์ ผู้เยี่ยมชมต่างมารวมตัวกันหน้าบ้านรับรอง
ต่างคนก็ต่างใจจดใจจ่อที่จะได้เข้าชมภายในพิพิธภัณฑ์
.
ฉันพึ่งสังเกตเห็นว่า ตอนแรกที่มาถึงเหมือนมีแค่เพียงฉันกับเพื่อนร่วมทริปกันแค่สองคนเท่านั้น รู้ตัวอีกทีตอนนี้มีเพื่อนร่วมทริปเพิ่มขึ้นอีกกว่าสิบคน
.
และแล้วก็ถึงเวลาเข้าชม วิทยากรก็เริ่มแนะนำตัวและอธิบายประวัติสถานที่ขั้นต้นว่าสถานที่นี้มีที่มาอย่างไร ใครเป็นผู้ก่อตั้ง และเราจะได้รับชมอะไรในแต่ละห้องบ้าง รวมถึงข้อห้ามด้วย
.
ซึ่งทุกห้องภายในบ้านพิพิธภัณฑ์หลังนี้มีกฎห้ามบันทึกภาพ เสียง หรือวิดิโอ เด็ดขาด
ดังนั้น ฉันจึงได้แค่เพียงใช้ความจำเป็นเครื่องมือในการบันทึกข้อมูลเท่านั้น
.
ภายในบ้านพิพิธภัณฑ์นี้ถูกแบ่งเป็นสี่ห้องใหญ่ๆ ในแต่ละห้องก็จะมีรูปภาพ ของสำคัญทางประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับดอกไม้จัดแบ่งเรียงเป็นโซนๆ ในแต่ละห้อง
.
หลังจากที่เยี่ยมชมภายในแล้ว วิทยากรก็นำทางพวกเราออกมาภายนอกบ้าง เพื่อเล่าประวัติคร่าวๆ ของพันธุ์ไม้แต่ละประเภทที่ถูกปลูกขึ้นบริเวณรอบบ้าน
.
จากนั้นวิทยากรก็ปล่อยให้เราได้เดินสำรวจทั้งในบ้านและรอบบ้านเองอีกครั้ง
ก่อนจบการพาทัวร์ในครั้งนี้
.
ฉันก้มมองนาฬิกา เวลาล่วงเลยไปจนเกือบห้าโมงเย็นแล้ว
ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่าการเที่ยวในพิพิธภัณฑ์ซึ่งไม่ได้มีขนาดกว้างขวางอะไรมาก จะใช้เวลามากขนาดนี้ ถ้าให้เทียบขนาดของบ้านพิพิธภัณฑ์ก็คงประมาณบ้านสองชั้นหลังเล็กๆ ที่มีบริเวณรอบนิดหน่อยไว้ปลูกต้นไม้เท่านั้น
.
แต่ในทางกลับกัน ทุกอย่างที่ฉันได้รับในวันนี้ถูกอัดแน่นไปด้วยความรู้ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของดอกไม้
.
ถึงแม้ฉันจะจำข้อมูลได้ไม่ทั้งหมดก็ตาม
.
.
.
แต่ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันได้จากการไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ในครั้งนี้คงไม่่ใช่แค่เพียงแต่ความรู้ทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของดอกไม้ที่ได้จากวิทยากรหรือเกร็ดความรู้เล็กๆน้อยๆจากใบแผ่นพับที่มีแจกอยู่บริเวณจุดต้อนรับ
.
แต่สิ่งที่ฉันได้และพึ่งตระหนักถึง คือ สิ่งเล็กๆ ที่มีชื่อว่า

ความสุข ความสนุก และความทรงจำ
ซึ่งฉันเกือบลืมไปแล้วว่า... 
ครั้งหนึ่งในสมัยที่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันเคยได้รับความรู้สึกแบบนี้มาก่อน

ต้องขอบคุณพิพิธภัณฑ์ที่ไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ที่ไว้เก็บรวบรวมสิ่งของหรือประวัติศาสตร์อันสำคัญ แต่ยังเป็นสถานที่ที่สำคัญที่เก็บรวบรวมความทรงจำของฉันอีกด้วย.
SHARE
Writer
Catsworld
Day Dreamer
นักอยากเขียนมือสมัครเล่น หลงไหล คลั่งไคล้ และอยากได้เจ้าแมวเป็นสัตว์เลี้ยง :3 "Doing what you love, linking what you do is happiness."

Comments

JuniorL
4 years ago
เป็นที่ที่น่าสนใจมาก ต้องหาโอกาสไปละ :)
Reply
Catsworld
4 years ago
เย่ๆ ลองไปดูนะคะ เป็นที่ที่ดีมากจริงๆ 😊