สมุดบันทึก
สิ่งที่ยากกว่าการเขียน ก็คงเป็นการหารูปปกนี่แหละ 555 
อยากให้เป็นรูปที่เราถ่ายเอง ก็เลย... อืม ค่อนข้างจะหายากสักหน่อย 
แล้วก็ไปเจอรูปนี้เข้า จำไม่ได้แล้วว่าถ่ายทำไม 
อาจจะอยากถ่ายเก็บไว้เฉยๆ ล่ะมั้ง  
มันเป็นส่วนหนึ่งของบันทึกที่เราเขียนตอนอยู่โรงพยาบาล 
ตอนนั้นก็ซึมเศร้าหนักพอดู 

การต้องแอดมิทอยู่โรงพยาบาลไม่ได้มีกิจกรรมให้ทำสักเท่าไหร่
ก็อย่างว่าแหละ แผนกจิตเวชนี่นะ...
ข้าวของส่วนตัวเกือบทุกอย่างต้องฝากไว้ที่พยาบาลในวันแรกที่แอดมิท
เราไม่สามารถมีอะไรติดตัวได้เลย นอกจากของใช้เล็กน้อย

เราถูกค้นตัวอย่างละเอียดก่อนเข้าไปในแผนก
แม้แต่โบว์ผูกผมก็ห้ามเอาเข้าไป เขาคงกลัวว่าเราจะเอาไปผูกคอตายมั้ง
โทรศัพท์มือถือก็ยิ่งเป็นอุปกรณ์ต้องห้ามเลยล่ะ

การอยู่ในแผนกจิตเวชก็ไม่ต่างกับการอยู่ในคุกนัก
ต้องอยู่ในห้องแคบๆ ที่โดนล็อคจากข้างนอก
มีกล้องวงจรปิดติดไว้เพื่อจับตามองตลอดเวลา
ไม่สามารถออกไปไหนหรือติดต่อใครได้เลย
มันก็รู้สึกโดดเดี่ยวอยู่เหมือนกัน
เราก็เลยได้แต่ระบายความรู้สึกลงในสมุดบันทึก

มันเป็นสมุดที่ไม่มีหน้าปก ไม่มีเส้นบรรทัด ไม่มีอะไรเลย
คือเป็นสมุดว่างเปล่า ที่ว่างเปล่าจริงๆ 
แบบที่แยกไม่ออกว่าอันไหนคือด้านหน้าหรือด้านหลัง

ย้อนกลับไปสัก 5 ปีที่แล้ว เราซื้อมันมาเพราะเห็นว่าสวยดี
และสิ่งแรกที่เราเขียนลงไปเป็นการ์ตูนสั้นๆ
มันเป็นการ์ตูนที่เขียนด้วยความรู้สึกหน่วงๆ เศร้าๆ
เกี่ยวกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังเดินบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยกุหลาบ
ดอกกุหลาบ ไม่ใช่กลีบกุหลาบ...

ดูภายนอกอาจเห็นว่าสวยดี แต่ความจริงแล้วมันเจ็บปวดมาก
เพราะดอกกุหลาบเต็มไปด้วยหนาม
เด็กผู้หญิงคนนั้นหวังว่าตัวเธอจะสามารถอดทนเดินไปได้จนสุดทาง
เธอไม่รู้ว่าระยะทางนั้นมันยังอีกไกลแค่ไหน
เธอรู้แต่ว่าเธอเดินมาไกลจนหันหลังกลับไม่ได้แล้ว
ยิ่งเดินก็ยิ่งไม่มีความสุข แต่เธอก็ยังหวัง
หวังด้วยความหวังอันน้อยนิด ภาวนาให้ตัวเองเข้มแข็ง

แต่ก็ไม่ใช่...
และในที่สุดเธอก็ยอมแพ้.

SHARE
Writer
21JAN
hopeless girl
"ฉันฆ่าตัวตายในความคิดเสมอ"

Comments